Απόδραση προς το καλοκαίρι

Είχε ψιλοβρέξει. Τα δελτία έδιναν στον Υμηττό υγρασία 90%. Φαινόμενο εντυπωσιακό. Σπάνιο. Προσωπικά, μου τύχαινε πρώτη φορά: Βουνό δεν έβλεπες από την ομίχλη. Ολος ο Υμηττός σκεπασμένος, από ποδών έως κεφαλής. Στο σπίτι, μια ματιά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων στο Ιντερνετ.

Η μία έτσι, η άλλη γιουβέτσι που έλεγε και ο αξέχαστος φίλος Αντώνης Ταβάνης: Κάτι σκωπτικό για την επίδοξη συνταγματική αναθεώρηση – αιτήσεις συνταξιούχων για αναδρομικά – «γυναικοκαβγάς» υπουργών γένους θηλυκού – εκβιασμοί νονών (και κουμπάρων) της νύχτας… Μία από τα ίδια σε παραλλαγές. Η ρουτίνα της πτώσης. Φλιπάρισα και, προς αναψυχή, απέδρασα στο καλοκαίρι και στο Πήλιο…

Αύγουστος. Επέστρεφα στο σπίτι από πρωινό περίπατο με τη Μάντη, τη σκυλίτσα των εγγονών μου (θηλυκό του Μαντ, του δικού μας σκύλου, 1994-2010). Φάτσα η ανατολή. Ο ήλιος έβαφε κοραλί τα σύννεφα· αυτό που λέει ο Ομηρος ροδοδάκτυλος ηώς [«…ἦμος (τότε) δ’ ἠριγένεια (ηλιογέννητη) φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς»]. Υποδιαίρεση στιγμής. Το ελάχιστο στο μέγιστο. Οποιος προφτάσει. Θέαμα φαντασμαγορικό.

Στη ζούγκλα μας είχαν φωλιάσει καρδερίνες· έχει πολλές η ρεματιά, όπως και αηδόνια. Βάφτισα ζούγκλα τη μεγάλη αυλή, γιατί την έκαναν ζούγκλα οι ιδιαίτερα πολλές φετινές βροχές. Μου βγήκε η πίστη στο κλάδεμα, ώστε να φαίνεται το χωριό: Καρυδιά· χρόνια άρρωστη. Τη ραντίζαμε δυο φορές το χρόνο.

Ολα έδειχναν πως πάει για τελείωμα. Φέτος μας ξάφνιασε ευχάριστα. Μουριά (αναπληρώτρια της καρυδιάς). Δάφνη· τη φύτεψα ο ίδιος και αναπαράγεται σαν κουνέλα· κάθε τόσο ξεριζώνω φυντάνια. Γελάω, γιατί βγήκε μια, μοναχιά της, σε γλάστρα στο Παγκράτι και την προσέχω σαν τα μάτια μου!

Ξαναγύρισα στις εφημερίδες κι έσπαγα το κεφάλι μου να καταλάβω, τι θα πει εποικοδομητική ψήφος δυσπιστίας και αν υπάρχει στο φυτικό βασίλειο.