Η συμφωνία αφορά μόνο το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας και αυτό από μόνο του αποτελεί ένα θετικό βήμα. Οπωσδήποτε και εφόσον κυρωθεί από την Ιερά Σύνοδο, η συμφωνία προϋποθέτει ένα βασικό ζητούμενο, να προσδιοριστεί το ύψος της οφειλής του κράτους, η οποία μεταφράζεται με την ετήσια επιδότηση προς την Εκκλησία. Ετσι λοιπόν αν δεν γνωρίσουμε το ύψος του ποσού και των αριθμό των «δόσεων» κανείς δεν μπορεί να κρίνει αν η συμφωνία είναι έντιμη.
Ως προς το δεύτερο θέμα του Ταμείου Εκκλησιαστικής Περιουσίας, θα πρέπει να καθοριστεί ο σκοπός για τον οποίο θα χρησιμοποιούνται τα έσοδα από την εκμετάλλευση της περιουσίας. Αυτό ασφαλώς έχει μεγάλη σημασία για τη σχέση Κράτους-Εκκλησίας, μια σύμπραξη η οποία -κατά τη γνώμη μου- θα έπρεπε να έχει κοινωνικό χαρακτήρα.
Παρ’ όλα αυτά, απομένει να συζητηθεί το ευρύτερο πλαίσιο σχέσεων Κράτους-Εκκλησίας που παραμένει βαθιά ιδεολογικό και πολιτικό και το οποίο θα πρέπει ασφαλώς να λυθεί στο πλαίσιο της συνταγματικής αναθεώρησης. Με τη λογική αυτή, η συμφωνία θα πρέπει να είναι το πρώτο βήμα μιας μακράς διαδικασίας καθαρών και χωριστών ρόλων.
*νομικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
-320x213.jpg)
