Μαυράκι

Μεγάλο μπελά βάλαμε, κυρίες και κύριοι, με τη φαεινή ιδέα του δικού μας, εδώ και 6-7 μήνες, να κάνει «ψυχοκόρη» του το Μαυράκι. Τι είναι το Μαυράκι;

Είναι μια άστεγη σκυλίτσα, που κατοικοεδρεύει στην ευρύτερη περιοχή μας εδώ και 3-4 χρόνια και που κανείς χριστιανός δεν εδέησε να τη σπιτώσει και να αναλάβει τη φροντίδα της. Ε, όπως ήταν επόμενο, ο δικός μου αποφάσισε να κάνει κάτι γι’ αυτήν.

Η μεγάλη απόφαση πάρθηκε μια μέρα που, βγαίνοντας για βόλτα, είδαμε το Μαυράκι μέσα στα αίματα, με σκισμένο στα δύο το ένα του αυτί και γενικά σε άθλια κατάσταση.

Το ‘φερε στην αυλή μας ο δικός μας, του έπλυνε με οξυζενέ την πληγή, του έβαλε μπόλικο μπεταντίν, το τάισε και, πιστός στην απόφασή του να μην υιοθετήσει άλλο σκυλί, το ξανάβγαλε στον δρόμο.

Καθώς είχε νυχτώσει πια το Μαυράκι ξάπλωσε μπροστά απ’ το σπίτι και εκεί το βρήκαμε το επόμενο πρωί. Πάλι τάισμα, πάλι μπεταντίν μέχρι που σε 3-4 μέρες το Μαυράκι ήρθε κι έγινε περδίκι!

Επειδή όμως είχε οίστρο -ήταν εποχή ζευγαρώματος- και είχαν μαζευτεί γύρω της οι υποψήφιοι γαμπροί, την πήγε ο δικός μας στον γιατρό και της έκανε στείρωση.

Από τότε που λέτε, πού το χάνεις πού το βρίσκεις, το Μαυράκι μάς επισκέπτεται δύο φορές τη μέρα: μία αργά το απόγευμα για ύπνο και μία νωρίς το πρωί για βόλτα και φαΐ. Με τον ύπνο και το φαΐ, no problem. Το πρόβλημα είναι στη βόλτα…

Ειδικά τώρα που ο Ταρζανάκος έρχεται λυτός στη βόλτα, έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη του δικού μας, τραβάει τα πάνδεινα απ’ το Μαυράκι.

Το οποίο δεν εννοεί να τον αφήνει να τρέξει και να χαρεί. Μόλις τον δει να καλπάζει, τρέχει σαν σίφουνας καταπάνω του, του φράζει τον δρόμο, συχνά τον πετάει κάτω και του δαγκώνει τ’ αυτιά.

Ο φουκαράς ο Ταρζάν, που δεν έχει μάθει να παλεύει, δεν έχει επίγνωση της δύναμής του. Και αν και είναι βαρύτερος (23 κιλά) απ’ το Μαυράκι (18 κιλά), παραδίνεται αμαχητί αφήνοντας το Μαυράκι να τον πατάει στην κοιλιά, ασκώντας κυριαρχία επάνω του. Μετά από κάνα δυο λεπτά απομακρύνεται, οπότε ξεθαρρεύει ο Ταρζάν, αρχίζει να τρέχει, αλλά το σκηνικό επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

Εγώ, που παρακολουθώ το μαρτύριο του Ταρζανάκου μας, θυμώνω, αλλά γριούλα καθώς είμαι δεν επεμβαίνω, μπας και μου κάνει τα ίδια και σε μένα το τρισάθλιο Μαυράκι. Το οποίο δεν καταλαβαίνει τίποτα -κανένας σεβασμός στην ιεραρχία!

*Το Αλλοπαράκι μου αγανακτεί -«δώσε θάρρος στον χωριάτη, να σ’ ανέβει και στην πλάτη» λέει- αλλά δεν ξέρει ότι σκόπιμα δεν κάνω κάτι για να βοηθήσω τον ταλαίπωρο Ταρζάν. Ο οποίος, παίζοντας και παλεύοντας μ’ ένα περίπου συνομήλικό του σκυλί, θα μάθει σιγά σιγά πώς να προστατεύει τον εαυτό του. Και πώς να χρησιμοποιεί τη δύναμή του. Αυτά δεν θα τα μάθει ποτέ, αν τον βοηθήσω τώρα.