Τα ξημερώματα της Πέμπτης έριξα το πρώτο γερό NBA ξενύχτι της νέας σεζόν, για να δω live την πρεμιέρα των αγαπημένων μου Σαν Αντόνιο Σπερς.
Με μισή καρδιά είναι αλήθεια: δυστυχώς δεν είναι πια οι αγαπημένοι μου Σπερς, κυριολεκτικά τουλάχιστον, γιατί δεν παίζουν πλέον σε αυτούς οι δυο τελευταίοι παικταράδες της θρυλικής τους «Big Three» τριπλέτας: ο Μανού Τζινόμπιλι, που σταμάτησε το μπάσκετ στα 41, και ο Τόνι Πάρκερ, που αποφάσισε στα 37 του να μετακομίσει στη Σάρλοτ και τους Χόρνετς για να εισπράξει τα τελευταία του «ένσημα» απευθείας από το ίνδαλμά του, τον ιδιοκτήτη της ομάδας Μάικλ Τζόρνταν.
Ο τρίτος ογκόλιθος της δυναστείας των πέντε πρωταθλημάτων, ο Τιμ Ντάνκαν, το κορυφαίο για πολλούς «τεσσάρι» όλων των εποχών, έχει σταματήσει από το 2016.
Το χειρότερο για τους Σπερς και τους ανά τον κόσμο φίλους τους είναι ότι ο υποτιθέμενος διάδοχος του Ντάνκαν στο «τιμόνι» της ομάδας, ο… «τζορντανοειδής» (που θα ‘λεγε και ο Σκουντής) σούπερ σταρ Καγουάι Λέοναρντ, την κοπάνησε το καλοκαίρι για άλλες πολιτείες μετά από μια χρονιά «λευκής απεργίας» στον πάγκο και συγκρούσεων με συμπαίκτες και προπονητικό τιμ -ένα χρόνο αθλητικής «προδοσίας», που όχι μόνο υπονόμευσε την πορεία των Σπερς στα πλέι οφ της άνοιξης, αλλά και δηλητηρίασε την παροιμιώδη συνοχή και χημεία τους.
Ευτυχώς το πρωτοφανές για τη συγκεκριμένη ομάδα τοξικό σίριαλ έληξε τον Ιούλιο, με τον Λέοναρντ -που ήθελε να πάει στο ηλιόλουστο Λος Αντζελες- να καταλήγει στο παγωμένο Τορόντο και να αντικαθίσταται στους Σπερς από έναν άλλο σπουδαίο σκόρερ, τον Ντεμάρ Ντερόζαν. Τέλος πάντων.
Το ματσάκι, κόντρα στους ταλαντούχους αλλά «σκοτωμένους» μεταξύ τους νεαρούς σταρ της Μινεσότα, άρχισε στις τέσσερις παρά και τελείωσε λίγο πριν από τις έξι: παρά τα πολλά καινούργια πρόσωπα αλλά και τους απανωτούς τραυματισμούς τριών νεαρών γκαρντ (και κυρίως τον κομμένο αχίλλειο του βασικού πια πλέι μέικερ της ομάδας, του Ντεζούντε Μάρεϊ), η ομάδα όχι απλώς νίκησε, αλλά έπαιξε και καλό μπάσκετ, προσπάθησε στην άμυνα, γύρισε σωστά την μπάλα (με τον βετεράνο Πάου Γκασόλ να μοιράζει εφτά ασίστ σε ρόλο «πόιντ σέντερ») και γενικώς έβγαλε υγεία, αλληλεγγύη και «δίψα» για το κάτι παραπάνω.
Ετσι κι αλλιώς ο πήχης φέτος είναι χαμηλότερος – οι Γουόριορς μοιάζουν και πάλι ανίκητοι, η δυτική περιφέρεια είναι γεμάτη υπερομάδες, πολλοί πιστεύουν ότι αυτοί οι Σπερς δεν θα φτάσουν καν στα πλέι οφ…
Ταυτόχρονα όμως υπήρξαν στιγμές που έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει ενστικτωδώς στην οθόνη τις… καράφλες και τα ηρωικά γεροντικά μπασίματα του αγαπημένου μου Μανού και του «διόσκουρου» Πάρκερ. Τι δουλειά έχουν όλες αυτές οι άγνωστες φάτσες με τη μαυρόασπρη φανέλα που τίμησαν οι -μόνιμοι- διεκδικητές πρωταθλημάτων;
Το ίδιο ακριβώς είχα πάθει και με τον Παναθηναϊκό όταν σταμάτησε ο Διαμαντίδης. Θυμήθηκα, που λέτε, ένα εξαιρετικό κείμενο που διάβασα το καλοκαίρι σε ένα φόρουμ φιλάθλων και σύγκρινε τους Σπερς με το περίφημο «καράβι του Θησέα», ένα από τα πιο γνωστά αρχαιοελληνικά φιλοσοφικά/μεταφυσικά προβλήματα: αν αντικαταστήσεις τις σαπισμένες σανίδες, τα σπασμένα κουπιά και τα σχισμένα πανιά του ιερού καραβιού των αρχαίων Αθηναίων με καινούργια, το «νέο» πλοίο παραμένει το καράβι του Θησέα ή μήπως είναι μια εντελώς άλλη οντότητα, στερημένη από τον αυθεντικό συμβολισμό της και άρα ανάξια της αγάπης μας;
Στην περίπτωσή μας μετά από ποιο ποσοστό «ανανέωσης» χάνεται η «ψυχή» της κάθε ομάδας; Κοντολογίς, είναι αυτή η ομάδα χωρίς τον Τζινόμπιλι, τον Πάρκερ και τον Ντάνκαν οι Σπερς που αγάπησα εγώ και εκατομμύρια άλλοι φίλαθλοι σε όλο τον πλανήτη ή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό;
Και για να το πάμε λίγο βαθύτερα: έχουν ακόμα «ψυχή» και «φανέλα» οι ομάδες -αυτές οι σημερινές ομάδες με τα μπάτζετ των εκατό εκατομμυρίων δολαρίων και τους «μισθοφόρους» σαν τον Λεμπρόν, τον Λέοναρντ και πρόπερσι τον Κέβιν Ντουράντ, που αλλάζουν ομάδες σαν τα πουκάμισα; Το ίδιο ερώτημα φυσικά δεν ισχύει μόνο για όλες τις αθλητικές ομάδες, αλλά και για όλες τις ομάδες γενικώς -ακόμη και για τις θρησκείες ή τα πολιτικά κόμματα… Και φυσικά δεν υπάρχει μία «σωστή» απάντηση -ο καθένας καλείται να δώσει τη δική του, ανάλογα με την «πίστη» του.
Εγώ πάντως, αν και σκληρός, κυνικός αγνωστικιστής, ομολογώ πως συγκινούμαι ακόμα βλέποντας όχι μόνο τον Τζινόμπιλι και τον Ντάνκαν, αλλά και πραγματικούς βετεράνους σαν τον «Ναύαρχο» Ρόμπινσον και τον «Ice Man» Τζορτζ Γκέρβιν να πηγαίνουν στις πρώτες προπονήσεις των «καινούργιων» Σπερς και να μαθαίνουν τα μυστικά του μπάσκετ -και το τι σημαίνει η φράση «ψυχή του πρωταθλητή»- στους άβγαλτους πιτσιρικάδες.
Και με συγκινεί η τελευταία προσπάθεια του εβδομηντάρη πια προπονητή τους, του «Ποπ», να ξαναφτιάξει κάτι από το τίποτε.
Να αποδείξει ότι το δικό του «καράβι του Θησέα» παραμένει το ίδιο, όσο υπηρετεί τις ίδιες αξίες και αρχές ομαδικότητας, αλληλεγγύης και κοινής προσπάθειας, πάνω από τα χρήματα και τα ατομικά στατιστικά.
Ως εκ τούτου με περιμένουν, για φέτος τουλάχιστον, ακόμη πολλά ξενύχτια για χατίρι των «Σπιρουνιών» από το Τέξας, μιας ομάδας που, αν δεν υπήρχε αυτός ο άτιμος ο Μανού, πιθανότατα θα μου ήταν παντελώς αδιάφορη όπως τόσες και τόσες άλλες…
