Περί γενεθλίων

Κανονικότατα τρολάρισαν τον Βασίλη Λεβέντη οι ελάχιστοι βουλευτές που απέμειναν στην Ενωση Κεντρώων, η σπανίδα των επιτελικών στελεχών και τα μετρημένα στα δάχτυλα μέλη του κόμματος. Είχε, βλέπεις, τα γενέθλιά του προχθές. Σε συγκινητική εσπερίδα στα γραφεία της οδού Καρόλου διακόσμησαν με ευμεγέθη τούρτα τη στρογγυλή τράπεζα της αίθουσας συσκέψεων, έσβησαν τα φώτα, ο εκλεκτός του λαού φύσηξε τα κεράκια και άπαντες ομού τραγούδησαν εν χορώ το ασμάτιον που απευθύνεται συνήθως σε βρέφη: «Να ζήσεις προεδράρα και χρόνια πολλά, μεγάλος να γίνεις…» κ.λπ κ.λπ.

Εκείνος δάκρυσε, όπως κάνει εσχάτως συχνά, προφανώς γιατί δεν κατάλαβε την ειρωνεία. Το «προεδράρα» κατ’ αρχάς μοιάζει ολίγον ανορθόδοξο και χλευαστικό. Σαν να λέμε στα νήπια «να ζήσεις Μητσάρα ή Γιωργάρα ή Ντινάρα». Τρε μπανάλ. Αλλά και το «μεγάλος να γίνεις» φαντάζει κομμάτι παράωρο, κατά πώς κρένουν στην Κρήτη. Πόσο πρεσβύτερος πια; Στην ηλικία του θα ’πρεπε να του εύχονται να παραμείνει μικρός, να γυρίσουν τα χρόνια πίσω, βρε αδερφέ. Αμ το άλλο; Ακου με «άσπρα μαλλιά;». Αν δεν με ξεγελούν τα μάτια μου, όσες ράθυμες τρίχες δεν έχουν εγκαταλείψει ακόμη ένα τέτοιο κεφάλι -τίγκα στη φαιά ουσία εννοώ- στέκουν άναυδες και πάλλευκες σαν το χιόνι.

Ραδιούργοι, οι παρατρεχάμενοι. Σκούρα κόμη όφειλαν να γυρέψουν και, εφόσον η φύση καθιστά αδύνατες παρόμοιες μεταμορφώσεις, υπάρχουν και βαφές και δη ανεξίτηλες. «Της γνώσης το φως» -οι μισοί είπαν «της νιότης»- που θα σκορπίζει τάχα μου η προεδράρα δεν διορθώνεται με τίποτα, το «να ένας σοφός», ωστόσο, θεωρείται παραπάνω από αυτονόητο και δεν αμφισβητείται ούτε από φίλους μήτε από εχθρούς, αν και σάμπως να πήρε τ’ αυτί μου ορισμένους παράφωνους στη γαλαρία της κουστωδίας να ψάλλουν «να ένας ροφός».

Ιδεάζομαι πως υπονοούσαν το γλαρωμένο βλέμμα του Λεβέντη και το ορθάνοιχτο από τη διαρκή αμηχανία στόμα του, σε κάθε περίπτωση, όμως, πέτυχαν διάνα σε ό,τι αφορά τη νοστιμάδα του. Η στήλη τού εύχεται ολοψύχως μακροημέρευση και επιτυχίες. Καλόχρονος, πολύχρονος και πολύχρωμος. Ξημέρωσε σήμερα σημαδιακή μέρα, καθόσον γιορτάζουμε τα γενέθλια του Αδ-όνειδος. Προτείνω στους οικείους του ανεπαίσθητη παραλλαγή του γνωστού άσματος: «Να ζήσει ο Αδωνάκης ο αγαθοεργός ποτέ να μη γίνει ξανά υπουργός. Με αυτόν να κοσμείται των σκανδάλων ο χάρτης και όλοι να λένε πού είν’ η Νοβάρτις».

Αδιόρθωτοι κόψαμε κι εμείς τούρτα εδώ στην «Εφ.Συν.», που γιόρτασε χθες τη συμπλήρωση των έξι χρόνων της. Το γλέντι με τα αφεντικά μας, τους αναγνώστες, και με πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα θα γίνει φυσικά στη γειτονιά μας, πέριξ της πλατείας Καρύτση, την Παρασκευή. Την ίδια μέρα γεννήθηκαν κάμποσοι καλλιτέχνες και πολιτικοί. Ενδεικτικά αναφέρω τους Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Μιχάλη Χατζηγιάννη, Μπάμπη Γκολέ και τους αρχηγούς κρατών ή κομμάτων, όπως ο Οθωμανός σουλτάνος Ιμπραήμ Α΄, η Αλέκα Παπαρήγα και ο Ιονάτανα Ιονάτανα, χρηματίσας πρωθυπουργός στο Τουβαλού.