Με 172 ψήφους υπέρ, 2 κατά και 164 εποχές εγκρίθηκε από την ισπανική βουλή το διάταγμα της κυβέρνηση για εκταφή του πρώην δικτάτορα Φράνκο από μαυσωλείο στην Κοιλάδα των Πεσόντων, μια απόφαση που στόχο έχει να θέσει τέλος σε μία «ανωμαλία της δημοκρατίας», σύμφωνα με τους Σοσιαλιστές.
Το κυβερνητικό διάταγμα συντάχθηκε τον Αύγουστο, καθώς σύμφωνα με τον πρωθυπουργό της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, «η Ισπανία δεν μπορεί να επιτρέψει, ως εδραιωμένη και ευρωπαϊκή δημοκρατία, σύμβολα που διχάζουν τους Ισπανούς», που τόνισε ότι η ύπαρξη ενός μαυσωλείου που στεγάζει την σορό ενός δικτάτορα θα ήταν «αδιανόητη στην Γερμανία ή την Ιταλία».
Η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ προτίθεται να προχωρήσει στην εκταφή των λειψάνων του Φράνκο μέχρι το τέλος της χρονιάς ώστε να μεταφερθούν στον οικογενειακό τάφο στο κοιμητήριο του Πάρδο, έξω από τη Μαδρίτη. Η οικογένειά του έχει αντιδράσει, υποστηρίζοντας ότι θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για να αποτρέψει την εκταφή.
Στόχος της κυβέρνησης είναι να θέσει τέλος σε μία «ανωμαλία της δημοκρατίας», σε ένα μαυσωλείο «λατρείας ενός δικτάτορα», είχε δηλώσει ο Αντερ Γιλ, πρόεδρος της σοσιαλιστικής ομάδας στην ισπανική Γερουσία. «Είναι ώρα να τελειώνουμε με αυτού του είδους τις καταστάσεις».
Το ενδιαφέρον στην ψηφοφορία ήταν ότι από την ψηφοφορία απείχαν, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, οι βουλευτές του Λαϊκού Κόμματος (PP) και των Πολιτών (Ciudadanos), ενώ δύο μέλη του Λαϊκού Κόμματος ήταν αυτοί που ψήφισαν κατά της εκταφής. Οι Χεσούς Ποσάδα και Χοσέ Ιγνάθιο Γιόρενς δήλωσαν μετά ότι «μπερδεύτηκαν».
Η Κοιλάδα των Πεσόντων, όπου βρίσκεται το μαυσωλείο του Φρανθίσκο Φράνκο, το οποίο είχε χτιστεί με δική του διαταγή, είναι ένα σύμπλεγμα μνημείων, όπου στεγάζονται οι σοροί 27.000 φρανκιστών μαχητών, αλλά και 10.000 δημοκρατικών, χωρίς την άδεια των συγγενών τους. Εκτός αυτού, 20.000 πολιτικοί κρατούμενοι συμμετείχαν στην οικοδόμηση του μαυσωλείου (1940-1959) σε απόσταση 50 χιλιομέτρων από τη Μαδρίτη.
Η Κοιλάδα των Πεσόντων είναι μέρος με μεγάλη συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα καθώς συνδέεται άμεσα με τις μνήμες του ισπανικού εμφυλίου, αλλά και της δικτατορίας, που ακόμη διχάζουν σε κάποιο βαθμός την ισπανική κοινωνία.
