«Μαγκωμένο μεταξύ πέτρας και κενού, έχει ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τον κόσμο. Τώρα μηλιά είναι; Ελιά είναι; Ανθρωπος είναι; Δεν ξέρω. Τρέφεται με ξερό αέρα και λίγη πλάγια βροχή όταν έχει αυτή την κλίση. Βλέπει τις ίδιες εικόνες μια ζωή, τις ανακατεύει και τραβάει στην τύχη. Τα γεγονότα, ο πολιτισμός, ξεράνανε τον φλοιό του, αλλά μέσα τρέχουν οι χυμοί ποτάμι. [Τις νύχτες βγάζει καρπούς από ασβέστη, που το πρωί σβήνουν.] Πίστευε ότι θα πετούσε. Στη χειρότερη περίπτωση, αν έπεφτε στον γκρεμό, κάτι θα έμενε, θα ξαναφύτρωνε» (Γιάννης Κοντός, Δέντρο στην άκρη).
Τα δέντρα, καμένα, δίχως ζωή γύρω από τα σπίτια δίχως ζωή. Νεκροταφεία δέντρων ολόκληρα κάθε καλοκαίρι. Φέτος τα είδαμε στην Ελλάδα, στη Σουηδία, στην Αμερική κι αλλού. Κι αφού τόσο ασήμαντη για μας είναι η ζωή τους γιατί μας κάνουν το χατίρι; Γιατί ξαναφυτρώνουν; Γιατί μεγαλώνουν, ανθίζουν και καρπίζουν; Είμαι σχεδόν βέβαιη πως αν ο άνθρωπος έβρισκε κάποιο τεχνητό ακριβές υποκατάστατό τους δεν θα είχε κανένα δισταγμό να τα αφανίσει.
Ωστόσο κάθε χρόνο καταλαβαίνοντας την αναντικατάστατη ύπαρξή τους αναδασώνουμε τα καμένα εδάφη μέχρι να τα δούμε να ξανακαίγονται. Θυμάμαι κάποτε όταν γεννιόταν ένα παιδί ο πατέρας ή ο παππούς του παιδιού φύτευε ένα δέντρο. Ο άνθρωπος και το δέντρο μεγάλωναν μαζί, το πότιζε και το δέντρο κάρπιζε. Μετά οι άνθρωποι πήγαν στις πόλεις κι άφησαν τα δέντρα πίσω μόνα.
Κι από τότε… δέντρα και άνθρωποι συνεχίζουμε όπως μπορούμε. Τα δέντρα όμως θα είναι πάντα «ποιήματα που γράφει η γη προς τον ουρανό». Και εμείς θα εξακολουθούμε να τα «κόβουμε και να τα κάνουμε χαρτί, για να καταγράφουμε την κενότητά μας». Ή θα τα αφήνουμε να καίγονται κάθε καλοκαίρι.
-320x213.jpg)
