Βαθύ καλοκαίρι, ζέστη στην πόλη, λιγότερη στην εξοχή, δουλειά, διακοπές, μια μπιρίτσα, λίγο μπαλκόνι, ένα θερινό σινεμά. Οχι φέτος.
Εχοντας ξεκινήσει σταδιακά τη φετινή, καλοκαιρινή σεζόν από τα τέλη ενός δροσερού Μαΐου, τα θερινά σινεμά μπήκαν στον Ιούνιο με ελπίδες και όνειρα, σαν τις εφηβικές διακοπές. Για να δουν, το ένα Σαββατοκύριακο μετά το άλλο, τις καλοκαιρινές –τροπικές, να λέμε, καλύτερα– βροχές να κρατούν τους θεατές στο σπίτι τους ή, μια μικρότερη μερίδα, να συνεχίζουν τις επισκέψεις στα κλειστά σινεμά και κυρίως στα multiplex που δεν διακόπτουν τη λειτουργία τους για το καθιερωμένο «ραντεβού τον Σεπτέμβριο».
Ο φετινός Ιούνιος ήταν, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, ο μήνας που σημείωσε τις περισσότερες και μεγαλύτερες βροχοπτώσεις στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας: και τα ποτάμια στους δρόμους παρέσυραν μαζί τους τη μισή θερινή σεζόν. Οι πολλά υποσχόμενες ταινίες ηττήθηκαν, η μια μετά την άλλη, από τον καιρό. Περισσότερο οι καλλιτεχνικές ταινίες, που στηρίζουν την πορεία τους στα ανοιχτά σινεμά, εκεί όπου θα πάει, σταθερά κι επίμονα, το ελαφρώς ωριμότερο κοινό, που απολαμβάνει την ανοιχτωσιά και τη βόλτα το ίδιο, αν όχι και περισσότερο, από την ταινία στην οθόνη. Οι πιο εμπορικές ταινίες, οι εφηβικές και νεανικές, συναντούν ακόμα τους θεατές τους στους πολυκινηματογράφους, χωρίς σημαντικές απώλειες.
Κι έτσι, αιθουσάρχες και διανομείς συνεχίζουν να συμβουλεύονται με αγωνία τους μετεωρολόγους, όχι για να δουν πού θα κολυμπήσουν, ήσυχοι ότι η δουλειά κυλά ομαλά, αλλά για να μαντέψουν, με συνδυαστικές ικανότητες φυσιοδίφη και ιστιοπλόου, αν ο καιρός θα είναι καλός κάθε Πέμπτη με Κυριακή κι ιδιαίτερα την παραπάνω, αυτήν της 19ης Ιουλίου, όταν στην Ελλάδα βγαίνει το «Mamma Mia! 2», μια και από τις ρομαντικές περιπέτειες και τις οικογενειακές αναμνήσεις της νεαρής Σόφι και της μαμάς της, της Ντόνα που τραγουδά ABBA και παραθερίζει σε «ελληνικό» (δηλαδή κροατικό) νησί, εξαρτάται πια ολόκληρη η θερινή σεζόν για τα σινεμά, μ’ αυτή τη βάσιμη υπόσχεση πολλών εισιτηρίων κι όλες τις άλλες πιθανότητες να έχουν έλθει και παρέλθει.
Παρ’ όλα αυτά –και σε μια αγορά που, όπως ολόκληρο το entertainment στην Ελλάδα, κινείται οικονομικά πάνω σε τεντωμένο σκοινί– στην Αθήνα μόνο, άνοιξαν, αυτή τη σεζόν, τέσσερα θερινά σινεμά, που επαναλειτουργούν ύστερα από χρόνια, φρεσκαρισμένα και αισιόδοξα: το Αριάν στη Γλυφάδα, το Ανεσις στους Αμπελόκηπους, η Αλεξάνδρα στο Χαλάνδρι και η Στέλλα στην Κυψέλη, σε διαχείριση εταιρειών διανομής. Κι άνοιξαν, όλα, τις πόρτες τους με δημοσιότητα και κέφι, σε πείσμα της κυριολεκτικής και μεταφορικής συννεφιάς.
Τα θερινά σινεμά δεν είναι ελληνικό μονοπώλιο. Open air κινηματογράφοι υπάρχουν σε πολλές χώρες, εκείνες, κυρίως, που ευνοεί το καλοκαίρι, στην Ιταλία, στη Νότια Γαλλία, στην Πορτογαλία. Είναι όμως, συνήθως, αυτό που θα λέγαμε pop up, στήνονται, με τρόπο εντυπωσιακό και σε απρόβλεπτες τοποθεσίες, για να μετατρέψουν την προβολή μιας ταινίας σε event, σε μια μοναδική, αξέχαστη εμπειρία.
Στην Ελλάδα το θερινό σινεμά είναι, για μεγάλη μας χαρά, η νόρμα. Οχι χάρη στη νοσταλγία ενός υποτιθέμενα πάντα καλύτερου παρελθόντος με αγιόκλημα και γιασεμί, αν κι είναι κι αυτά ευωδιαστά και γενναιόδωρα. Αντίθετα, χάρη στο ελληνικό καλοκαίρι που βγάζει τον κόσμο έξω, που ευνοεί την κοινωνικότητά του, χάρη, ακόμα, στη στοιχειώδη (όχι ακόμα αρκετή) προσπάθεια των αιθουσαρχών να διατηρούν, αν όχι τον ήχο ψηλά, τουλάχιστον την προβολή ψηφιακή, όπως επιβάλλει η εποχή, το μπαρ τους εξοπλισμένο και την υποδοχή φιλόξενη. Γιατί μπορεί φέτος να δεινοπάθησαν ώς τώρα, αλλά συνεχίζουν ακάθεκτα, μέχρι το φθινόπωρο: τα θερινά σινεμά είναι, απλώς, τρόπος καλής ζωής.
-320x213.jpg)
