«Χαράς ευαγγέλια» για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα της Ινδίας, μετά τη χτεσινή ιστορική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας που αποποινικοποιεί επιτέλους την ομοφυλοφιλία.
Η ομόφωνη απόφαση καταργεί το «στοιχειωμένο» άρθρο 377 του ινδικού ποινικού κώδικα, το οποίο είχαν θεσπίσει οι Βρετανοί το 1861 και απαγόρευε τη «σαρκική παρά φύσιν συνεύρεση»: από χτες, η σεξουαλική συνεύρεση μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου δεν συνιστά πλέον ποινικό αδίκημα στη χώρα του 1,2 δισεκατομμυρίου ανθρώπων. Να σημειωθεί εδώ ότι βάσει της απόφασης, οι δικαστές αποδέχτηκαν τις εκτιμήσεις ειδικών πως μέχρι και το 8% του πληθυσμού της Ινδίας είναι ομοφυλόφιλοι, ποσοστό που μεταφράζεται σε τουλάχιστον 104 εκατομμύρια ΛΟΑΤΚΙ άτομα!
Εξω από το δικαστήριο, εκατοντάδες συγκεντρωμένοι ακτιβιστές ξέσπασαν σε ζητωκραυγές μόλις ανακοινώθηκε η απόφαση, ενώ δεν ήταν λίγοι και εκείνοι που άρχισαν να κλαίνε.
Στο Μουμπάι οργανώθηκε αμέσως μια αυθόρμητη παρέλαση πίσω από ένα τεράστιο πανό με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, ενώ και το Μπαγκαλόρ γέμισε με πολύχρωμα μπαλόνια και πλακάτ που έγραφαν «Δεν είμαστε πια εγκληματίες στην ίδια μας τη χώρα». Κι ακόμη, όπως διαβάζουμε, χτες το βράδυ οργανώθηκαν μεγάλα «πάρτι ελευθερίας» σε κλαμπ αλλά και σπίτια σε όλη την Ινδία.
Η συγκίνηση και τα πανηγύρια είναι απολύτως δικαιολογημένα: ακτιβιστές είχαν προσφύγει επανειλημμένα στο Ανώτατο Δικαστήριο ενάντια στον συγκεκριμένο δρακόντειο «νόμο κατά της σοδομίας», ξεκινώντας από το μακρινό 1994, αλλά οι αιτήσεις τους απορρίπτονταν ξανά και ξανά – με πιο πρόσφατη απόρριψη εκείνη του 2013, όταν το «Supreme Court» έστειλε στο αρχείο σχετική πρωτόδικη απόφαση ενός ανώτερου δικαστηρίου στο Δελχί που απαιτούσε την κατάργηση του απαρχαιωμένου νόμου…
Δεν ήταν μόνο το κοινωνικό στίγμα: βάσει του καταργημένου πλέον νόμου, οι «παραβάτες» κινδύνευαν με ποινές φυλάκισης έως και 10 χρόνια, που σε ορισμένες περιπτώσεις έφταναν ακόμη και στην ισόβια κάθειρξη!
Και μπορεί τα τελευταία χρόνια οι καταδίκες να είχαν μειωθεί συγκριτικά με το παρελθόν, αλλά είχαν αντίθετα αυξηθεί οι περιπτώσεις εκβιασμών μελών της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, που έπεφταν θύματα κακοποιών αλλά και αστυνομικών που τους έπαιρναν χρήματα για να μην τους καταδώσουν με βάση το άρθρο 377…
«Ο νόμος αυτός είχε γίνει ένα όπλο για την παρενόχληση της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ. Η ποινικοποίηση της σαρκικής επαφής είναι παράλογη, αυθαίρετη και προδήλως αντισυνταγματική», παραδέχτηκε –με αρκετές δεκαετίες καθυστέρηση– ο αρχιδικαστής Ντιπάκ Μίσρα, ανακοινώνοντας την ιστορική απόφαση του πενταμελούς σώματος.
Και πρόσθεσε πως «ο κοινωνικός αποκλεισμός, η περιθωριοποίηση και απομόνωση από την «αποδεκτή» κοινωνία παραμένει δυστυχώς πραγματικότητα και σήμερα για πολλά άτομα […] Μόνον όταν ο κάθε άνθρωπος λυτρωθεί από αυτές τις αλυσίδες… θα μπορέσουμε να αυτο-αποκληθούμε πραγματικά ελεύθερη κοινωνία».
Ενα από τα πέντε θαρραλέα γκέι πρόσωπα που υπέγραφαν την επιτυχημένη προσφυγή, η λεσβία Ρίτου Ντάλμια, συνόψισε μιλώντας στην Guardian τη χαρά εκατομμυρίων ανθρώπων: «Είχα αρχίσει να γίνομαι εντελώς κυνικός άνθρωπος, να μην πιστεύω καθόλου στο σύστημα, αλλά ειλικρινά αυτή η απόφαση δείχνει πως η δημοκρατία μας λειτουργεί, ότι η ελευθερία επιλογής, η ελευθερία λόγου και τα ανθρώπινα δικαιώματα υπάρχουν στ’ αλήθεια!».
«Σήμερα διώξαμε ξανά τους Βρετανούς!», συμπλήρωσε ένας από τους διασημότερους γκέι ακτιβιστές της Ινδίας, ο συγγραφέας Χάρις Ιγέρ. Πράγματι, πριν από τον ερχομό των Βρετανών αποικιοκρατών η ομοφυλοφιλία ήταν γενικά αποδεκτή στην ινδ(ουιστ)ική κοινωνία και το άρθρο 377 αποτέλεσε τμήμα του βικτοριανού, πουριτανικού κώδικα που επέβαλαν οι επικυρίαρχοι πριν από ενάμιση αιώνα.
Οπως προκύπτει, μάλιστα, στη χτεσινή κατάργηση του νόμου έπαιξε ρόλο και ο ινδουιστικός κλήρος: ενώ το συντηρητικό κόμμα του Ναρέντρα Μόντι που κυβερνά τα τελευταία χρόνια την Ινδία υποστήριζε ώς τώρα τη διατήρηση του νόμου, αρκετοί σεβαστοί ιερωμένοι βγήκαν δημόσια και δήλωσαν πως οι Βέδες δεν περιλαμβάνουν καμιά σχετική απαγόρευση – «αναγκάζοντας» έτσι τους πολιτικούς σε «στροφή» 180 μοιρών.
Οπως συμπληρώνει ωστόσο ο Ιγέρ, η χτεσινή απόφαση είναι μεν ιστορική για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, αλλά δεν αρκεί, αφού τώρα ξεκινά η μάχη όχι μόνο για τη νομιμοποίηση του γάμου και της υιοθεσίας παιδιών, αλλά πρωτίστως της ουσιαστικής αποδοχής των ομόφυλων ζευγαριών από τις τοπικές κοινωνίες, ιδίως μακριά από τις πόλεις, στη βαθιά συντηρητική ινδική ενδοχώρα…
-320x213.png)
