Γλυκιά, γοητευτική και λίγο αγχωμένη

Ενα κατακίτρινο φορεματάκι ανέμιζε πάνω στον λόφο. Το φορούσε ένα κορίτσι χαριτωμένο, συγκρατημένο, με ολόλευκα γυαλιά και ξυρισμένα μαλλιά, βελούδινη φωνή και κοριτσίστικη διάθεση. Γύρω της είχε έναν πιανίστα, έναν ντράμερ κι έναν κοντραμπασίστα, απέναντί της ένα κοινό που αδημονούσε να διαπιστώσει αν θα επαληθευτούν οι συστάσεις που τη «συνόδευαν».

Ποιες ήταν αυτές; Τρία Γκράμι, μια πρωτιά στον απαιτητικό διαγωνισμό Thelonious Monk International Jazz Competition, δεκάδες διθυραμβικές κριτικές και ένα περσινό σχόλιο του «New Yorker» που ανέφερε ότι «τέτοιος καλλιτέχνης βγαίνει μία ή δύο φορές σε κάθε γενιά».

Παρασκευή και 13 ήταν προγραμματισμένη η «επίσημη πρώτη» εμφάνιση της σπουδαίας τζαζ Αμερικανίδας τραγουδίστριας Σεσίλ ΜακΛόριν Σάλβαντ στο Sani Festival και τίποτα δεν πήγε στραβά.

Βραδιά με soft jazz ρεπερτόριο, από μια soft φωνή που ικανοποίησε τόσο τους ψαγμένους θεατές που ήξεραν ότι είχαν σε απόσταση αναπνοής μια τραγουδίστρια που θα μας απασχολεί για χρόνια (και μάλιστα απαιτούσαν απόλυτη ησυχία από διάφορους Ρώσους τουρίστες που είχαν ανέβει στον λόφο αλλά κουβέντιαζαν και δεν έδειχναν την πρέπουσα προσήλωση) όσο κι εκείνους που πιο χαλαροί κι ανυποψίαστοι πήραν θέση μπροστά στη σκηνή.

Mε στόχο να αποτελέσει γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ τουρισμού και πολιτισμού, το Sani Festival ξεκίνησε το 1993 και, μέσα από συνεχή παρουσία 26 ετών, έχει καθιερωθεί ως ένα φεστιβάλ με διακριτό στίγμα. Εν ολίγοις πήρε από την αρχή στα σοβαρά τη σχέση ακροατή-οικοδεσπότη, κι έτσι ακόμα κι αν σήμερα αναγνωρίζουμε ότι χρειάζεται να αναζητήσει ξανά το στίγμα του στον πολιτιστικό χάρτη, συνεχίζουμε να εκτιμάμε την πίστη του στα νέα ταλέντα, όπως η Σεσίλ.

Κι όσα χρόνια κι αν περάσουν θα χαρίζει μαγικές στιγμές, σαν αυτή που ζουν οι ανυποψίαστοι πελάτες όταν στις γεμάτες παραλίες του ξενοδοχειακού συγκροτήματος φτάνουν τα απογεύματα οι νότες από το σάουντ τσεκ στον λόφο.

Ετσι έφτασε πλάι στο κύμα και η γοητευτική φωνή της 28χρονης Σεσίλ την Παρασκευή προϊδεάζοντάς μας για το τι θα ακολουθούσε. Η χαριτωμένη τραγουδίστρια από το Μαϊάμι (με ρίζες από την Καραϊβική) μας σύστησε τα κομμάτια της προσωπικής της δισκογραφίας (ερμηνεύοντας με μοναδικό τρόπο τα «Wild Women Don’t Have the Blues», «I didn’t know what time it was», «Nobody») αλλά δεν παρέλειψε να κλείσει το μάτι στους μεγάλους δασκάλους (ερμηνεύοντας το «Ridin’ High» του Κόουλ Πόρτερ), να υποβάλει τα σέβη της στους Beatles (έξοχo αυτό το απαλό άγγιγμά της στο «And I Love Her») και να παραδεχτεί ενώπιον όλων πόσο την έχει επηρεάσει η Τζούντι Γκάρλαντ (πολύ ωραίο το φινάλε με το «Troley Song»).

Λίγο πιο αγχωμένη από όσο την περιμέναμε, γλυκιά και με μια κοριτσίστικη προσέγγιση στα τραγούδια (απολύτως ταιριαστή με τα 28 της χρόνια) η Σεσίλ -κατά τα άλλα- μας επιβεβαίωσε ότι οι περσινές προβλέψεις του «New Yorker» θα επιβεβαιωθούν μέχρι κεραίας.