Εν μέσω ορθών απόψεων για το ποδόσφαιρο που είδαμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας, συνεχίζονται -και μάλιστα σε υψηλούς τόνους- οι διατυπώσεις, κυρίως δημοσιογράφων και-προσέξτε!- φαεινής μειοψηφίας άσημων προπονητών περί «θεάματος» που είδαμε.
Έλεος πια! Ανταγωνιστικό ναι, συντηρήθηκε το ενδιαφέρον ως το τέλος, ναι! Αλλά, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, αυτό, στα γήπεδα της Ρωσίας, όπως έχει παγιωθεί στην εποχή μας στα γήπεδα όλου του κόσμου, ήταν αποτέλεσμα… μαχών σώμα με σώμα, κόντρας αθλητών που παίζουν μπάλα και όχι παικτών που τη σαγηνεύουν.
Και βέβαια είναι και αυτό μέρος του παιχνιδιού (πάντα ήταν!), μα άλλοτε υπήρχε και ο ελεύθερος χώρος στο γήπεδο αλλά και η ικανότητα περισσότερων παικτών ν’ αυτοσχεδιάζουν. Δεν ορίζουμε το ποδόσφαιρο σαν… επίδειξη ζογκλέρ σε τσίρκο με την μπάλα στα πόδια αλλά, συνάδελφοι και… «συνάδελφοι» ας μην ορίζετε ως «θέαμα» το αποτέλεσμα της υπερπροσπάθειας παικτών-δεκαθλητών.
Το αληθινό ποδοσφαιρικό θέαμα, στην εποχή μας, εμφανίζεται κατ’ εξαίρεση…
