Εξαίσια θάλασσα Σεπτεμβρίου στον Σαρωνικό. Μπάτης, εφτά το πρωί, καμιά σαρανταριά, άλλοι να κολυμπούν, άλλοι να μπαίνουν ή να βγαίνουν. Το «άλλοι» είναι γραμματολογική επικράτηση του αρσενικού. Περισσότερες ήταν οι «άλλες». Και λαλίστατες· μιλούν κολυμπώντας ή κολυμπούν μιλώντας· μαθαίνεις όλα τα νέα και τα οικογενειακά τους.
Δυο βότσαλα· απ’ αυτά που τα λέω χτιστά, επειδή ένα πέτρωμα είναι κολλημένο σε άλλο· ποιος ξέρει μετά από πόσα εκατομμύρια χρόνια και πιέσεις μεγατόνων από γεωλογικές ανακατατάξεις κοσμογονικές. Τα θαυμάζω και τα συλλέγω· ιδίως του Σαρωνικού. Ομως με πολλή φειδώ, όχι ό,τι κι ό,τι. Εχω ήδη έξι-εφτά. Θα δω τι θα τα κάνω. Αν τα κάνω και κάτι, κάποτε.
Κολύμπησα τρία τέταρτα. Μου είχανε πάρει και το πλαστικό μπουκάλι, που το κρύβω σε μια παρατημένη παλιόβαρκα, για να ξεπλένω τα πόδια από την άμμο. Απορώ ποιος να το χρειάστηκε και πώς ήξερε πως εκεί κάποιος φυλάει ένα πλαστικό μπουκάλι του σωρού. Γεμάτος είν’ ο κόσμος πεταμένα πλαστικά μπουκάλια. Αλλά είναι γεμάτος και από βλακεία. Αυτή περισσεύει πιο πολύ κι από τα πλαστικά μπουκάλια.
Διάβαζα κάπου προ καιρού πως η βλακεία είναι τόση όσοι και οι κόκκοι της άμμου. Λάθος, νομίζω. Οι κόκκοι της άμμου είναι μετρήσιμοι! Στο «Θεώρημα του παπαγάλου», του Ντενί Γκετζ (Κέδρος), βιβλίο εξαίρετου μαθηματικού/αστυνομικού ενδιαφέροντος (μαθαίνεις απίστευτα πράγματα, το διάβασα το καλοκαίρι), κάποιος μαθηματικός φαίνεται πως υπολόγισε και μέτρησε ακριβώς τους κόκκους της άμμου. Τη βλακεία αμφιβάλλω αν βρεθεί κάποτε μαθηματικός να τη μετρήσει. Εύκολα βρήκα εν τέλει ένα δεύτερο μπουκάλι κι έκανα τη δουλειά μου. Το φύλαξα επίσης, αλλά του άλλαξα κρυψώνα!
