Παραχαράκτες XVIII

Πιάνοντας την Πέτρου Ράλλη είχε σχεδόν ολοκληρώσει τα του βίου του, τα οποία συγκεφαλαιώνονταν σε δυο μαγικές λεξούλες: εργασία σκέτ’. Οι ρέστες χάρες και χαρές εμφανίζονταν στη ζωή του αραιά και πού, ως αναλαμπές που τους έδινε όμως να καταλάβουν, όποτε λάχαινε να φωτίσουν τις μέρες και επί το πλείστον τις νύχτες του. Μόνο για το μπαρμπούτι, όπου κατέθετε σταθερά τα κέρδη και ενίοτε μέρος του κεφαλαίου του, μίλησε αορίστως, χωρίς να υπεισέλθει σε χειροπιαστές λεπτομέρειες.

Λίγο πριν από το φανάρι της Κηφισού άναψε αλάρμ και σταμάτησε να εξακριβώσει πως ακολουθούν τα εννιά αυτοκίνητα –από τσίλικες Μπεεμβέ ίσαμε Σκαραβαίους σαράβαλα– και τα δεκατρία μηχανάκια της γαμπριάτικης πομπής. Προέτρεψε τους οδηγούς να συνεχίσουν, αν θέλουν, γιατί ο ίδιος θα καθυστερούσε κάνα μισάωρο για να κανονίσει επείγουσες υποθέσεις του. Δήλωσαν άπαντες απρόθυμοι να τον αποχωριστούν. Εστριψε σε χωματόδρομο με βιοτεχνίες και αποθήκες, τη μία δίπλα στην άλλη, και φρενάρισε μπρος στον προμηθευτή χονδρικής των καταστημάτων του. Η μάζα βολεύτηκε κάτω απ’ το υπόστεγο της πρόσοψης με τη γύφτικη μπάντα να δημιουργεί πανδαιμόνιο. Ο Φίλιππας, με τον Νώντα πάντοτε δίπλα του, μπήκαν στο γραφείο, όπου ο Τζουμερκιώτης παρέδωσε τα κατεβατά με τις παραγγελίες.

Επειτα τηλεφώνησε στο ξαδερφάκι του, να βεβαιωθεί ότι οι αφισοκολλητές σαρώνουν τα πόστα τους και δεν θα ξεμείνουν από υλικό και έδωσε γενικής φύσεως κατευθύνσεις. «Εγώ πάου να κλείσου μια σπουδαία δ’λειά. Θα σι δω του βράδ’» υπογράμμισε με τον πιο επίσημο τόνο στο τέλος της συνδιάλεξης. Βγήκαν ταυτοχρόνως με το φορτίο τις μπίρες που στριμώχτηκαν στην πίσω πλευρά του οχήματος και τα πλαστικά σακιά με τα παγάκια που άδειασαν στην ντουζίνα των μπουγέλων για να διατηρούνται δροσερές. Το γλέντι έδινε κι έπαιρνε στην καρότσα. Η Πέτρου Ράλλη τούς έβγαλε καρφί στη Λαοδικείας, έκαναν δεξιά στην Κύπρου και γραμμή στον τόπο του εγκλήματος. Ηταν Παρασκευή 3 Μαΐου του εθνοσωτήριου 1985, εντεκάμισι το πρωί.

Το φορτηγό του Ιπποδρόμου είχε ήδη αποβιβάσει την Αφικλιώτισσα, που έβοσκε στιλπνό γρασίδι στην είσοδο του Κήπου, με την άδεια φυσικά του φύλακα. Αργόσχολοι και περαστικοί μαζεύονταν γύρω της να τη θαυμάσουν. Δεν επρόκειτο ακριβώς για το ολόλευκο άτι του πρίγκιπα των παραμυθιών. Το κορμί της στιγματιζόταν με λεπτές, ανεπαίσθητες, σκούρες κουκκίδες. Η πλούσια χαίτη της, καθώς και το τσουλούφι που σκίαζε τα μελιά μάτια της ήταν γκρίζα και μαύρη, στενόμακρη κηλίδα από τα ρουθούνια ώς το μέτωπο ομόρφαινε περισσότερο τα χαρακτηριστικά της. Η αριστοκρατική της σωματοδομή ακτινοβολούσε την αίγλη των ηρωικών ημερών. Τότε που κατακτούσε μήκη μπροστά απανωτές νίκες στους στίβους. Κέρδισε επίσης γκραν πρι και κάμποσα έπαθλα εθνικών επετείων.

Τα καθαρόαιμα τέκνα της, Αρσός και Καλλονή, την έβγαλαν πλειστάκις ασπροπρόσωπη στις κούρσες. Τα τελευταία χρόνια δεν είχε προσφέρει αντάξιους απογόνους και γερνούσε ήρεμα στους στάβλους που δόξασε το πάλαι ποτέ. Δυστρόπησε ακούγοντας τον πανζουρλισμό των γλεντοκόπων. Οι σταβλίτες παρακίνησαν τον Νώντα να τη χαϊδέψει στο ρύγχος, στο στήθος και ψηλά στην κάτω πλευρά του λαιμού. Το χαμηλωμένο κεφάλι της και η κλίση των αυτιών προς τα μπρος έδειχναν πως τον αποδεχόταν. Εγλειψε κουνώντας την ουρά την καραμέλα που του ’βαλαν στην παλάμη για να την καλοπιάσει. Δεν έμενε παρά να ιππεύσει, αλλά το αριστερό του πέλμα δεν έφτανε με τίποτα τον αναβολέα. Ο Φίλιππας τότε τον τσάκωσε απ’ τη μέση με τα δυο χέρια και τον απίθωσε απαλά στη σέλα. (Συνεχίζεται)