Οι γνώσεις μου δεν είναι επαρκείς για να εξηγήσω σε βάθος τι ακριβώς είναι ένα ολόγραμμα. Πρόκειται πάντως για μια εφεύρεση που πραγματοποίησε ο Ουγγροεβραίος επιστήμων Ντένις Γκάμπορ στα μέσα του 20ού αιώνα και η οποία επιτρέπει την παραγωγή τρισδιάστατων εικόνων που με τις κατάλληλες συσκευές και ανάλογο φωτισμό μπορούν να δημιουργούν ψευδαισθησιακές τρισδιάστατες εικόνες ή ίσως -πιο σωστά- ακριβή και πειστικά ψευδαισθησιακά ισοδύναμα πραγματικών αντικειμένων.
Η τέχνη των κόμικς, πολύ συχνά σε θετικό και άλλοτε κριτικό διάλογο με τον κόσμο των προηγμένων τεχνολογιών, δεν θα έχανε την ευκαιρία να πλέξει και κωμικές αφηγήσεις σχετικές με τα ολογράμματα. Σε μια τέτοια ιστορία ο γνωστός πάπιος Ντόναλντ έρχεται σε επαφή με τον μαγικό κόσμο των ολογραμμάτων. Η μύησή του όμως στα μυστικά τους δεν θα τον απαλλάξει από τη μόνιμη κακοδαιμονία του.
Στο τέλος της ιστορίας τον βρίσκουμε να κοιτά μαγεμένος ένα πλούσιο τραπέζι του οποίου οι μαγικές λιχουδιές περιμένουν να τέρψουν το λαρύγγι και να γεμίσουν το πεινασμένο του στομάχι. Ματαίως όμως. Και αυτό διότι τα εδέσματα αυτά δεν είναι παρά το αποτέλεσμα τεχνολογικής μαγείας. Τα σκανταλιάρικα ανιψάκια του σβήνουν έναν διακόπτη και το πλούσιο γεύμα αποκαλύπτεται ότι δεν είναι παρά ένα ολόγραμμα. Και ο Ντόναλντ καταρρέει αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα που παίρνει τη μορφή της τελευταίας κονσέρβας -με φασόλια αν θυμάμαι καλά- που μένει για να τους θρέψει.
Αν πιστέψουμε τις επαγγελίες της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης και των Μέσων που τη στηρίζουν, το μέλλον ανοίγεται μπροστά μας σαν ένα πλούσιο τραπέζι. Σε μια ισχυρή Ελλάδα, που δρέπει τους επαίνους των πανίσχυρων φίλων της ως παράγοντας ειρήνης και σταθερότητας στα Βαλκάνια και γενικότερα στην ευρύτερη περιοχή μας, οι Ελληνες ετοιμάζονται να χαρούν τα αγαθά των θυσιών στις οποίες έχουν υποβληθεί για το καλό τους. Εξοδος από τα μνημόνια, άνοιγμα στις αγορές, ανάπτυξη, μείωση της ανεργίας, άνοδος του βιοτικού επιπέδου είναι μερικά από τα πιάτα «ντελικατέσεν» που τους περιμένουν στο τραπέζι αυτό μιας γιορτής που υπόσχεται να μην έχει τέλος.
Κοιτάω γύρω μου τον συνταξιούχο που σε πολύ λίγο θα χάσει σεβαστό ποσοστό μιας σύνταξης που ήδη αδυνατεί να θρέψει αυτόν και όσους στηρίζονται σε αυτόν. Τους νέους και τις νέες που ταπεινώνονται σε εξευτελιστικές και ληστρικές «απασχολήσεις». Και τα νησιά, που μάθαμε ότι θα τονωθεί η «νησιωτικότητά» (!) τους, όπου οι Ελληνες ξεπουλάνε το «έχω» τους στους ξένους. Το ολόγραμμα σβήνει κάτω από το καθεστώς μιας «ενισχυμένης» ή «αυξημένης εποπτείας» (ή επιτήρησης). Και μένει η κονσέρβα του Ντόναλντ.
