Θετική και επιτυχημένη από κάθε άποψη θεωρεί η Αθήνα την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, στην Κίνα (Πεκίνο και Σανγκάη), στο διάστημα 27 έως 29 Αυγούστου.
Στην τριήμερη επίσκεψή του εκεί και συγκεκριμένα στο Πεκίνο, ο Ελληνας ΥΠΕΞ είχε σημαντικές συναντήσεις με τον Κινέζο ομόλογό του, Wang Yi, με τον αντιπρόεδρο της Κίνας, Wang Qishan, καθώς και με τον επικεφαλής της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας για τις Εξωτερικές Υποθέσεις, Yang Jiechi.
Επίσης, μίλησε στην Κινεζική Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών (CASS), κορυφαίο κρατικό ακαδημαϊκό φορέα για τις κοινωνικές επιστήμες στην Κίνα.
Στη Σανγκάη συναντήθηκε με ανώτατους τοπικούς αξιωματούχους, επιχειρηματικούς φορείς, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου της COSCO, Xu Lirong, καθώς και με την ηγεσία του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων της Σανγκάης.
Το σημαντικότερο και πιο ενδιαφέρον σημείο της επίσκεψης του Ν. Κοτζιά στην Κίνα αφορούσε την υπογραφή ελληνοκινεζικού μνημoνίου συνεργασίας (MOU), στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ενας Δρόμος». Και τούτο γιατί αυτή η ενέργεια προκάλεσε τις αντιδράσεις του γερμανικού Τύπου.
Αναλυτικότερα, η γερμανική εφημερίδα FAZ (Frankfurter Allgemeine Zeitung) δημοσίευσε επικριτικό κείμενο, το οποίο αναπαρήγαγε η Deutsche Welle, με τίτλο: «Συνεργασία Ελλάδας – Κίνα στον νέο “Δρόμο του Μεταξιού” παρά την αντίθεση της Ε.Ε.».
Η εφημερίδα επέκρινε ειδικά την κίνηση του Ν. Κοτζιά να υπογράψει το μνημόνιο της ελληνοκινεζικής συνεργασίας. Κι όλα αυτά τη στιγμή που η Γερμανία είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της Κίνας στην Ευρώπη και η Κίνα, αντίστοιχα, ο σπουδαιότερος οικονομικός εταίρος της Γερμανίας στην Ασία.
Ογκος συναλλαγών
Τα στοιχεία είναι αδιαμφισβήτητα. Με διμερή όγκο συναλλαγών ύψους 169,9 δισ. ευρώ (2016), η Κίνα κατέλαβε την πρώτη θέση μεταξύ των εμπορικών εταίρων της Γερμανίας, με δεύτερη τη Γαλλία (όγκος εμπορίου, 167,2 δισ.) και τρίτες τις ΗΠΑ (164,7 δισ.).
Το 33% του διμερούς εμπορίου Κίνας – χωρών της Ε.Ε. πραγματοποιήθηκε (2016) με τη Γερμανία, με το μερίδιο των γερμανικών εξαγωγών να φτάνει τα 76,1 δισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που σε σχέση με τις συνολικές εξαγωγές των μελών της Ε.Ε., ύψους 170 δισ., αποτελεί το 44,7%. Το ίδιο έτος, η Γερμανία απορρόφησε το 27,2% του συνόλου των εξαγωγών της Κίνας προς το σύνολο των χωρών της Ε.Ε.
Πρέπει επίσης να αναφερθεί -όπως αποδεικνύεται και από τον σχετικό πίνακα- ότι, όσον αφορά τις κινεζικές επενδύσεις στην Ε.Ε., παρά τα όσα γράφονται στον διεθνή Τύπο περί «κινεζικής διείσδυσης» στην Ελλάδα, αναφορικά με αυτές τις επενδύσεις, η χώρα μας είναι στη 15η θέση (14η τώρα) μεταξύ των κρατών-μελών της Ε.Ε., με πρώτη τη Μεγάλη Βρετανία, δεύτερη τη Γερμανία (τώρα πρώτη, καθώς το Ηνωμένο Βασίλειο είναι σε διαδικασία αποχώρησης από την Ε.Ε.) και τρίτη τη Γαλλία.
Ενδεικτική, πάντως, των πολύ καλών οικονομικών σχέσεων Γερμανίας με την Κίνα -αλλά και της υποκρισίας του γερμανικού Τύπου όταν καταφέρεται κατά της Ελλάδας- είναι και η σχετικά πρόσφατη συμφωνία για να επενδύσει η κινεζική CALT πέντε δισ. ευρώ, προκειμένου να κατασκευάσει εργοστάσιο κυψελών μπαταριών στη Θουριγγία. Πρόκειται για την πρώτη τέτοιου είδους κινεζική επένδυση στη Γερμανία. Συνήθως, συμβαίνει το αντίθετο: οι γερμανικές εταιρείες κατασκευάζουν εργοστάσια στην Κίνα.
Εξόχως σημαντική, επίσης, θεωρείται η επένδυση ύψους 6 – 8 δισ. ευρώ από τη γερμανική BASF για την κατασκευή ενός εργοστασίου στην Κίνα. Θα είναι το τρίτο διεθνές hub, έπειτα από εκείνο στην έδρα της BASF στη Γερμανία, και το δεύτερο που επίσης είναι στην Κίνα (!).
Κάτι που δείχνει τη σημασία της Κίνας για τη Γερμανία, αλλά και την εξάρτησή της από την κινεζική αγορά. Ενας ακόμη σημαντικός στόχος για τη Γερμανία είναι η «αυτοκινούμενη οδήγηση». Κάτι στο οποίο, όπως λέγεται, ρίχνει ιδιαίτερο βάρος η ίδια η Μέρκελ.
Ηδη Γερμανία και Κίνα έχουν υπογράψει σχετικό μνημόνιο (MOU). Η Γερμανία, γενικότερα, δείχνει να είναι ιδιαίτερα δεκτική στις κινεζικές επενδύσεις, οι οποίες αυξάνονται διαρκώς τα τελευταία χρόνια, αν και υπολείπονται των γερμανικών στην Κίνα. Να σημειωθεί ότι μόνο μια κινεζική επένδυση στη Γερμανία έχει μπλοκαριστεί έως τώρα (Aixtron). Κι αυτό, όπως όλα δείχνουν, όχι εξαιτίας της άρνησης των Γερμανών, όσο λόγω των αμερικανικών πιέσεων.
Πάντως, πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που μερίδα μεγάλων γερμανικών, αλλά και βρετανικών και αμερικανικών ΜΜΕ επιτίθεται κατά της Ελλάδας για την ανάπτυξη των σχέσεων με την Κίνα. Θα έλεγε κανείς ότι αυτού του είδους τα δημοσιεύματα είναι κανόνας κάθε φορά που οι ελληνοκινεζικές σχέσεις κάνουν ένα βήμα μπροστά.
