Το παιδί με το σκυλί

Καθώς οι αναμνήσεις απ’ τον πρόσφατα -και απροσδόκητα- χαμένο Σούρτα (ή Κανέλο, όπως τον φώναζαν) όλο τριγυρνάνε στο μυαλό μου και συντηρούν τη θλίψη μου γι’ αυτό το «καλό καγαθό» σκυλί μας, ένα ποίημα ήρθε να με συγκινήσει – και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Γραμμένο απ’ τον καταξιωμένο ποιητή και δημοσιογράφο Σπύρο Κατσίμη, περιλαμβάνεται στην πρόσφατη συλλογή του με τίτλο «Κούκλα» (Εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος) κι έχει προφανώς τη δική του ιστορία.

Αν και σπανίως δημοσιεύω ποιήματα, αυτή είναι μια επιβεβλημένη εξαίρεση.

Τίτλος του ποιήματος: Το παιδί με το σκυλί.

Το παιδί με το σκυλί

Τώρα που η θύμησή μου προεκτείνει τη μικρή σου ζωή

ο λόφος που έτρεχες είναι ακόμα πράσινος και ανθισμένος

και τα παιδιά σε φωνάζουν, ακολουθώντας

τα βήματά μου στα μονοπάτια του χωριού.

Τώρα σε περιμένω να βγεις -μετά από ένα διάστημα

σκοτεινό- από κάποια έρημη αυλή

ή θάμνο σκονισμένο

από κάποιο βρώμικο στενό

ή σπίτι ερειπωμένο·

και τις νύχτες, στην ίδια γωνιά, να παρατηρείς

όλες μου τις κινήσεις με περιέργεια

και να μου αποκαλύπτεις τα δικά μου μυστικά

που όμως είναι άγνωστα σε μένα.

Τώρα δεν έχω άλλη επιλογή

σ’ αυτή την περιοχή τη χαλασμένη·

βρήκα χορτάρι σε μια «ζώνη νεκρή»

κι εντός μου παίζουν το παιδί με το σκυλί.