Κανέλος

Σχετικά με τον θάνατο του Σούρτα, πρέπει να πω ότι πολύ στεναχωρήθηκα, διότι ο καλός αυτός σκύλος ποτέ δεν μου αγρίεψε – αντίθετα, δέχτηκε απ’ την αρχή την ανωτερότητά μου στην ιεραρχία της αγέλης. Κάτι που, δυστυχώς, δεν συνέβη με τον τρισάθλιο Ταρζάν, που μόλις καρδάμωσε κι έγινε παλικαράκι, με πλάκωσε στις γρήγορες και έχασα τη μαγκιά μου.

Από την άποψη αυτή, λοιπόν, ο Σούρτας ήταν πολύ χρήσιμος: Μια και ο δικός μας με είχε χρίσει αρχηγίνα της αγέλης, κάπου έπρεπε κι εγώ να ασκώ κυριαρχία – και ο Σούρτας δέχτηκε πρόθυμα και καλοσυνάτα τον ρόλο του υποτακτικού, ώστε να υπάρξει ηρεμία και ειρήνη στην αυλή μας.

Κατά τα άλλα, πρέπει να πω ότι ο ξαφνικός έρωτας των δικών μου με τον Σούρτα, ε, όσο να ‘ναι, με ψιλοενόχλησε. Βλέπετε, πριν έρθει αυτός στην αυλή μας εγώ ήμουν η πολυαγαπημένη τους: Με χάιδευαν συνέχεια, με βάρδιες, με κανάκευαν, μου ‘διναν τους καλύτερους μεζέδες και, όταν έμενα μόνο με τον δικό μου, δηλαδή τους χειμώνες, κοιμόμασταν μαζί, αυτός στο κρεβάτι κι εγώ δίπλα σ’ ένα χαλάκι. Και δεν τον άκουσα ποτέ να δυσφορεί με τα ροχαλητά μου.

Αφότου ήρθε ο Σούρτας, κράτησαν αυτόν στον μπροστινό κήπο και μένα μ’ έβαλαν στον πίσω, μαζί με τον Ταρζάν, να κοιμόμαστε στο αποθηκάκι, με μειωμένα χάδια και με τις λιχουδιές να λιγοστεύουν δραματικά. Το χειρότερο ήταν ότι ο Ταρζάν, ως κυριαρχικό (κακομαθημένο) αρσενικό, με τάραζε συνεχώς στις σφαλιάρες για το παραμικρό.

Ενώ ο Σούρτας ήταν άρχοντας κι έκανε δημόσιες σχέσεις με τους περαστικούς: Αντί να τους γαβγίζει, τέντωνε το κεφαλάκι του και τους άφηνε να τον χαϊδεύουν, περνώντας απ’ τα κάγκελα τα χέρια τους. Ετσι έγινε τόσο δημοφιλής κι έρχονταν κάθε μέρα μικροί και μεγάλοι να τον δουν.

Πάντως, το αξιοπερίεργο μ’ αυτόν τον σκύλο ήταν το πώς ξέφευγε απ’ τις κακοτοπιές και την έβγαζε καθαρή ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Για να καταλάβετε, μια φορά τού την έπεσαν δύο θεόρατα και άγρια σκυλιά που ξέφυγαν απ’ τη δικιά τους. Τον έβαλαν κάτω και όλοι μας πιστέψαμε ότι θα τον έτρωγαν ζωντανό.

Δευτερόλεπτα μετά, ο Σούρτας σηκώθηκε και ήρθε προς το μέρος μας, ενώ οι δύο ξένοι σκύλοι γύρισαν σιγά σιγά στη δικιά τους. Τι συνέβη; Τι τους είπε και τον άφησαν; Δυστυχώς, ποτέ δεν θα το μάθουμε. Η ουσία είναι ότι επέστρεψε ατσαλάκωτος, χωρίς ούτε μια δαγκωματιά!

Αυτός ήταν για μένα ο Σούρτας: ένας καλός, ειρηνικός, φιλοσοφημένος σκύλος – το ακριβώς αντίθετο απ’ τον Ταρζάν. Και θα μου λείψει η καλή του παρέα.

* Η Αλλοπάρ τον ζήλευε τον Σούρτα – και με το δίκιο της, αφού της είχε πάρει τα πρωτεία στην αγάπη μας. Αλλά πρέπει και να τον συμπαθούσε, κατά βάθος. Οταν την έφερνα μπροστά, κοιμούνταν πλάτη πλάτη στο χαλί και ροχάλιζαν πρίμο-σεκόντο, σαν δύο αγαπημένα αδέρφια. Πανέμορφο θέαμα, καθόμουνα και τους χάζευα.