Δεν υπάρχει κουμπί, υπουργέ μου

Εχει και η κυβέρνηση τα δικά της ορόσημα τους επόμενους μήνες, τον Σεπτέμβριο, τον Γενάρη, κλείνει τους δικούς της κύκλους. Ποιος το περίμενε ότι «πρώτη φορά Αριστερά» και θα έκανε τον πιο μεγάλο μνημονιακό κύκλο μέσα στα χρόνια της κρίσης.

Κι ο πόλεμος μαίνεται. Μέσα στους ανθρώπους, ανάμεσά τους, μεταξύ εκείνων που έχουν κι εκείνων που δεν έχουν, μεταξύ εκείνων που ελέγχουν την αγορά και κερδίζουν από την κίνησή της κι εκείνων που περιμένουν τον μισθό του μήνα, μισή δουλειά, μισός μισθός. Αλλά τα ’χουμε πει και τα ’χουμε ξαναπεί όλα αυτά, όλοι μας και με όλους τους τρόπους.

Με όλη αυτήν την εμπειρία μετά το ’15, ένα πράγμα μού φαίνεται πολύ λίγο πια στην Αριστερά – όλη την Αριστερά, κι αυτή που κυβερνάει κι αυτή που μισεί αυτήν που κυβερνάει κι εκείνη που αυτοσυγκρίνεται με το 1917: αυτή η αισιοδοξία της βούλησης, αυτή η πίστη ότι μπορείς αν το θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, ότι μπορείς να υλοποιήσεις κάτι μόνο επειδή το σκέφτηκες.

Κι όσο όλη αυτή η αισιοδοξία παραμένει σε ένα κάποιο νεφέλωμα, στα διαβάσματα, στις κουβέντες, στις επιθυμίες, μπορείς να την πεις και ρομαντική. Ο ρομαντισμός έκρυβε πάντα επαναστατική δύναμη.

Το πρόβλημα ξεσπάει όταν περνάς στη φάση της «κυβερνώσας Αριστεράς». Εκεί που νομίζεις ότι επειδή εσύ βούλεσαι κι επειδή έχεις και μια κάποια πλειοψηφία στη Βουλή, μπορείς να αλλάξεις και τα πράγματα σύμφωνα με το δικό σου σχέδιο.

Οτι υπάρχει ένα κουμπί κάτω από το γραφείο του υπουργού που μόλις υπογράφει μία απόφαση, το πατάει και παίρνει τον δρόμο της υλοποίησης.

Και το άλλο πρωί ανακαλύπτεις ότι καμία απόφαση δεν υλοποιείται, ότι τίποτα δεν αλλάζει τόσο γρήγορα και σκέφτεσαι ότι κάποιοι σε υπονομεύουν μέσα στο σύστημα ή ότι κάποιοι δεν καταλαβαίνουν πόσο χρήσιμη είναι αυτή η απόφαση για το καλό της κοινωνίας ή τέλος πάντων τα συμφέροντα ή η αντιπολίτευση δεν σ’ αφήνουν να υλοποιήσεις το πρόγραμμά σου.

Γιατί, κατά τα άλλα, δεν μπορεί μια τέτοια βούληση καθαγιασμένη μέσα στα αριστερά νάματα επί δεκαετίες να μη γίνεται δεκτή σαν μάννα εξ ουρανού.

Κι εκεί ίσως είναι και το όριο, το λεπτό σημείο που θα μπορούσε να μετατρέψει την ελληνική Αριστερά σε μία πολιτική δύναμη που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.

Να πάψει να σκέφτεται μόνο τον εαυτό της, αλλά να αναγνωρίζει τις αντιφάσεις, τις αδυναμίες, τους φόβους, αλλά και τις επιθυμίες των άλλων, των πολλών, εκείνων που στράφηκαν σε αυτήν και την ακούν ακόμα.

Να προσπαθήσει να πείσει ώστε η βούληση να γίνει και πράξη, απτή, να τη γεύεται ακόμα και ο έσχατος των πολιτών στις άκρες της χώρας.

Να πράξει μαζί με εκείνους που θέλουν πράξεις και όχι με εντολές άνωθέν τους. Να περάσει και η ίδια η Αριστερά από τη βούληση στο έργο.

Γιατί δεν υπάρχουν κουμπιά αισιοδοξίας στα υπουργικά γραφεία για να υλοποιούν οράματα και επιθυμίες.