Παραχαράκτες ΙΙ

Γλεντούσε με ρεμπέτικα έναστρη θερινή νύχτα στη Σκόπελο ο Καραμπέσης. Κατά τη μιάμιση ο Σαραντάρης, βιρτουόζος στ’ όργανο και το τραγούδι, γνώριμος απ’ τα παλιά, τον κάλεσε στο τραπέζι της κομπανίας. Εναλλάσσονταν αγκαλιά στις πρώτες και δεύτερες φωνές, κεντώντας με μεράκι κουπλέ και ρεφρέν. Ντέρτια αιώνων αιωρήθηκαν πέριξ, πυροδότησαν τις καρδιές και περιδινίζονταν κατόπιν στην πίστα. «Γεια σου Φώντα μου Καρούζο» επαναλάμβανε κάθε τόσο ο μπουζουξής, προς έκδηλη τέρψη των σαββατογεννημένων συνδαιτυμόνων. «Απονήρευτα όνειρα, κύριε Καραμπίνη. Να τους τα σούρνεις στη Βουλή κι από μένα» τον καλημέρισε οινοβαρής τα χαράματα. «Τους αξίζει, ρε Γιώργη, αλλά πες το καλύτερα στον Νώντα. Αυτός είναι βουλευτής, όχι εγώ» ανταπέδωσε σκωπτικά τον χαιρετισμό.

Εμβληματική μορφή της αντίστασης κατά των Συνταγματαρχών και ακαταπόνητος ακτιβιστής ο Καραμπίνης, εξελέγη κάποιο σκοτεινό φεγγάρι εκπρόσωπος της Αριστεράς στο Κοινοβούλιο. «Ντροπή να βαφτίζεις με τουρκικά ονόματα τους ήρωές σου, ιδίως όταν τους τοποθετείς σε πληθυσμιακά ευαίσθητες περιοχές, όπως η Μακεδονία» τον επιτίμησε αυστηρά στο φουαγιέ κάποτε Βορειοελλαδίτης αντιπρόσωπος, εμφορούμενος από εθνικιστικό οίστρο. «Χαίρομαι που το μυθιστόρημα έχει απήχηση» αρκέστηκε να απαντήσει ο Νώντας. «Οφείλω να σου υπενθυμίσω, ωστόσο, πως “Ο γρύλος του Ασλάν Καπλάν” είναι του Καραμπέση» συμπλήρωσε, «αν και κατά βάθος θα ’θελα να ’χε γραφτεί από μένα».

Μπορεί να τους μπερδεύει κόσμος και ντουνιάς, παρά ταύτα το ’φερε η τύχη να γνωριστούν διά ζώσης με ανεπίτρεπτη καθυστέρηση. Αναντάν μπαμπαντάν Κεφαλονίτης ο Νώντας, ταξιδεύει αραιά και πού πια στα Παρίσια και τις Στοκχόλμες, όπου έζησε τον πολυτάραχο νεανικό του βίο. Μοιράζει τώρα τις μέρες του ανάμεσα στη θρυλική υπόγα της κακόφημης οδού Φυλής τους χειμώνες και τα καλοκαίρια σε νοικιασμένο διαμέρισμα πλάι στο κύμα του Κορινθιακού κατά Ακράτα μεριά. Εξυπακούεται ότι ξοδεύει αφειδώς τις νύχτες σε μπαράκια και λοιπά καταγώγια της εκτεταμένης ευρύτερης περιοχής.

Βέρος Σαλονικιός, προσφυγικής καταγωγής, ο Φώντας, χρησιμοποιεί πάντα ως ορμητήριο το μη εξαιρετέο κατάλυμα της Παλιάς Παραλίας, Χρυσοστόμου με Σμύρνης γωνία. Πότε τον ωθεί ο Βαρδάρης προς τη λατρεμένη του Ιστανμπούλ και πότε τον αποβιβάζει ο Απηλιώτης στα Πλατανίδια Πηλίου, σε ιδιόκτητο αγρό, στο γόνιμο έδαφος του οποίου καλλιεργεί ζαρζαβάτια και οπώρες και βλασταίνουν σκυταλοδρομίες ερωτικού λόγου τις δημιουργικές ώρες. Θήτευσε στην Πόλη επί σειρά ετών και μυήθηκε στον Κεράτιο στα μυστικά του Βοσπόρου και στο κέρατό του το τράγιο. Το «σουλτανάτο» του Ερντογάν τον αποδιώχνει μολαταύτα εσχάτως· όσοι αρκαντάσηδες δεν κλείστηκαν σιδηροδέσμιοι στο γκιζντάν, πήραν των ομματιών τους.

Σπανίως τον βγάζει ο δρόμος του χάμου στην Αθήνα. Τις μετρημένες στα δάχτυλα φορές που κατηφορίζει, κάτσε καλά φιλαράκι, είναι τόσες οι μαζεμένες υποχρεώσεις του, ώστε δεν προλαβαίνει μήτε να κλάσει, κατά το κοινώς λεγόμενο. Πού να κάνει καινούργιες γνωριμίες; Κι ο Καραμπίνης έχει ρίξει προ πολλού μαύρη πέτρα στη Νύμφη του Θερμαϊκού, όπου τον άρεζε άλλοτε να εκβαχεύει τα εκμαυλιστικά της βράδια με τρελές συντροφιές, κεκοσμημένες από θερμές, αιθέριες υπάρξεις. Οταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό και δεν καταδέχεται το βουνό τον Μωάμεθ, το αναθεματισμένο κισμέτ ορίζει το ραντεβού εκτός έδρας.

Πρωτοσυναντήθηκαν σε έκθεση βιβλίου στα Τρίκαλα στις αρχές του 2000, καλεσμένοι της Ενωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλίας να μιλήσουν για τις «προκλήσεις της ΕΛ.ΑΣ. στον εικοστό πρώτο αιώνα». Εκαναν τόκα τα χέρια ηχηρά κι ένιωσαν λες και γνωρίζονται εξ απαλών ονύχων· αδελφοποιτοί με την πρώτη επαφή. «Δείχνεις νεότερος κι ωραιότερος απ’ τις φωτογραφίες» είπε ο Φώντας. «Εσύ ίδιος κι απαράλλαχτος» αποκρίθηκε ο Νώντας. Εξέλαβαν ως φιλοφρόνηση τις κοινοτοπίες τους κι έπιασαν ψιλό λακριντί στην αυτοσχέδια μπάρα του κυλικείου. (Συνεχίζεται)