Παραχαράκτες Ι-ΧΙΙΙ

Διακοπές τέλος. Με τα κεφάλια ξανά μέσα, αφού εξήλθαμε ξαφνικά από τα μνημόνια και δέσαμε αρόδο στα ρόδινα ακρογιάλια της Ιθάκης. Τελούμε εν κατακλείδι εκτός, επί τα αυτά και κυρίως εντός διαρκούς μνημονίου, καθότι αμνήμονες από αμνημονεύτων ετών. Μνήσθητί μου Κύριε! Στοχεύουμε τώρα τους μνηστήρες, αλλά υποπτεύομαι βασίμως ότι το μήλον της Εριδος, η Πηνελόπη –εξώλης και προώλης η εξουσία προσωποποιημένη εν προκειμένω–, υποκύπτει προθύμως εις άπαντας τους διεκδικητάς. Για να μην πέσουμε, λοιπόν, σε μαύρη κατάθλιψη, προτιμώ να εξακολουθήσω τη χάραξη των «Παραχαρακτών». Ας είναι! Μπαίνοντας αισίως στον δεύτερο κύκλο, συνοψίζω τα δεκατρία επεισόδια του πρώτου. Ιδού:

Ο Νώντας Καραμπίνης και ο Φώντας Καραμπέσης τυγχάνουν αναγνωρισμένοι συγγραφείς και ακτιβιστές. Κόσμος και ντουνιάς παίρνει τον έναν για τον άλλο, εξαιτίας της ομοιότητος των ονομάτων τους και κυρίως επειδή, κοντά σαράντα χρόνια, ανεβάζουν με τα κείμενά τους το αντεργκράουντ στα ρετιρέ του πνευματικού ουρανίου θόλου. Μολονότι αλληλοθαυμάζονται, συστήνονται με ανεπίτρεπτη καθυστέρηση σε πάνελ έκθεσης βιβλίου, όπου τρελαίνουν απροσχεδίαστα τα εν απαρτία μέλη ένωσης αστυνομικών υπαλλήλων θεσσαλικού νομού. Πιωμένοι γκολ κατά τα χαράματα επισφραγίζουν την ιδιότυπη παντοτινή τους ομερτά με συνωμοτικό φιλί στο στόμα. Αποφασίζουν έκτοτε να απομουρλάνουν τους πάντες.

Μην τους συνδέετε με υπαρκτά πρόσωπα. Τα φαινόμενα ενίοτε απατούν. Είναι απλώς ο Φώντας κι ο Νώντας, ο Καραμπέσης κι ο Καραμπίνης, ο οποίος μέσω της στήλης του σε αθηναϊκή εφημερίδα αποκαλύπτει πως νουνός του έτερου Καππαδόκη υπήρξε ο Τσιτσάνης αυτοπροσώπως, εξ ου και το χάρισμά του στη μουσική και το τραγούδι. Καταπίνει αμάσητο το παραμύθι σύμπασα η Βόρειος και Νότιος Ελλάς. Ο Καραμπέσης διαδίδει κατόπιν από φρι πρες ότι ο Καραμπίνης διέπρεψε ως ζωγράφος εις Παρισίους το πάλαι ποτέ, εγκατέλειψε εν τούτοις τις λαδομπογιές και τα πινέλα του απαυδισμένος από την υποκρισία και τη δηθενιά των κυκλωμάτων της μοντέρνας τέχνης. Τρώει την αχώνευτη φόλα ώς κι η Αντιγόνη, αδελφή του Νώντα, ήτις δεν του συγχωρεί επ’ ουδενί το ανοσιούργημα να δωρίσει τους υποτιθέμενους πίνακές του σε κάθε πικραμένο, εκτός από την ίδια.

Τα σταυραδέλφια καταδιασκεδάζουν με τις παρεξηγήσεις που προκαλούν οι εμπνεύσεις τους ώσπου η φαρσοκωμωδία επιστρέφει μπούμερανγκ στα σαστισμένα κεφάλια τους. Με καταχωρίσεις στον Τύπο προσφέρεται πακτωλός χρημάτων για τα ανύπαρκτα έργα του γιαλαντζί εικαστικού. Ανάμεσα στους γενναιόδωρους φιλότεχνους ξεχωρίζει η Ελβίρα, άλλοτε πρώτη φίρμα σε σκυλάδικα πέριξ των οδών Κηφισού, Καβάλας και Θηβών, την οποία ο Καραμπίνης ενέπλεξε αναπόδραστα, περί τα μέσα της δεκαετίας του ’80, στα δίχτυα του έρωτα. Η θυελλώδης σχέση τους διήρκεσε κάνα εικοσάμηνο, ρεκόρ μακροβιότητος για αμφοτέρους, διεκόπη ωστόσο άδοξα, έπειτα από εξοργιστική παρασπονδία του, που ανάγκασε την αοιδό να ρίξει μαύρη πέτρα στο πάλκο και να αλλάξει άρδην ζωή. (Συνεχίζεται)