Υπάρχουν μέρες που η πόλη όπου κινούμαστε γίνεται όλο και πιο στενή, ο ουρανός μοιάζει μακρινός και αδιάφορος, η πραγματικότητα σκληρή και η ζωή αμετάβλητα νωθρή. Συνειδητοποιούμε πως, παρά την όποια πρόοδο, μας είναι αδύνατον να φτιάξουμε δύο φτερά από πούπουλα και κερί, όπως έκανε ο Δαίδαλος για τον Ικαρο, και να δούμε τον κόσμο από ψηλά.
Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να θαυμάζουμε τα πουλιά για την ικανότητά τους αυτή. Ισως γι’ αυτό να τα αγαπάμε τόσο. «Παράδειγμα η φωλιά, τα ταξίδια των πουλιών. Παράδειγμα η ομορφιά των πουλιών. Παράδειγμα η καρδιά των πουλιών» (Ζακ Πρεβέρ).
Προχθές το τοπίο «άνοιξε». Γυρνώντας στο σπίτι είδα κάποιους ανθρώπους της γειτονιάς κάτω από ένα δέντρο να μιλούν σε έναν άλλο γείτονα που ήταν σκαρφαλωμένος σε μια σκάλα πάνω στο δέντρο. «Τι συμβαίνει βρε παιδιά;» ρωτώ απορημένη. Η Μαρία που έχει τα χαρτικά μού εξηγεί πως έπεσαν δύο κοτσυφάκια από τη φωλιά τους και βρέθηκαν κυριολεκτικά στην αγκαλιά της. Επειτα από ένα σύντομο συμβούλιο με τον περιπτερά και τους γύρω μαγαζάτορες και μια επιτόπου εκτίμηση της φωλιάς τους, διαπίστωσαν ότι τα θεμέλια του «κοτσυφέικου» ήταν σαθρά.
Αν ξαναέβαζαν πάνω τα κοτσυφάκια το πιθανότερο ήταν να ξαναπέσουν στον δρόμο. Ετσι το δαιμόνιο μυαλό ενός γείτονα σκέφτηκε να φέρει ένα παλιό κλουβί που είχε, να το ανοίξει τελείως από πάνω και να το δέσει σφιχτά κάτω από τη φωλιά. Αν τα πουλάκια έπεφταν, θα έπεφταν στα μαλακά και η μητέρα τους θα ήταν εύκολο να τα μαζέψει.
Στάθηκα λίγο πιο κει και παρατηρούσα την όλη «επιχείρηση διάσωσης». Προσπαθούσα να καταλάβω πώς η επιβίωση των μικρών πουλιών έγινε μείζον θέμα και επείγουσα υπόθεση για ανθρώπους που είναι σίγουρο πως έχουν μεγαλύτερα προβλήματα. Ζούμε δίπλα δίπλα τόσα χρόνια και λίγο-πολύ ξέρουμε τι συμβαίνει στον καθένα. Το να μπορέσουν να ζήσουν τα αδύναμα πλάσματα, δίχως να κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή, έμοιαζε γι’ αυτούς επιτακτική ανάγκη.
Τα βράδια του καλοκαιριού, τώρα τελευταία, παρατηρώ πολλές φορές τα πουλιά να μαζεύονται στις φωλιές τους την ώρα που δύει ο ήλιος. Ακουμπούν τα κεφάλια τους και κοιμούνται μέχρι την αυγή. Τι ονειρεύονται; Και τι όνειρα να κάνουν τα μικρά κοτσύφια που ζουν πάνω από τον πολυσύχναστο δρόμο μας;
Μήπως πώς είναι να είσαι άνθρωπος; Να βοηθάς δηλαδή όταν ο αδύναμος έχει χάσει το σπίτι του, να τον σηκώνεις από κάτω κρατώντας τον από το χέρι; Να του φτιάχνεις μια πρόχειρη φωλιά για να μην κινδυνεύει; Παράδειγμα ο άνθρωπος για τα πουλιά; Μακάρι. Παράδειγμα η καρδιά των ανθρώπων.
