Υπάρχουν βουλευτές έτοιμοι να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία

Δεν υπάρχει Ελληνας που να μην καταλαβαίνει πως οι πρόωρες εκλογές λόγω πολιτικής αστάθειας θα τίναζαν στον αέρα τις προσπάθειες για τον περιο­ρισμό των επιπτώσεων των 350 μνημονιακών νόμων

Με την είσοδό της στο ελληνικό Κοινοβούλιο τον Σεπτέμβριο του 2015, η Ενωση Κεντρώων έθεσε ανοιχτά ως βάση πολιτικού διαλόγου τα περίφημα εννέα (9) σημεία, ισχυριζόμενη πως η χώρα είχε ανάγκη από μια κυβέρνηση ευρύτερων συνεργασιών επί τη βάσει συγκεκριμένων προγραμματικών θέσεων.

Την ίδια ώρα οι κυβερνητικοί εταίροι περιέγραφαν τα θεμέλια της δικής τους συνεργασίας: μάχη κατά της διαπλοκής και της διαφθοράς, αγώνας για έξοδο από τα μνημόνια.

Παρά το γεγονός πως οι Ελληνες έχουν σταματήσει εδώ και οκτώ χρόνια να προσφέρουν την αυτοδυναμία και την απόλυτη πλειοψηφία μόνο σε ένα κόμμα (χωρίς μάλιστα να έχει καταργηθεί το ακόμα και σήμερα εν ισχύι μπόνους των 50 εδρών στον πρώτο) και ενώ έχουν προηγηθεί τρεις κυβερνήσεις συνεργασίας, εντούτοις, δυστυχώς, αυτό που ονομάζουμε «κουλτούρα συνεργασιών» παραμένει άγνωστη έννοια, δεν έχει ευδοκιμήσει, δεν έχει βγάλει ρίζες.

Ακόμα και αν κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης αποφασίσει να στηρίξει μια νομοθετική πρωτοβουλία της εκάστοτε κυβέρνησης, η οποία να ταυτίζεται με τις προγραμματικές του θέσεις (όπως έκανε η Ε.Κ. υπερψηφίζοντας την απλή αναλογική), είναι καταδικασμένο να βρεθεί αντιμέτωπο με μια κακοπροαίρετη και εκ του πονηρού κριτική και… ασόβαρα σχόλια για «φλερτ», «έρωτες» και «γάμους».

Τις τελευταίες μέρες αποδεικνύεται περίτρανα πως αυτή η κατάσταση δεν λειτουργεί απλώς ως εμπόδιο για την οποιαδήποτε σοβαρή μεταρρύθμιση, αλλά είναι και άκρως επικίνδυνη για τη χώρα.

Δεν υπάρχει Ελληνας που να μην καταλαβαίνει πως οι πρόωρες εκλογές λόγω πολιτικής αστάθειας θα τίναζαν στον αέρα τις προσπάθειες για τον περιορισμό των επιπτώσεων των 350 μνημονιακών νόμων.

Πρόκειται για όλα εκείνα που έχουν επιβληθεί και ψηφιστεί στο ελληνικό Κοινοβούλιο ως συνέχεια της ψήφου που έδωσαν 225 Ελληνες βουλευτές (στην παράδοση της χώρας στους δανειστές μπόρεσαν να βάλουν όλοι μαζί την υπογραφή τους…) από πέντε διαφορετικά κόμματα τον Αύγουστο του 2015.

Παρ’ όλα αυτά και το αίτημα για πρόωρες εκλογές επαναλαμβάνεται σταθερά εδώ και δύο χρόνια και κανείς από αυτούς που τις ζητάνε δεν τολμά να υποδείξει ποιους από αυτούς τους 350 νόμους θα άλλαζε ή με ποιον τρόπο θα αντιμετώπιζε το κόστος των πρόωρων εκλογών.

Επειτα από σχεδόν τρία χρόνια κοινοβουλευτικής παρουσίας, καθημερινής επαφής και διαρκούς διαλόγου με τους πολίτες, βρίσκομαι πλέον σε θέση να γνωρίζω πως αυτό που δεν μπορεί ή δεν θέλει να αντιληφθεί το εγχώριο πολιτικό σύστημα αποτελεί κοινό τόπο και ευρείας αποδοχής διαπίστωση για τους Ελληνες.

Αν δεν συνεργαστούμε, θα χαθούμε. Οι απειλές και οι κίνδυνοι για τη χώρα μας είναι περισσότεροι από ποτέ άλλοτε και παρουσιάζουν τέτοια ένταση που μόνον όποιος εθελοτυφλεί δεν τους αναγνωρίζει.

Σήμερα, περίπου έναν χρόνο πριν από τη λήξη της τετραετίας, μοιάζει να είναι αργά για συνεργασίες, χωρίς όμως να έχει μειωθεί στο ελάχιστο η ανάγκη για εθνική ομοψυχία. Είναι ίσως η ώρα να ξεκινήσουμε να συζητούμε για την επόμενη μέρα των εκλογών, όποτε και αν αυτές γίνουν.

Είναι κατά τη γνώμη μου η ώρα να διατυπωθούν με σαφήνεια οι θέσεις όλων των κομμάτων για όλα τα θέματα και να τεθούν αυτές στη βάσανο της δημόσιας διαβούλευσης και στη δοκιμασία του δημόσιου ανοιχτού διαλόγου, με σκοπό τον εντοπισμό των σημείων εκείνων όπου συμφωνούν όλοι, ώστε να βρεθεί τελικά το έδαφος για συνεννόηση και συναίνεση επί τη βάσει της προστασίας του δημοσίου συμφέροντος και της προάσπισης της εθνικής μας κυριαρχίας.

Ο διάλογος ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις είναι απαίτηση των Ελλήνων. Και μπορεί να προσποιούνται πολλοί συνάδελφοί μου πως δεν καταλαβαίνουν, πως δεν ακούν τι λένε οι πολίτες και να επιλέγουν τελικά να ενισχύουν την πόλωση και τον διχασμό ευνοώντας τα άκρα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν βουλευτές έτοιμοι να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία από τα άκρα που επιδιώκουν την κατάρρευση της χώρας για να μη χάσουν και την κουτάλα μαζί με τα ζουμιά.

*βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης της Ενωσης Κεντρώων