Κομπογιαννίτες βικογιατροί βότανα και γιατροσόφια

Ποιος άραγε δεν έχει καταφύγει ποτέ στη ζωή του, συχνά ευεργετικά, σε βότανα και γιατροσόφια, από το χαμομήλι στον πονόματο μέχρι το ζουπηγμένο κρεμμύδι στα πρηξίματα από χτύπημα, ακόμα και πιο σύνθετες συνταγές, με έργο και λόγο!

Θυμάμαι, πρόχειρα, τότε που υπήρχαν ακόμα στην Αθήνα ελεύθεροι χώροι και χορτάριαζαν την άνοιξη από τσουκνίδες και μολόχες – οι τσουκνίδες, που ερέθιζαν τα γυμνά μας πόδια με φαγούρα και πόνο, είχαν αντίδοτο τη μολόχα: τρίβαμε επίμονα πάνω στο τσούκνισμα φύλλα μολόχας με την ευχή: «Βγες τσουκνίδα, μπες μολόχα» πολλές φορές και ο πόνος περνούσε.

Κομπογιαννίτης, κατά τη Βικιπαίδεια, από το κομπώνω + γιαννίτης (< Ιωαννίτης), είναι το προσωνύμιο (παρατσούκλι) που δόθηκε, μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, στους περίφημους εμπειρικούς γιατρούς που κατοικούσαν (και συνέλεγαν βότανα) γύρω από τη χαράδρα του Βίκου (βικογιατροί), εξαιτίας των κόμβων (ρίζες φυτών) που χρησιμοποιούσαν για τις θεραπείες ή γιατί έδεναν τα βότανα στα μαντίλια τους σε σχήμα κόμπου, κατά πάθηση και θεραπεία.

Υπάρχει βέβαια και το ελληνιστικό κομβόω = δένω (με μάγια), εξαπατώ, περιφρονητικό: σε κουμπώνω με μάγια για να σε γιάνω.

Υπήρχαν βέβαια και αυτοί οι «κομπογιανίτες» της ρεμούλας, αλλά οι γνήσιοι κομπογιαννίτες βικογιατροί ήταν πρόσωπα καθόλα αξιοσέβαστα και ευυπόληπτα, κανονικοί γιατροί στον καιρό τους, που διακόνησαν την ιατρική, όχι σαν επιστήμη από πανεπιστήμια, αλλά σαν πρακτική αιώνων, με γνώση και συνείδηση.

Αυτά και άλλα πολλά, τερπνά και ωφέλιμα (που διαβάζονται δηλαδή ευχάριστα και συγχρόνως ωφελούν ως γνώσεις) περιέχονται στο μικρό το δέμας (μόλις 58 σελίδες), αλλά υψηλό στο φρόνημα βιβλίο του Ηπειρώτη γιατρού Κωνσταντίνου Μάλλιου «Βικογιατροί Κομπογιαννίτες Βότανα και Γιατροσόφια» των ηπειρωτικών εκδόσεων Πέτρα. Εξαιρετικό!