Χωρίς μεγάλες αμερικανικές ταινίες, με πιο πολιτικό και πιο παγκόσμιο πρόσωπο απ’ ό,τι συνήθως, το 71ο Φεστιβάλ Κανών ξεκίνησε τη νέα του δεκαετία αναζητώντας προφίλ και μαζί επικυρώνοντας τη λάμψη του ως το μεγαλύτερο κινηματογραφικό event του πλανήτη, ελαφρώς τραυματισμένο φέτος, αλλά έτοιμο για όλα.
Περιμένοντας, ακόμα, την «Αγρια αχλαδιά» του Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν που θα ολοκληρώσει το Διαγωνιστικό Πρόγραμμα, αυτά είναι όσα είδαμε, ακούσαμε και θα ταυτίζουμε πάντα με τις Κάνες του 2018, που ρίχνουν απόψε αυλαία.
■ Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Ηταν παντού και πουθενά. Στην αφίσα του Φεστιβάλ (εμπνευσμένη από τον «Τρελό Πιερό»), στο «Βιβλίο της Εικόνας» του στο Διαγωνιστικό Τμήμα, στο facetime που χάρισε στους δημοσιογράφους, μιλώντας φυσικά από το σπίτι του, στο γλυκόπικρο βλέμμα της Ανα Καρίνα, καθώς κοιτούσε τον νεότερο εαυτό της στην οθόνη, στην έναρξη του Φεστιβάλ.
■ Οι αγαπημένες μας ταινίες. O «Ψυχρός πόλεμος» του Πάβελ Παβλικόφσκι, ένα μεγάλο κλασικό ρομάντζο, με πολιτικό απόηχο και την ομορφότερη φωτογραφία. Το «Girl» του Βέλγου Λουκάς Ντοντ, το πιο ευαίσθητο και πιο τολμηρό ντεμπούτο. Το «BlacKkKlansman» του Σπάικ Λι, που ξαναβρήκε την παλιά του φόρμα και κατήγγειλε τον αμερικανικό ρατσισμό, με coolness και στιλ.
■ Τα φαβορί. Το βραδυφλεγές, υπαρξιακό θρίλερ του Κορεάτη Λι Τσανγκ-ντονγκ, «Burning». Ή, επειδή οι φήμες θέλουν την επιτροπή να επιλέγει γυναίκα σκηνοθέτη για τον Χρυσό Φοίνικα, οι δήθεν ανθρωπιστικές «Κόρες του Ηλιου» της Εβά Ισόν, το θαυμάσιο «Lazzaro Felice» της Ιταλίδας Αλίτσε Ρορβάκερ, με το καταστροφικά διδακτικό φινάλε, ή το συναισθηματικά χειριστικό «Καπερναούμ» της Λιβανέζας Ναντίν Λαμπακί.
■ «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος». Προβλήθηκε σε ολοκαίνουργια κόπια 70mm, με πρόλογο από τον Κρίστοφερ Νόλαν και, μέσα στην υπερπροσφορά σύγχρονου σινεμά, μας θύμισε τι σημαίνει πολυτέλεια στη μεγάλη οθόνη.
■ Μάρτιν Σκορσέζε. Χάρισε στο κοινό ένα τρίωρο masterclass, όπου και αποκάλυψε ότι η επόμενη ταινία του, «The Irishman», έχει 300 σκηνές. Καημένη μοντέζ Θέλμα Σκούνμεϊκερ.
■ Γκασπάρ Νοέ. Οπως πάντα, αποδείχτηκε απολαυστικός προβοκάτορας, έκανε το «Climax», την ταινία με τις περισσότερες και μεγαλύτερες ουρές στο Φεστιβάλ, βραβεύτηκε στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών και δεν μάσησε τα λόγια του, ούτε όταν μίλησε για το όνειρό του να γνωρίσει τον Λαρς φον Τρίερ, που πραγματοποιήθηκε, ούτε για το «πόσο σιχάθηκε το “Black Panther”, που ήταν εξίσου κακό με τον “Πόλεμο των Αστρων”»!
■ I’ve got chills. Μπορεί ο καιρός να μας τα χάλασε φέτος, αλλά το βράδυ που στις ανοιχτές προβολές στην άμμο, στο Cinema de la Plage, προβλήθηκε το «Grease», δεν έπεσε σταγόνα, όπως δεν έπεφτε καρφίτσα ανάμεσα στις ξαπλώστρες με τους ενθουσιώδεις θεατές. Ισως γιατί προλόγισε και είδε την ταινία ο Τζον Τραβόλτα.
■ Κέιτ Μπλάνσετ.
Δίπλα της, η Κρίστεν Στιούαρτ βγάζοντας τις ψηλοτάκουνες γόβες της για να περπατήσει ξυπόλητη στο μουσκεμένο από τη βροχή κόκκινο χαλί. Δίπλα της, η Κάτζα Νιν, η μουσικός και τραγουδίστρια από το Μπουρούντι, που με την επιβλητική μορφή και τα δημιουργικά τιρμπάν της έδωσε επιπλέον αίγλη. Κυρίως, όμως, ήταν η πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής, η Κέιτ Μπλάνσετ, που έκλεψε φέτος την παράσταση. Με τις υπέρκομψες, ελαφρώς εκκεντρικές εμφανίσεις της, τον αιχμηρό αλλά συγκρατημένο λόγο της, την απόφασή της η κάθε της κίνηση να έχει μια πολιτική χροιά (από τον ακτιβισμό για τη θέση της γυναίκας στον επαγγελματικό χώρο, ώς το να ξαναφορά δεύτερη και τρίτη φορά τις πανάκριβες τουαλέτες της), τράβηξε το ενδιαφέρον όχι πάνω στην ίδια, αλλά πάνω σε όποιον σκοπό θεωρεί σημαντικό.
■ Ζακλίν Λέντζου.
Κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας στην Εβδομάδα Κριτικής, με το «Εκτορας Μαλό: Η τελευταία μέρα της χρονιάς» και μας έχει γεμίσει ανυπομονησία για το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της που ήδη ετοιμάζεται.
■ Το σπίτι που έχτισαν οι Λαρς φον Τρίερ και Ματ Ντίλον.
Απρόσμενος συνδυασμός, πλημμυρισμένος αγάπη. Ο Λαρς φον Τρίερ, εμφανέστατα καταβεβλημένος από την κατάθλιψη και το ποτό, παρουσίασε στις Κάνες (όχι πια ως persona non grata!) τη νέα του ταινία, «The house that Jack Built», μια όχι επιτυχημένη, αλλά συγκινητική για όσους αγαπάμε το έργο του, εξήγηση/απολογία για τον καταστροφικό ναρκισσισμό του καλλιτέχνη. Ο πρωταγωνιστής του, πάντα πανέμορφος Ματ Ντίλον, μίλησε για τον σκηνοθέτη με τα καλύτερα λόγια: «Είναι ο πιο τρυφερός και πιο οξυδερκής άνθρωπος με τον οποίο έχω δουλέψει».
