Μπελ Εποκ

Ως σκύλα που της αρέσει πολύ το αυτοκίνητο -άσχετα που όταν πέφτει σε μποτιλιάρισμα δυσανασχετεί με το μέγα πλήθος τους- βρήκα πολύ ενδιαφέροντα τα όσα γράφει ο Μιλτιάδης (Μίλτος) Λιδωρίκης στο βιβλίο του «Εζησα την Αθήνα της μπελ επόκ» (Εκδόσεις Polaris, 2017), σχετικά με τα πρώτα αυτοκίνητα που εμφανίστηκαν στην Αθήνα. Και κάποια απ’ αυτά αποφάσισα να τα μοιραστώ μαζί σας.

● Το πρώτο αυτοκίνητο (ένα τρίκυκλο) το έφερε στην Αθήνα ο Νικόλαος Κοντογιαννάκης το 1897. Αφού έκανε μερικές μικρές διαδρομές, το ξανασκέφτηκε και το γύρισε πίσω στην Ευρώπη, διότι τον έφαγαν η σκόνη, η λάσπη, οι λακκούβες. Δεν κατάφερε να πάει ούτε ώς το Φάληρο.

● Ακολούθησε το (4τροχο) αυτοκίνητο, δύο θέσεων, του Κώστα Χρηστομάνου, κατόπιν ιδρυτή της Νέας Σκηνής. Είχε κι αυτό την ίδια τύχη: επιστράφηκε ως άχρηστο στους δρόμους -ο Θεός να τους κάνει- της Αθήνας.

● Το τρίτο αυτοκίνητο το ‘φερε, το 1896, ο Πέτρος Καλογερόπουλος. Αυτό άντεξε τρεις ολόκληρους μήνες, πριν καταρρεύσει.

● Ακολούθησε το ηλεκτροκίνητο αυτοκίνητο που έφερε ο διευθυντής της Ηλεκτρικής Εταιρίας, Κ. Νικολαΐδης. Αθόρυβο, 7θέσιο, με πολλά φώτα, προκάλεσε τον θαυμασμό των Αθηναίων του 1900.

● Σειρά είχε το αξιοπερίεργο όχημα ενός θιασάρχη (μιλάμε για θίασο σκύλων!), του Λεωνίδα Αρνιώτη. Μ’ αυτό φιλοδόξησε να πάει στη Σπάρτη, την πατρίδα του, αλλά το όχημα τα ‘φτυσε και γύρισε ρυμουλκούμενο στην Τρίπολη και από κει, με τρένο στην Αθήνα. Αυτά το 1901.

● Το 1901, πάλι, έφερε αυτοκίνητο και ο τότε διάδοχος Κωνσταντίνος. Αλλά στην πρώτη του διαδρομή -προς Τατόι- ανατράπηκε. Ο Κωνσταντίνος τραυματίστηκε και ήταν το πρώτο θύμα τροχαίου ατυχήματος στην Ελλάδα!

● Το 1903 εμφανίστηκε το πρώτο αγοραίο, ενός Κωνσταντίνου Πρίντεζη: Αθήνα-Φάληρο 10 δραχμές, Αθήνα-Κηφισιά 15 δρχ.

● Μέσα σε λίγα χρόνια αυξήθηκαν τα αυτοκίνητα, καθώς όσοι είχαν πολλά χρήματα συναγωνίζονταν ποιος θα φέρει το πιο ακριβό: Πύρρος Καραπάνος, Πέτρος Μαυρομιχάλης, Ν. Σιμόπουλος, Στέφ. Ράλλης, Νίκος Βαφιαδάκης, Ροζίνα Εμπειρίκου, Γ. Βούρος, Ζαφ. Μάτσας προκαλούσαν τον θαυμασμό, αλλά ταυτόχρονα και την αγανάκτηση του κόσμου, καθώς τα αυτοκίνητά τους σήκωναν τόση σκόνη που σκέπαζε τον δρόμο και στράβωνε τους διαβάτες…

* Το Αλλοπαράκι μου τρελάθηκε μ’ αυτό το βιβλίο, στο οποίο περιγράφεται -με γλαφυρό τρόπο- η ζωή στην Αθήνα απ’ τα τέλη του 19ου έως και τα μέσα του 20ού αιώνα. Απ’ τα παλάτια και τα χαμόσπιτα, απ’ τα ωραία καφενεία και τα βρομερά δημόσια ουρητήρια, έως τις γιορτές, τις μετακομίσεις του Σεπτέμβρη, τη μόδα και τους κοσμικούς χορούς.