Οσοι αναζητούν με πάθος, τις τελευταίες ώρες, να ανακαλύψουν ψεγάδια στη συμφωνία Ελλάδας – ΠΓΔΜ, καταλήγουν σε ένα κοινό συμπέρασμα: η Ελλάδα -υποστηρίζουν- δεν έχει κανένα κέρδος. Ακόμα κι αν πέτυχε η χώρα μας να επιβάλει την «εθνική γραμμή» του 1995 και του 2008, υποχρεώθηκε, λένε, να συμβιβαστεί στα ζητήματα της γλώσσας και της εθνικότητας των γειτόνων.
Πρόκειται βέβαια για προσχηματική καταφυγή σε δευτερεύοντα ζητήματα, από τη στιγμή που το περιεχόμενο της συμφωνίας διέψευσε όσους επέμεναν ότι δεν ήταν δυνατόν να επιτευχθεί η σύνθετη ονομασία erga omnes.
Εκεί που συγκλίνουν όλοι οι επικριτές της συμφωνίας είναι ότι δεν πρέπει να υπάρχει καμιά βιασύνη από την Ελλάδα στο κλείσιμο του θέματος, εφόσον επισπεύδοντες είναι οι γείτονες, που καίγονται να γίνουν δεκτοί στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Δεν τους περνά από το μυαλό ότι στο κεντρικό ζήτημα που αφορά τη συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ, Ελλάδα και ΠΓΔΜ έχουν ταυτόσημα συμφέροντα.
Η πολιτική σταθεροποίηση του νέου κράτους δεν είναι μόνο προς το συμφέρον των πολιτών του, αλλά και προς το συμφέρον της χώρας μας, η οποία έχει κάθε λόγο να επιθυμεί την ύπαρξη, στα βόρεια σύνορά της, ενός κράτους φιλικού, συμμαχικού και, προπαντός, ανεξάρτητου από άλλες χώρες.
Από τις τοποθετήσεις πολλών βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας προκύπτει με σαφήνεια η ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν το ζήτημα. Εξάλλου, προτού καν δημοσιοποιηθεί το περιεχόμενο της συμφωνίας, η επίσημη γραμμή του κόμματος ήταν ότι πρέπει να μετατεθούν στο απώτερο μέλλον οι διαπραγματεύσεις.
Ο προφανής λόγος αυτής της στάσης είναι, βέβαια, ότι τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είχαν καμιά όρεξη να πιστωθεί ο Αλέξης Τσίπρας μια μεγάλη διεθνή επιτυχία και να εμφανιστεί ως ο πρωθυπουργός που πέτυχε εκεί που απέτυχαν όλοι οι προηγούμενοι.
Υπάρχει όμως κι ένας βαθύτερος λόγος που προκαλεί αυτή τη δυσανεξία της Δεξιάς σε κάθε πιθανή λύση του μακεδονικού ζητήματος. Η ΠΓΔΜ αντιμετωπίζεται όχι ως μια εν δυνάμει φίλη και σύμμαχος, αλλά ως αναβίωση του «προαιώνιου εχθρού». Πίσω από τη θερμή χειραψία Τσίπρα – Ζάεφ βλέπουν τον εφιάλτη του «σλαβοκομμουνισμού» και του «από Βορρά κινδύνου». Αν προσέξει κανείς τις ομιλίες των Νεοδημοκρατών βουλευτών, θα αναγνωρίσει αμέσως την εμφυλιοπολεμική ρητορική.
Ο μόνος, βέβαια, που πήρε τοις μετρητοίς τα λεγόμενά τους ήταν το ΚΚΕ, το οποίο έσπευσε πανικόβλητο να αποτινάξει τη ρετσινιά του «ανθέλληνα», υιοθετώντας τις αστειότητες περί αλυτρωτισμού.
Κάποιοι από τους διοργανωτές των συλλαλητηρίων έχουν ήδη εκφράσει την ευχή να διαλυθεί η ΠΓΔΜ και να την ενσωματώσει η… Αλβανία. Πρόκειται για παραλλαγή της στρατηγικής της «λαβίδας», που είχε εμπνευστεί στις αρχές του 1992 ο Σαμαράς προτείνοντας οικονομικό αποκλεισμό από την Ελλάδα και στρατιωτική δράση από τη Σερβία, με στόχο να διαλυθεί το μικρό κράτος. Αυτό, τελικά, είναι το μόνο πραγματικό δίλημμα.
Οσοι θεωρούν ότι πρέπει να μοιραστεί η ΠΓΔΜ ανάμεσα στη μεγάλη Αλβανία και τη μεγάλη Βουλγαρία, ας το πουν ανοιχτά. Οι υπόλοιποι ας φροντίσουν να πετύχει η εφαρμογή της συμφωνίας.
