Τριήμερο αργίας του Αγίου Πνεύματος, του εμφανισθέντος εν είδει περιστεράς. Καθώς το άλλο πνεύμα, απ’ ό,τι φαίνεται, αργεί μονίμως και μάλλον ομοιάζει με μπούφο. Είναι δε και ασθενές, που θα πει ότι είναι επιρρεπές στους πειρασμούς να παραστήσει τον αητό ή το γεράκι, αλλά παραμένει μπούφος.
Με άλλα λόγια, όλα τα ’χε η Μαριορή, ο φερετζές της βίας μάς έλειπε. Από τη μια να εκδηλώνεται με έργο, στη Θεσσαλονίκη εναντίον του Μπουτάρη για παράδειγμα· κακώς και πρέπει αυτή η βία να αντιμετωπίζεται, να ερευνάται και να ερμηνεύεται, ώστε να προλαμβάνονται και να περιορίζονται τυχόν επαναλήψεις (η βία, όπως και κάθε άλλη εκδήλωση ηλιθίων, παράγει μιμητές, και μπορεί να έλεγε ο Μαρξ πως η βία είναι η μαμή της Ιστορίας, αλλά παρέλειψε να μας πει τι παιδιά ξεγεννάει!).
Και από την άλλη –που νομίζω πως είναι και το χειρότερο– να «επενδύουν» σε αυτή τη βία λεκτικά, λες και τους έκατσε το πρώτο λαχείο, κυβέρνηση (διά του πρωθυπουργού) και αντιπολίτευση (διά του αρχηγού της αξιωματικής τοιαύτης).
Και λέω πως αυτό είναι χειρότερο, γιατί η μετατροπή τής έργω βίας (που την εκδηλώνουν ηλίθιοι ή βαλτοί ή απελπισμένοι ή προβοκάτορες ή δεν ξέρω ’γώ τι) σε λεκτική βία, για παράδειγμα στη Βουλή, σε επίπεδο αρχηγών (κάτι τέτοιο αναμενόταν στη χθεσινή, εκτός ημερησίας διατάξεως συζήτηση για το «ολιστικό σχέδιο ανάπτυξης», χθεσινή «Εφ.Συν.»), και μιμητές παράγει και την ήδη τεταμένη ατμόσφαιρα φορτίζει περαιτέρω.
Αντί να φρενάρουν, γκαζώνουν στον κατήφορο. Λες και κρατάνε γερά το τιμόνι, οι οδηγάρες, ή έχουν την αυτοκινητάρα. Από κοντά και ο Ρουβίκωνας… εφοδεύει εναντίον του ΣτΕ. Και τα μυαλά στα κάγκελα…
