Θου Κύριε! Σπεύδω να ξεκαθαρίσω εξαρχής ότι η συμφωνία των πρωθυπουργών Ελλάδας και ΠΓΔΜ κινείται προφανώς προς θετική κατεύθυνση. Θα ’πρεπε μάλιστα να ’χε συνομολογηθεί εδώ και δεκαετίες, δεδομένου ότι διευθετεί εκκρεμότητες που σοβούσαν επί συναπτά έτη, δηλητηριάζοντας σχέσεις μεταξύ γειτόνων, δημιουργώντας εχθρούς, αντί για φίλους, στα βόρεια σύνορά μας και διαιωνίζοντας τετελεσμένα που επισύρουν αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ας όψονται τα εξαμβλώματα των κομματικών σωλήνων, που μας περνούν για τα «Πειραματόζωα» του Αρκά και συνάμα συναγωνίζονται –τα ’γραφα και χθες– ξεκαρδιστικά νούμερα της επιθεωρήσεως γραμμένα με την πένα ενός Θίσβιου, Τσιφόρου ή Ψαθά και παιγμένα από τα ιερά τέρατα της κωμωδίας μας.
Ωρύονται στο παλκοσένικο οι μισοί, πανηγυρίζουν οι ρέστοι, υψώνοντας συλλήβδην νάιλον σημαιάκια ευκαιρίας. Ποσώς κόπτονται για την επίλυση των μειζόνων εθνικών γόρδιων δεσμών. Τους ενδιαφέρει πρωτίστως η συγκομιδή ψήφων, μη διστάζοντας να λιπαίνουν το έδαφος πέριξ της επικείμενης κάλπης, ακόμα και με άκρως τοξικά κοκτέιλ. Παρουσιάζει ο ΘΑλέξης το συνεταιράκι του ως άτομο των αρχών και των τύπων, οι απαράβατες αξίες του οποίου δεν επιτρέπουν μεν να επικυρώσει τη συνθήκη, αλλά δεν είναι «έμπορος πατριωτισμού» δε, ώστε να ρίξει την κυβέρνηση για να κάνει καριέρα, όπως άλλοτε ο ΘΑμαράθ.
Καραμπουζουκλής ο Καλαματιανός και φέρελπις νέος, με το μέλλον στρωμένο ροδοπέταλα μπροστά του, ποντάρισε στο χαρτί του εθνικισμού το 1992, δίχως να εντοπίσει τα αδιόρατα στίγματα της σημαδεμένης τράπουλας. Τον κατάπιε αμάσητο η μαρμάγκα κατόπιν, τουτέστιν τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι, επανέκαμψε ωστόσο αργότερα για να μας αλλάξει τα φώτα. Στο επάνω διάζωμα της κλεψύδρας του κατακρημνισμένου Καμμένου, απεναντίας, δεν απέμεινε πια κόκκος ούτε για δείγμα. Ο πολιτικός του χρόνος έχει εξαντληθεί προ πολλού. Τον κατανάλωσε σε ακροβατικές κυβιστήσεις στη λάσπη των μνημονίων. Το φχαριστήθηκε, παρά ταύτα. Μαθημένος να υποδύεται τον κομπάρσο επί πολλά χρόνια, απόλαυσε στο έπακρο τον ρόλο του συμπρωταγωνιστή που του πρόσφερε γενναιόδωρα ο θίασος του ΘΑλέξη. Ρούφηξε ώς το μεδούλι την ισχύ, τη χλιδή και τον αφροδισιασμό της εξουσίας. Ψάχνει τώρα τα κουκιά με το ντουφέκι, δεν βρίσκει όμως μήτε το δικό του στο ρημαδοκούτι.
Οπλίζει και σηκώνει τους κοκόρους να μπουμπουνίσει μπαλοθιές στον αέρα για εντυπωσιασμό, το παλιό εμπροσθογεμές, εν τούτοις, έχει πάθει αφλογιστία. Ανεμίζει, λοιπόν, το πλαστικό λάβαρο του αναντάν μπαμπαντάν μακεδονομάχου, από τα λίγα κειμήλια που κρύβει πλέον το αραχνιασμένο μπαούλο του. Αν υπερψηφίσει το Βόρεια Μακεδονία, εκτίθεται απροστάτευτος στις ριπές του μανιασμένου νοτιά. Την πάρτη του μονάχα κοιτάζει. Πασχίζει να σώσει την παρτίδα. Ουδόλως νοιάζεται για πατρίδες και κουραφέξαλα. Αν ήταν πρωθυπουργός ο Κούλης –δεν αναφέρω επώνυμο, καθότι προληπτικός–, θα συνυπέγραφε πιθανότατα παρόμοια συμφωνία. Οι όροι της, άλλωστε, ελαχίστως διαφέρουν από τις πάγιες θέσεις του κόμματός του.
Ιδιαζόντως καιροσκόπος και αμετανόητα αμοραλιστής, προσπαθεί να εξασφαλίσει τα μέγιστα δυνατά οφέλη· να βγάλει από τη μύγα ξίγκι. Κατηγορεί το Μαξίμου για ενδοτισμό, μιλά για εθνική ήττα και καταθέτει πρόταση δυσπιστίας, γνωρίζοντας ότι δεν θα περάσει στη Βουλή. Αναγκάζει, μολαταύτα, τον καημένο Καμμένο να στηρίξει την κυβέρνηση, άρα και τη γραμμή της στο Μακεδονικό. Μένει, έτσι, μόνος μνηστήρ να δελεάζει το πολύφερνο δεξιόστροφο ακροατήριο με τη διχαστική ρητορική του. Στην αναρρίχηση στους θώκους αποσκοπεί. Στα φθαρμένα του υποδήματα το πόπολο. Για τα μάτια του κόσμου επικαλείται τις περικοπές των συντάξεων και τη λαιμητόμο του αφορολογήτου. Ειδάλλως θα κατέθετε το αίτημα μομφής προτού ψηφιστούν. Ολοι και όλα για την καρέκλα!
