Πάνε δέκα δεκαπέντε χρόνια που βρέθηκα στα Μαγούλιανα Γορτυνίας, στην Αρκαδία. Στο κέντρο του χωριού, δίπλα σε έναν τεράστιο έλατο και ακόμη έναν υπεραιωνόβιο πλάτανο διαβάσαμε: υψόμετρο 1.365· ήμασταν στο υψηλότερο χωριό της Πελοποννήσου.
Ενα διώροφο πέτρινο κτίριο ανάμεσο στα δέντρα – λειτουργούσε ως κατάλυμα [αξιοπρεπές] ο πρώτος όροφος και ως καφενείο το ισόγειο. Ακόμη θυμάμαι τον Παντελή να μας σερβίρει τσίπουρα και γλυκά του κουταλιού τα πρωινά.
Μαθαίνω ότι το καφενείο -η ψυχή με άλλα λόγια του χωριού- είναι κλειστό δύο χρόνια τώρα (!).
Ο δήμαρχος, χωρίς να ενημερώσει τους κατοίκους, δημοπράτησε το οίκημα και στις 29/12/2017 εγκρίθηκε η εκμίσθωση για 25 έτη. Αυτό σημαίνει μετατροπή του παραδοσιακού [εδώ και δεκαετίες] καφενείου σε τουριστικό κατάλυμα, κάτι στο οποίο αντιδρούν οι κάτοικοι του χωριού.
Με επιστολή τους στον δήμαρχο Ιωάννη Γιαννόπουλο υπερασπίζονται τον κοινωνικό ρόλο του παραδοσιακού καφενείου: «Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής ζωής του χωριού μας αφού είναι ο μοναδικός χώρος συνάθροισης των μόνιμων κατοίκων του και ο μοναδικός χώρος αντάμωσης με αυτούς όλων όσοι δεν διαμένουν στο χωριό… Ολα τα σημαντικά γεγονότα του χωριού έχουν διαδραματιστεί στον χώρο του. Η μνήμη όλων ημών αλλά και των προγόνων έχει αμέτρητες αναφορές στην ύπαρξη του παραδοσιακού καφενείου».
Και τονίζουν στην επιστολή τους κάτι που αφορά την ελληνική επικράτεια εν γένει: «Σήμερα, που έχουν ερημώσει όλα τα ορεινά χωριά της Γορτυνίας, το καφενείο κρατά ζωντανή την καθημερινότητα των ντόπιων. Εδώ έρχεται ο γιατρός, εδώ είναι ο χώρος των ανακοινώσεων, εδώ είναι η στάση του λεωφορείου, εδώ μαζεύονται τις παγωμένες μέρες του δύσκολου χειμώνα οι λιγοστοί κάτοικοι για να περάσουν τον χρόνο τους και εδώ σφύζει το χωριό μας από ζωή το καλοκαίρι».
Το πιο σπουδαίο είναι αυτό -και ας το λάβουν υπόψη τους όλοι οι δήμαρχοι, που πιπιλίζουν ανάπτυξη και εξέλιξη και άλλες εξευγενιστικές αρλούμπες της ελεύθερης αγοράς: «Ολα αυτά δεν μπορεί, και δεν πρέπει, να σβήσουν στον βωμό της τουριστικής εκμετάλλευσης για την αύξηση των εσόδων του δήμου. Ο δήμος δεν είναι ιδιωτική επιχείρηση -πρέπει να είναι ο μπροστάρης για τη διαφύλαξη της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας, και τέτοια κληρονομιά αποτελεί και το καφενείο ΜΑΣ».
Ακούει ο δήμαρχος; Και ακούν και όσοι μιλούσαν κάποτε για την αποκέντρωση και τις κοινότητες ως πολιτιστικά [και οικονομικά] κύτταρα;
Το αξιόμεμπτο είναι ότι το θέμα δεν ήρθε σε διαβούλευση, παρά έγινε γνωστό με τεχνητές διαρροές [σε αυτά είναι μανούλες οι όχι και τόσο ευαίσθητοι πολιτιστικά και κοινωνικά δήμαρχοι της χώρας]. Ολο μεγαλοστομίες είναι, που βέβαια δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και οδηγούν στην πλήρη εγκατάλειψη.
Η ανάπτυξη πρέπει να είναι συνυφασμένη με τον γενέθλιο τόπο -και αυτό το γνωρίζουν οι κάτοικοι και όχι οι δημοτικοί σύμβουλοι.
Χωρίς την έγκριση των κατοίκων δεν υπάρχει προκοπή· αυτοί γνωρίζουν καλύτερα από τους δημάρχους τα προβλήματά τους [και -βεβαίως- τη λύση τους].
Τη λύση την έχουν δώσει στον δήμαρχο, αλλά αυτός ποιείται την νήσσαν. Ας ανοίξει αυτός και οι σύμβουλοί του τα αυτιά τους [και το μυαλό τους] και ας δώσουν λύση τώρα.
Πού θα δροσιστούμε το καλοκαίρι όταν πάμε στο πανέμορφο αυτό χωριό;
