Σίγουρα ο σημερινός τίτλος θα παραξενέψει όσους παρακολουθούν συχνά αυτά τα σημειώματα και, μέσω αυτών, γνωρίζουν μέσες-άκρες, επιλογές και διαθέσεις, ροπές και τάσεις του συντάκτη τους. Πρώτη φορά στον Υμηττό, ο επί σαράντα χρόνια πεζοπόρος του με δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα και, επί πλέον, δεκάδες δημοσιεύματα, ραδιοφωνικές εκπομπές, δημόσιες ομιλίες κ.λπ.; Ακούγεται κάπως παράδοξο έως οξύμωρο.
Για να μην πιάσουμε τα τεστ και τους γρίφους, το πράγμα είναι εξαιρετικά απλό: Οι περισσότεροι οδοιπόροι/περιπατητές –δεν εξαιρείται ο επιγραφόμενος– ακολουθούν συνήθως ίδιες διαδρομές που τις γνωρίζουν με κλειστά μάτια, ξέρουν και τη διάρκειά τους με ακρίβεια ρολογιού. Εάν παρεκκλίνουν και πατήσουν π.χ. μονοπάτια άγνωστα έως τότε, αυτό είναι κάτι που το κάνουν πρώτη φορά. Εάν αυξήσουν και τη διαδρομή, επειδή έτσι τους ήρθε ή πίστεψαν στο σώμα τους ή ήθελαν να δουν και τι γίνεται πιο πέρα, τότε αυτό δεν το κάνουν μόνο για πρώτη φορά, αλλά μεγαλώνουν και τον άξονα της διαδρομής.
Πόσο μεγαλώνουν τον άξονα; Προσωπικά, το Σάββατο τον μεγάλωσα κατά ένα τρίτο: από τις δύο ώρες καθημερινού βαδίσματος έως τώρα, το Σάββατο περπάτησα τρεις ώρες και δέκα λεπτά· σε χιλιόμετρα, εμπειρικά, τα υπολόγισα γύρω στα 17. Είπα να πάω μέχρι το Μοναστήρι Καισαριανής, πήγα κι είπα άντε ακόμα λίγο και ακόμα λίγο. Πέρασα την Καλοπούλα, με προσπέρασαν πέντε ποδηλάτες και ξαναείπα άντε ακόμα λίγο…
Στο πλάτωμα με τα δύο προσκυνήματα, των αγίων Ραφαήλ και Γεωργίου (εξαίσια θέα στο Σαρωνικό· όλη η Αθήνα από αέρος!) βγήκα από την άσφαλτο, ακολούθησα χωμάτινο (δασικό) δρόμο και είδα… έναν άλλο Υμηττό· έναν Υμηττό που τον έβλεπα (τον ρουφούσα, είναι το σωστό) πρώτη φορά στη ζωή μου!
