Ασκήσεις σε μικτά ελληνο-γαλλικά

Είδα, Κυριακή πρωί, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου σκύλο ράτσας κατανοούντα απταίστως την γαλλικήν: Ο αφεντικός του τον καλούσε οργισμένος, στα γαλλικά, να επιστρέψει και ο μάγκας, προτιμώντας Ελευθερία παρά Ισότητα και Αδελφότητα, τον έγραφε κανονικότατα (άρα κατανοούσε την γαλλικήν), περίπου όπως γράφει τους διαμαρτυρόμενους εν Παρισίοις διαδηλωτές ο πρόεδρος της γαλλικής δημοκρατίας, που δεν μου φαίνεται να το πάει επί… μακρόν. 

Κάτι ακόμα αλά γαλλικά, που μου έστειλε ο φίλος συγγραφέας Λάκης Δόλγερας, δίκην ημερολογίου Κατοχής: Υπεύθυνος συσσιτίων ζήτησε, 11/6/1941, από τον διοικητή του ΙΔ΄ αστυνομικού τμήματος των Αμπελοκήπων, στην Αλεξάνδρας τότε, αστυφύλακες για τη διανομή.

Μεταφέρω: «Μου είπε πως θα του ήταν δύσκολο, γιατί “είχε και το ποδόσφαιρο το απόγευμα” (ματς ιταλογερμανικό, στη Λεωφόρο). “Καλά”, είπα, “δεν πιστεύω να υπάρχει εκεί ανάγκη από μεγάλη δύναμη!”- “Αμ’ δεν ξέρετε”, απάντησε, “Οι δικοί μας δεν παύουν να φωνάζουν ‘Γκωλ! Γκωλ!’ Φυσικά, εννοούν περισσότερο τον ντε Γκωλ παρά τα τέρματα του ματς…”». 

Κι ένα τελευταίο της πρόχειρης -χάριν σκύλου γαλλομαθούς- ελληνογαλλικής σταχυολόγησης: Τριμελής οικογένεια εγκαθίσταται από Γαλλία σε Ελλάδα.

Πατέρας, Ελληνας, μητέρα Γαλλίδα, ελάχιστα ελληνικά, παιδί, ηλικία σχολείου, μηδέν ελληνικά. Προσλαμβάνεται δασκάλα.

Το παιδί μαθαίνει όσα ελληνικά χρειάζεται, τα μαθήματα σταματούν, όμως διατηρείται θερμή γνωριμία. Τηλεφωνεί, έναν-δυο μήνες μετά, η δασκάλα να μάθει πώς πάει το παιδί.

Συγκινείται με το τηλεφώνημα η μητέρα (Γαλλίδα, είπαμε), είναι και άνθρωπος αυθόρμητος, καλεί τη δασκάλα σε τραπέζι: «Πεγάστε ένα βγάδυ…».

Στον ενθουσιασμό της όμως δεν προσκαλεί σε «τραπέζι». Στο πιο ελληνικό και πιο οικείο προσκαλεί σε «τσιμπούσι». Μόνο που, καθότι δύσκολα τα βαριά ελληνικά, κάνει το λαθάκι στην κατάληξη και αντί «σι» προφέρει «κι». Αφωνη η δασκάλα!