Βαδίζει αισίως στα τρίτα -ήντα το εξαίρετο φιλαράκι. «Τώρα τελευταία, με τον καφέ, το πρωί», εκμυστηρευόταν τις άλλες στην ομήγυρη, «κάνω φλας μπακ στη ζωή μου και μετανιώνω για τον χαμένο χρόνο». Οντας βραδινός τύπος, ξυπνώ το μεσημεράκι βαρύς, σαν μολύβι. Εσχάτως, με τις ζέστες, τα τσίνορά μου δεν ανοίγουν ούτε με γερανό της Cosco. Δεν βλέπω την τύφλα μου για κάνα μισάωρο -το παρόν, λες, συνιστά αδιόρατο γρίφο-, παρατηρώ ωστόσο εναργώς πότε πίσω και πότε μπρος. «Απεναντίας, τα χαζοξενύχτια με ποτό, κους κους και τσιγάρο», αποκρίθηκα, «οι ετερόκλητες συνάφειες και οι επιπόλαιες συζητήσεις αποτελούν ανεκτίμητο πλούτο».
Λοξοκοίταξε, χαμογελώντας πικρά, προς τον μουσάτο που αγόρευε πομπωδώς στο διπλανό τραπέζι, αδιαφορώντας για τις διαθέσεις των συνδαιτυμόνων του. «Ολα όσα είπες μπορεί να αποβούν ασφαλώς δημιουργικά», διευκρίνισε. «Χαμένο θεωρώ τον χρόνο που μας κλέβουν οι βλάκες και, δυστυχώς, είναι πολύ περισσότερος απ’ ό,τι νομίζουμε». Πρόσεξα με τη σειρά μου την έπαρση του ρήτορα απέναντι, τον κομπασμό με τον οποίο αναφερόταν στο απόλυτο τίποτα, την αλαζονική ικανοποίηση στο πρόσωπό του. Μόλις προχθές, σε συνάθροιση παλιών φίλων στον Πειραιά, στην οποία η νοσταλγία μετατρεπόταν σε κέφι και η κουβέντα σε απόλαυση, οι ζαβές ερωτήσεις άσχετου για τα αυτονόητα έκαναν κομμάτια και θρύψαλα την ωραία ατμόσφαιρα.
Αναπόφευκτα ήρθε στον νου η ανάλυση του Ιταλού προφεσόρου Κάρλο Τσίπολα για τους νόμους οι οποίοι διέπουν την ανθρώπινη ηλιθιότητα. Εχουμε και λέμε: Πάντοτε και νομοτελειακά όλοι υποτιμούν τον αριθμό των ηλιθίων που εμφιλοχωρούν στο κοινωνικό σώμα. • Η ζωή μας είναι γεμάτη απώλειες χρήματος, χρόνου, ενέργειας, ηρεμίας και καλής διάθεσης, λόγω των απίθανων πράξεων κάποιου παράλογου ατόμου που μας τυχαίνει τις πιο απρόσμενες στιγμές και ζημιώνει, ακυρώνει και δυσκολεύει τη ζωή μας, χωρίς να έχει κανένα απολύτως όφελος από τις πράξεις του. • Η πιθανότητα ένα συγκεκριμένο άτομο να είναι ηλίθιο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του.
Ξανθός ή μελαχρινός, αγράμματος ή μορφωμένος, εργάτης ή διδάκτορας ΑΕΙ, γιατρός, πολιτικός ή τραπεζίτης, Αφρικανός, Ασιάτης ή Ευρωπαίος, δεν επηρεάζει στο παραμικρό. • Οι ευφυείς άνθρωποι υποτιμούν πάντα την καταστροφική δύναμη των ηλιθίων, ξεχνούν διαρκώς ότι σε ανύποπτους χρόνους και τόπους και κάτω από οιεσδήποτε συνθήκες η συναναστροφή και η συνεργασία μαζί τους θα καταλήγει πάντοτε στο μοιραίο λάθος. • Οι βλάκες δεν έχουν επίγνωση της κατάστασής τους και καταφέρνουν να εντάσσονται σε ομάδες επιρροής, προωθώντας σε θέσεις ισχύος άτομα υποδεέστερά τους. • Μεγάλο τους μυστικό το ότι δεν διανοούνται στιγμή ότι μπορεί να ’χουν άδικο. Αν δεν αναγνωρίζουμε, έστω και ελάχιστα, τους εαυτούς μας στα παραπάνω, οφείλουμε να το ψάξουμε. Αλλωστε, «το μεγάλο πρόβλημα αυτού του κόσμου είναι ότι οι έξυπνοι είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι ηλίθιοι γεμάτοι αυτοπεποίθηση», κατά πώς έλεγε ο Μπουκόφσκι.
