Πώς η ΕΡΤ μπορεί να κερδίσει το στοίχημα της τηλεθέασης*

*(αλλά μάλλον δεν θα το κάνει γιατί είναι απασχολημένη με άλλα πράγματα)

Ισως για πρώτη φορά από τότε που εμφανίστηκε η ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα η ΕΡΤ έχει μια τόσο καθαρή ευκαιρία. Η συνεχιζόμενη ένδεια στα ελληνικά ΜΜΕ, η εμπορική και ποιοτική καθίζηση του τηλεοπτικού προϊόντος, η κρίση ταυτότητας σχεδόν όλων των σταθμών δημιουργούν ένα πρωτοφανές κενό. Μιλάμε για μια αγορά σε συρρίκνωση, χωρίς στρατηγικό σχέδιο, χωρίς εξωστρέφεια και χωρίς τον ηγέτη που θα θέσει τους νέους όρους του παιχνιδιού. Αυτόν ακριβώς τον ρόλο θα έπρεπε να παίξει σήμερα η ΕΡΤ! Να γίνει ο βασικός πυλώνας ανάπτυξης που θα επιβάλει τα νέα standards.

Ας αναφέρουμε επιγραμματικά κάποια:

■ Ποιοτικό ψυχαγωγικό πρόγραμμα με έμφαση στις ελληνικές σειρές μυθοπλασίας (είδος πλέον προς εξαφάνιση).

■ Διεθνείς συμπαραγωγές με στόχο την παγκόσμια αγορά. Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι για να επιβιώσει η ελληνική παραγωγή πρέπει να γίνει εξωστρεφής! Ας αξιοποιήσουμε το παράδειγμα του Ισραήλ ή των σκανδιναβικών χωρών που, αν και μικρές αγορές, εξάγουν τηλεοπτικά προϊόντα σε όλο τον κόσμο!

■ Διεύρυνση της τυπολογίας προγράμματος. Από μουσικά, αθλητικά και sci-fi ντοκιμαντέρ μέχρι stand-up comedy και ενήλικες σειρές cartoon. Και από πρωτότυπο παιδικό πρόγραμμα μέχρι το καινούργιο «Θέατρο της Δευτέρας».

■ Ανάδειξη νέων δημιουργών, προσώπων, πρωταγωνιστών, μα, πάνω από όλα, ιδεών. Οχι άλλο copy-paste!

■ Φρέσκια εικόνα. Αιχμηρή επικοινωνία. Αλληλεπίδραση με τον τηλεθεατή.

Φυσικά, η ΕΡΤ δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά να γίνει BBC ούτε PBS. Θα μπορούσε όμως να θέσει τον στόχο, να αλλάξει το παράδειγμα. Και για να το κάνει αυτό, θα πρέπει να αφήσει πίσω τις παθογένειες του παρελθόντος.

Δυστυχώς, τίποτα από όλα αυτά δεν αποτελεί προτεραιότητα για τους ιθύνοντες στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Καθώς είναι απασχολημένοι με κάτι άλλο που τους ρουφάει όλη την ενέργεια, την επινοητικότητα και τον χρόνο: τον εμφύλιο πόλεμο μέσα στην ΕΡΤ.

Σε αυτόν τον πόλεμο πολεμούν οι πρώην «έξω» με τους πρώην «μέσα», δηλαδή οι πρώην απολυμένοι της ERT OPEN με τους πρώην εργαζόμενους της ΝΕΡΙΤ/ΔΤ. Πολεμάει επίσης η νέα διοίκηση με την παλιά διοίκηση, αλλά και η νέα διοίκηση μεταξύ της. Πολεμάνε οι διάφορες επιτροπές με τις οργανικές δομές της εταιρείας. Πολεμάνε οι συνδικαλιστές με τους συνδικαλιστές, αλλά και οι συνδικαλιστές με όλους τους άλλους.

Σε αυτόν τον πόλεμο επαγγελματικής και ηθικής εξόντωσης του αντιπάλου παίρνουν μέρος φιλικές ιστοσελίδες και εντεταλμένοι δημοσιογράφοι. Είναι ένας πόλεμος με ανακοινώσεις και διαρροές και πολλή πολλή λάσπη. Ενας πόλεμος που αποτυπώνεται ακόμα και στο νέο, αμφιλεγόμενο οργανόγραμμα. Ενας πόλεμος για τον έλεγχο της ΕΡΤ αλλά ερήμην της ΕΡΤ. Δηλαδή ερήμην των πραγματικών αναγκών, του ιστορικού ρόλου και των τηλεθεατών της ΕΡΤ.

Ο Σουν Τσου στο περίφημο έργο του «Η τέχνη του πολέμου» αναφέρει: «Στην πρακτική τέχνη του πολέμου, το καλύτερο από όλα είναι να καταλάβεις τη χώρα του εχθρού σε καλή κατάσταση και τάξη. Το να τη συντρίβετε και να την καταστρέφετε δεν είναι καλό… Στον πόλεμο ας είναι η νίκη ο μεγάλος σκοπός σας, όχι οι μακροχρόνιες εκστρατείες… Ο σκοπός του πολέμου είναι η ειρήνη». Στην ΕΡΤ δεν ισχύουν αυτά. Στην ΕΡΤ σκοπός του πολέμου είναι ο πόλεμος.