Αντιγράφω από σχετικό σάιτ, το οποίο περίπου αναπαρήγαγε το οικείο αστυνομικό δελτίο:
«Βουλευτικό αυτοκίνητο οδηγούσε ο Κ. Μπαρμπαρούσης όταν παραβίασε, με ιλιγγιώδη ταχύτητα, το σήμα των αστυνομικών που επιχείρησαν να τον σταματήσουν, βράδυ (Σαββάτου), στην Αιτωλοακαρνανία, μετά την ποινική δίωξη σε βάρος του για τα όσα είπε στη Βουλή (καλώντας τον στρατό να κάνει πραξικόπημα και να συλλάβει Πρόεδρο Δημοκρατίας, πρωθυπουργό και υπουργό Εθνικής Αμυνας).
»Οπως έγινε γνωστό από την αστυνομία, ο βουλευτής δεν υπάκουσε αρχικά σε σήμα αστυνομικών της τροχαίας να σταματήσει στα διόδια Μεσολογγίου. Στη συνέχεια, με ελάχιστη ταχύτητα τα 180 χιλιόμετρα, κατάφερε, οδηγώντας επικίνδυνα με βροχή, να ξεφύγει με το βουλευτικό Volvo από τα περιπολικά της αστυνομίας που τον καταδίωκαν. Σημειώνεται ότι η δικογραφία που σχηματίζεται για το συγκεκριμένο περιστατικό της καταδίωξης είναι ανεξάρτητη από τη δικογραφία για τα όσα είπε στη Βουλή.
»Από τα όσα περιλαμβάνουν αναλυτικά οι αστυνομικοί στις αναφορές τους, ο βουλευτής, που πλέον έχει διαγραφεί από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του (Χρυσή Αυγή), δεν δίστασε ακόμα και να επιχειρήσει να πέσει επάνω σε υπηρεσιακά αυτοκίνητα που του είχαν κλείσει το δρόμο για να τον σταματήσουν και η σύγκρουση αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή από την άμεση αντίδραση του αστυνομικού οδηγού…».
Δεν είναι το θράσος του συγκεκριμένου βουλευτή που εντυπωσιάζει (απόρροια εν πολλοίς προϊούσας ενδημικής αμβλύνοιας), ούτε τα αντίστοιχα έργα του κόμματος που εκπροσωπούσε τουλάχιστον έως το Σάββατο (σχεδόν πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και ο δολοφόνος του χρυσαυγίτης ακόμα δικάζεται!). Εκείνο που περισσότερο εντυπωσιάζει είναι ότι συμπεριφορές εμπίπτουσες στο κοινό ποινικό δίκαιο «απαλλάσσονται» (αν δεν εγκρίνονται!) από μέρος του εκλογικού σώματος!
