Μόνο η γλώσσα θέλει λίγο άλλαγμα…

Διάβαζα την Τρίτη στην «Εφ.Συν.» όσα περί χρέους είπε ο πρωθυπουργός τη Δευτέρα στα «Ποσειδώνια», ότι: «… επιδιώκουμε όχι μια οποιαδήποτε λύση για το χρέος, αλλά μια λύση που θα δώσει, όπως προβλέπουν οι αποφάσεις του Eurogroup, σταθερή και διαρκή πρόσβαση στις αγορές», «…μια λύση ικανή (…) να μειώσει μέσω της ανάπτυξης το απόθεμα του χρέους που έχει συσσωρευθεί».

Δυο ώρες πριν (σοβαρά, δεν μ’ αρέσει να μπλοφάρω στα γραφτά μου), στο λεωφορείο με το οποίο επέστρεφα από τη θάλασσα, τελείωνα το βιβλίο του Γιώργου Σκλαβούνου «Ο Αγνωστος Καποδίστριας» (Παπαζήσης 2011). Για λόγους προφανείς (το επισημαίνει άλλωστε) ο συγγραφέας επέλεξε να καταλήξει με απόσπασμα από την, κλασική πλέον, καθότι πρώτη, μελέτη του Ανδρέα Ανδρεάδη «Ιστορία των Εθνικών Δανείων» (1904).

Οπου: «Η διασπάθισις των δανείων της ανεξαρτησίας, επόμενον ήτο να φέρη (…) και αναστολή της υπηρεσίας (εξυπηρέτησης) αυτών (η οποία) παρετάθη επί εξήκοντα και πλέον έτη. Ούτως από 8 Απριλίου 1827 η εν Τροιζήνι Εθνική Συνέλευσις εψήφισε σύναψιν δανείου πέντε εκατομμυρίων διστήλων (περίπου τριάντα εκατομμύρια χρυσές δραχμές) (…).

Το ψήφισμα δηλοί ρητώς, ότι το δάνειον τούτο θέλει συναφθή άνευ ζημίας των δύο προηγουμένων, θέλει μάλιστα συντελέση εις πληρωμής των τόκων αυτών». Δύο χρόνια μετά, 26 Ιουλίου 1929, η Εθνοσυνέλευση στο Αργος ορίζει, η κυβέρνηση να ασχοληθεί, το συντομότερο, με το εξωτερικό χρέος και, «με δικαιοσύνην και επιείκειαν» να προχωρήσει «εις συμβάσεις μεθ’ όσων έχουσιν αποδεικτικά δανείων 1824, 1825, προσπαθούσα τελειώση διαπραγμάτευσιν διά να λυτρωθώσιν εντίμως το έθνος από το γενικόν χρέος και τα εθνικά κτήματα από του να είναι εις υποθήκην αυτού του χρέους». Λίγο άλλαγμα μόνο θέλει η γλώσσα…