Γκολ, VAR, είδη ποδοσφαίρου, προκρίσεις, αποκλεισμοί, ήρωες, αρνητικοί πρωταγωνιστές, διασταυρώσεις ζευγαριών, γρίφοι για τη συνέχεια. Το σημειωματάριο της Lady Hope τείνει να εξαντληθεί λίγο πριν τα μέσα της διοργάνωσης. Το Μουντιάλ μας γεμίζει με σκέψεις, μας δημιουργεί ερωτήματα, και μας «σπρώχνει» στη διατύπωση των κατάλληλων απαντήσεων (ανεξαρτήτως της ορθότητας που τις διακατέχει κάθε φορά…). Όμως δεν διεξάγεται σε ένα άλλο σύμπαν, αλλά είναι μια παράλληλη διαδικασία σε σχέση με τα όποια δρώμενα λαμβάνουν χώρα αυτό το χρονικό διάστημα στο δικό μας γεωγραφικό χώρο. Δεν μπορούμε να τα παρατήσουμε όλα και να ασχοληθούμε μόνο με το Μουντιάλ…
Και αφού δεν υπάρχουν εγχώριες αγωνιστικές υποχρεώσεις είναι λογικό να ευδοκιμούν στο προσκήνιο άλλα φαινόμενα, όπως για παράδειγμα «μαγειρέματα» για τις λίστες των διαιτητών που θα διευθύνουν του χρόνου τους αγώνες στις διάφορες κατηγορίες, περίεργες συνεργασίες (με τη μορφή ανεκτικότητας…) για την εκλογή προέδρου στη Σούπερ Λιγκ, όψιμες σπόντες κατά δικαίων και αδίκων, οικονομικά προβλήματα σε αρκετές ομάδες, εκκρεμείς δικαστικές αποφάσεις για βίαια επεισόδια που κρίνουν ανόδους (υποθέσεις Αστέρα Αμαλιάδας και Εθνικού Πειραιώς στη Γ΄Εθνική), μη γνώση για τον τρόπο διεξαγωγής των επόμενων πρωταθλημάτων (ενόψει της φημολογούμενης αναδιάρθρωσης)…
Θα πει κάποιος -κάπως επιπόλαια είναι η αλήθεια, όσο δίκιο κι αν αισθάνεται πως έχει…- πως «για αυτό δεν είναι η Ελλάδα εκεί», εννοώντας το Μουντιάλ της Ρωσίας σε συνδυασμό με τις εγχώριες παθογένειες. Κι όμως. Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου πήγε και το 2010 στη Νότια Αφρική, και το 2014 στη Βραζιλία. Δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος πως τότε βασίλευε η αξιοκρατία, πως επικρατούσε η οργανωτικότητα, πως η εμπιστοσύνη ήταν το κυρίαρχο στοιχείο, πως ο εξορθολογισμός των ηθών και των διάφορων λειτουργικοτήτων ήταν τόσο ευδιάκριτος που αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση, πως οι διάφοροι κατέχοντες τις ηγετικές θέσεις αντιμετωπίζονταν από τους υπόλοιπους ως «εθνεγέρτες» και «συλλογικοί οραματιστές» που σύντομα «θα έφερναν το ελληνικό ποδόσφαιρο στη Γη της Επαγγελίας». Ούτε καν…
Αυτό κατά βάση σημαίνει ένα πράγμα, στο οποίο πρέπει να ενσκύψουμε, να αφουγκραστούμε και να επενδύσουμε πάνω του για το μέλλον. Τις δυνατότητες που υπάρχουν. Ο Έλληνας ποδοσφαιριστής μπορεί να κάνει καλά τη δουλειά του, ακόμα και αν δίπλα του έχει επιτευχθεί το μίνιμουμ των προϋποθέσεων. Αν αισθανθεί, δε, σε ένα ποσοστό ικανοποιημένος και μη ανασφαλής, θα δώσει με την απόδοση του διαπιστευτήρια που είναι σε θέση να προκαλέσουν το χειροκρότημα των πολυπληθών φίλων της συγκεκριμένης ομάδας.
Λείπει η Εθνική Ελλάδας από το Μουντιάλ; Το σίγουρο είναι πως κυρίως λείπει σε εμάς το Μουντιάλ. Στους υπόλοιπους ποδοσφαιρόφιλους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη Γη δεν λείπει η ελληνική εθνική ποδοσφαιρική ομάδα. Εκτός κάποιων ελαχίστων φιλελλήνων που λατρεύουν τη χώρα μας ή το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα για τους δικούς του λόγους ο καθένας. Ίσως κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, να θέλουν να τιμούν μέσα τους το έπος του 2004 εσαεί. Ενδεχομένως και περισσότερο από τους ντόπιους (διαχρονικά) υπεύθυνους για τα δρώμενα στο εγχώριο ποδοσφαιρικό στερέωμα… Ίσως η ανόθευτη αγάπη για κάτι (έστω και από απόσταση και δίχως θεσμικές έγνοιες…) να είναι κάποιες φορές περισσότερο προτιμητέα από την κοντινή σύγχυση ενός παραγοντισμού που αρκείται στη διευθέτηση με τη λογική του να στεναχωρήσουμε όσους λιγότερους μπορούμε, αντί να ποντάρουμε τα ρέστα μας στο σχέδιο και στην προοπτική.
Το γεγονός πως απέχουμε για πρώτη φορά από Μουντιάλ ύστερα από το 2006 δεν σημαίνει πως πρέπει να τα βάψουμε μαύρα, ούτε πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Έχουμε την ευκαιρία να μελετήσουμε με σχετική ηρεμία τις νέες τάσεις του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, να μελαγχολήσουμε κάπως, να πεισμώσουμε στις δέουσες ποσοτικές αναλογίες, να συνυπολογίσουμε πως με βάση την εικόνα τους στην πρώτη φάση της φετινής διοργάνωσης, τόσο το Βέλγιο, όσο και η Κροατία, αποτελούν διακριτές οντότητες με ελκυστική συνοδευτική σφραγίδα. Που δικαίωσαν σχετικά εύκολα και γρήγορα τις προκρίσεις τους στην τελική φάση, αλλά και που καταπραΰνουν αρκετά σε εμάς τον όποιο πόνο του (σχετικώς) οδυνηρού αποκλεισμού.
Μακάρι να μπορέσουμε στο μέλλον να δημιουργούμε τέτοια αίσθηση κι εμείς στους ουδέτερους. Στο πρόσφατο παρελθόν το πετύχαμε για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά. Γιατί το ποδόσφαιρο που έπαιζε η Ελλάδα δεν ήταν διόλου φαντεζί, αλλά είχε απαιτήσεις, και κρινόταν συνήθως με θετικό πρόσημο με βάση την αποτελεσματικότητά του. Μη νομίζει κάποιος πως ήταν εύκολο για τους αντιπάλους της να κάνουν τα δικά τους απέναντί της… Η Lady Hope διέγνωσε πως στην προκριματική φάση του Μουντιάλ του 2018 (σε σχέση με το κάζο που είχε προηγηθεί το διάστημα 2014-2016) η Εθνική έκανε σημαντικά βήματα ως προς την ανάκτηση του αυτοσεβασμού της, αλλά και την απόκτηση συνοχής και ταυτότητας. Χρειάζονται (απαιτούνται), όμως, περισσότερα πράγματα… Οι επόμενες αγωνιστικές της υποχρεώσεις αποτελούν μία παρατεταμένη «εξεταστική περίοδο», στα μαθήματα της ουσίας, της αποτελεσματικότητας και της ποιότητας συνάμα…
