Δολιοφθορείς

Κατράμι μαύρο μέτωπο, εβένινο και στίλβον, πίσσα ανθρακόχρωμο, συγκροτούν ανεκδιήγητα εκδοτικά συγκροτήματα, η ανάξια αξιωματική αντιπολίτευση, οι ρέστες δυνάμεις του διεφθαρμένου και σαθρού γερασμένου συστήματος, που, συνεπικουρούμενες απ’ όλα τα διαπλεκόμενα λαμόγια, το καρτέλ των ναρκωτικών και πέντε καρτέλες με αυγά Τουρκίας, βάλθηκαν να αποδομήσουν με ακανόνιστες βολές τον κυβερνητικό άθλο της πεντακάθαρης, ξέξασπρης και χιονάτης, αλαβάστρινης εξόδου προς την κανονικότητα.

Αναπόδραστα συντάσσονται μαζί τους, κι ας παριστάνουν τους ανυστερόβουλους, όσοι ασκούν καλοπροαίρετη –τάχα μου τάχα μου– κριτική στα έργα και τις ημέρες της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς με μοιραία δόση Ακροδεξιάς, επιχειρώντας, είτε το ομολογούν είτε όχι, να διασπάσουν το αρραγές εθνοσωτήριο μέτωπο του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝ.ΕΛΛ. Κούνια που τους κούναγε τους κακεντρεχείς. Τσίπρας και Καμμένος είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι, όπως ο Φίλιππος και ο Ναθαναήλ, η καμήλα με την καμπούρα της, ο τέντζερης και το καπάκι, η στάχτη με την μπούλμπερη.

Ραμφίζουν αμφότεροι τον κοινό νου με τις επαμφοτερίζουσες κυβιστήσεις τους. Ο δεύτερος τσουρουφλίζει εσχάτως τη γούνα του πρώτου κι εκείνος με τη σειρά του τον παρασέρνει στα γουναράδικα, καθώς εμπνέεται παιδιόθεν από το πνεύμα του Αρη. Διαισθάνομαι, πάντως, πως στη μελαμβαφή συνωμοσία συμμετέχουν –θου Κύριε– ορισμένοι άσπονδοι επιτελείς του Μαξίμου. Κάτι ήξερε ο Βίκτωρ Ουγκώ όταν έγραφε: «Θεέ μου, φύλαγέ με από τους φίλους, αφού τους εχθρούς μου τούς ξέρω».

Τυχαία στήνονται παγίδες, η μια πίσω απ’ την άλλη, στον πρωθυπουργό τελευταία; Δεν νομίζω. Δεδομένων των ελλείψεων του ΘΑλέξη σε ουκ ολίγα γνωστικά αντικείμενα του Δημοτικού, της Γεωγραφίας περιλαμβανομένης, αναμφιβόλως σαμποτέρ συνεργάτες του τον οδηγούν διαρκώς στη φάκα με δολώματα πανέμορφα διαμάντια του Αρχιπελάγους. Διάλεξαν τις άλλες να αναγγείλει το τέλος των μνημονίων από σημαδιακή νήσο με δυο ονόματα, σίγουροι πως δεν το ’χει σε τίποτα να πει «σαλπάρουμε προς τη Μεγίστη, αναχωρώντας από το Καστελόριζο».

Εντελώς προμελετημένο πρόγραμμα οργάνωσαν την περασμένη βδομάδα. Οι ονομασίες των νησιών μας, στη συντριπτική τους πλειονότητα, ταυτίζονται με τις αντίστοιχες της πρωτεύουσάς τους. Το βόρειο Αιγαίο δεν εξαιρείται. Χάθηκε να τον πάνε τον χριστιανό στη Σαμοθράκη, τη Θάσο, τη Σάμο, τη Χίο ή τους Φούρνους εν ανάγκη; Και απαράμιλλο φυσικό κάλλος διαθέτουν και τα προβλήματα δεν τους λείπουν και κάποια απ’ αυτά σηκώνουν δυσανάλογα το βάρος του προσφυγικού.

Λήμνος, σου λέει, με βασική πόλη τη Μύρινα. Και επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος. Λέσβος και Μυτιλήνη. Εύκολα θα μπορούσε να μπερδευτεί και ν’ αμολήσει πάλι την κοτσάνα του. Να μου το θυμηθείτε. Αν τον βγάλουν τα κύματα κατά Σποράδες μεριά, δεν θα τον αφήσουν οι παρατρεχάμενοι να επισκεφθεί τη Σκιάθο, τη Σκόπελο ή τη Σκύρο που εμφανίζουν ταυτωνυμία με τη Χώρα τους, αλλά στην Αλόννησο που ’χε πρωτεύουσα το Παλιό Χωριό και μετά τον σεισμό του 1965 το Πατητήρι. Οσμίζομαι καρτέλ βυσσοδομούντων ραδιούργων εντός των τειχών.