Στο οικονομικό δελτίο του της 3/5/2018 ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ) διαπιστώνει πως η Ελλάδα υστερεί σε παραγωγικότητα κατά σχεδόν 50% από τις αναπτυγμένες χώρες του ΟΟΣΑ επειδή κατέρρευσαν οι επενδύσεις μετά το 2007, με την υπερφορολόγηση να μην επιτρέπει την ανάκαμψή τους και να οδηγεί σε έξοδο κεφαλαίων από τη χώρα.
Συμπληρώνει δε πως:
«Ολα αυτά συμβαίνουν την ίδια ώρα που αν κοιτάξουμε δίπλα μας, η γειτονική μας Τουρκία, με όλες τις πολιτικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες που τη χαρακτηρίζουν, έχει διπλασιάσει το κατά κεφαλήν εισόδημα από το 2000 και μετά. Αυτό βέβαια συμβαίνει μέσα σε ένα περιβάλλον με σοβαρές -κατά καιρούς- οικονομικές και άλλες αναταράξεις και με μια υπερθέρμανση της οικονομίας μέσω παροχής γενναιόδωρων αναπτυξιακών κινήτρων που ενδεχομένως οδηγήσει σε εκτροχιασμό. Σε κάθε περίπτωση, τα στοιχεία δείχνουν ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Τουρκίας, ενώ το 2000 ήταν το μισό, σήμερα βρίσκεται στο ίδιο περίπου επίπεδο, εκείνου της Ελλάδας. Ταυτόχρονα, ο πληθυσμός της Τουρκίας έχει αυξηθεί την ίδια περίοδο κατά 13 εκατ. περίπου σε 80 εκατ., όταν ο πληθυσμός της Ελλάδας έχει παραμείνει στάσιμος σε 10 εκατ. περίπου. Αυτά για να έχουν γνώσιν οι φύλακες!»
Τι ακριβώς προτείνει λοιπόν ο ΣΕΒ ως μέσο αύξησης της παραγωγικότητας και της ανάπτυξης της οικονομίας;
Να ακολουθήσουμε το τουρκικό παράδειγμα της θρησκευτικής οπισθοδρόμησης, της άμετρης πληθυσμιακής επέκτασης, του εθνικού φανατισμού, του πολιτικού αυταρχισμού, της καταστρατήγησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των διώξεων και φυλακίσεων, της φίμωσης των δημοκρατικών ελευθεριών, του επιθετικού μιλιταρισμού και των διώξεων των μειονοτήτων;
Τι νόημα έχουν παρόμοιες συγκρίσεις με μια χώρα που όχι μόνον ταχέως απομακρύνεται από τις ευρωπαϊκές αξίες και τα πρότυπα, αλλά βρίσκεται ήδη στη δίνη μιας εκκολαπτόμενης οικονομικής κρίσης και του πολεμικού εκτροχιασμού;
Σήμερα, η τουρκική λίρα έχει χάσει 24% της αξίας της τους τελευταίους 8 μήνες, ο πληθωρισμός τρέχει με 11%, η ανεργία βρίσκεται επίσης στο 11%, το χρηματιστήριο της χώρας έχει χάσει γύρω στο 14% το τελευταίο δίμηνο, η απόδοση του 10ετούς τουρκικού ομολόγου έχει αυξηθεί 45% το τελευταίο 11μηνο (από 10% σε 14,5%), το δημόσιο χρέος της χώρας είναι μόλις 28% του ΑΕΠ, αλλά το ιδιωτικό χρέος της φτάνει το 171% του ΑΕΠ (έναντι 137% στην Ελλάδα), το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών ισοδυναμεί με το -3,8% του ΑΕΠ (έναντι -0,8% του ΑΕΠ στην Ελλάδα), ο δείκτης τρομοκρατίας ήταν 7,52 το 2016 (έναντι 4,14 στην Ελλάδα) αλλά αυξάνεται σταθερά από το 2014 και σήμερα πρέπει να είναι διπλάσιος του ελληνικού, ενώ, τέλος, σε επίπεδο διαφθοράς η Τουρκία βρίσκεται στην 81η θέση παγκοσμίως, είναι δηλ. σε πολύ χειρότερη θέση από την Ελλάδα (59η).
Σε μια περίοδο που η γειτονική χώρα διολισθαίνει στην πολιτική αστάθεια και στον λαϊκισμό των προεκλογικών παροχών επιτρέποντας στην κερδοσκοπία να πλήξει καίρια την ευάλωτη σε εισαγωγές οικονομία της, οι επενδυτές αποσύρονται και η ισχυρή οικονομική ανάπτυξη που τόσο θαυμάζει ο ΣΕΒ απειλείται φέτος να πέσει στο μισό.
Γιατί η χώρα είναι εισαγωγέας πετρελαίου του οποίου η τιμή αυξάνει, ενώ πολλές επιχειρήσεις της έχουν δανειστεί σε δολάριο το οποίο επίσης ανατιμάται.
Ο πληθωρισμός και η πτώση της τουρκικής λίρας με τη συνακόλουθη αύξηση των επιτοκίων εκθέτουν τις τουρκικές επιχειρήσεις που κάθονται πάνω σε έναν όγκο δανείων 228 δισ. δολ.
Οχι τυχαία, λοιπόν, το εξωτερικό χρέος της Τουρκίας αυξήθηκε κατά 50 δισ. στο 12μηνο Ιαν. 2017 – Ιαν. 2018, από 405 δισ. σε 455 δισ. (12,3%).
Φτηνός δανεισμός και κόστη εργασίας σε συνδυασμό με αθρόες κρατικές ενισχύσεις –ιδίως μετά το πραξικόπημα– στήριξαν το τουρκικό «αναπτυξιακό θαύμα» που σήμερα κλονίζεται.
Είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως αυτό το μοντέλο ευαγγελίζεται ο ΣΕΒ και μάλιστα σε μια περίοδο που η μεν Ελλάδα εξέρχεται από μια οκταετή κρίση, ενώ η Τουρκία εισέρχεται σε μια κρίση χειρότερη αυτής του 2008 (Reinhart, 18/5/2018).
Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δυνατόν να ζητάμε τον εξευρωπαϊσμό της Ελλάδας και να υμνολογούμε συγχρόνως τα αναπτυξιακά επιτεύγματα της Τουρκίας…
Ο ΣΕΒ έχει τις δικές του αναπτυξιακές προτάσεις που αξίζει να συζητηθούν. Τα λοξά κοιτάγματα προς Ανατολάς απλώς τις δυσφημούν. Δεν θέλει η Ελλάδα ανάπτυξη με κάθε τρόπο, πολύ περισσότερο αν είναι επί πτωμάτων.
Και μια τελευταία παρατήρηση: σφάλλει ο ΣΕΒ λέγοντας πως η υπερφορολόγηση οδήγησε σε έξοδο κεφαλαίων από τη χώρα μας. Το αντίστροφο συνέβη.
Μεταξύ 2010 και 2012 το σύνολο των φόρων έμεινε σταθερό στα 47 δισ. (με μικρή αύξηση ως ποσοστό του ΑΕΠ), όμως οι τράπεζες έχασαν 72 δισ. σε καταθέσεις, ενώ στο εξωτερικό έφυγαν 140 δισ. σε επενδύσεις χαρτοφυλακίου.
