Δίες, Κρόνοι και Τάνταλοι του ελληνικού ποδοσφαίρου…

«Ο πρώτος κανόνας είναι ότι δεν πρέπει να ξεγελάς τον εαυτό σου, δεδομένου πως το πιο εύκολο είναι να ξεγελάσεις τον εαυτό σου» (Ρίτσαρντ Φάινμαν)

Η κατάκτηση ενός τίτλου πρωταθλήματος στο ποδόσφαιρο από μόνη της είναι κάτι το σημαντικό. Αν, μάλιστα, συντρέχουν και κάποιοι άλλοι (ρυθμιστικοί) παράγοντες, μπορεί να γίνει και σπουδαία περίσταση. Η Lady Hope γνωρίζει πως κάθε πρωτάθλημα που κατακτιέται έχει το χαρακτήρα της δικαίωσης για τον προγενέστερο μόχθο, αλλά και τη διάσταση της όποιας μελλοντικής αξιοποίησης ή μη. Για την ποδοσφαιρική ΑΕΚ, και οι δύο αυτές (διερευνητικού τύπου…) προσεγγίσεις έχουν μεγαλύτερη αξία από όσο αυτό συνέβαινε εδώ και πολλά χρόνια για τον Ολυμπιακό. Τότες, (σχεδόν) όλα ήταν στρωμένα, στο σήμερα όλα επαναχαράσσονται…

Η ΑΕΚ μπήκε φέτος για πρώτη φορά (μετά το καλοκαίρι του 2007…) ουσιαστικά στη διεκδίκηση του τίτλου, κουβαλώντας μαζί της ένα ιστορικό χρέος. Το γεγονός πως απείχε από την κορυφή από το 1994 έκανε την όποια προσπάθεια περισσότερο πιεστική και πιο «βαριά»… Το ίδιο, και χειρότερα…, για τον ΠΑΟΚ. Γιατί και πολύ λιγότερους τίτλους πρωταθλητή έχει, και γιατί το διάστημα αποχής από την πρώτη θέση ήταν μεγαλύτερο κατά 9 χρόνια για το «Δικέφαλο του Βορρά»…

Η ΑΕΚ κατάφερε και διαχειρίστηκε με τελική επιτυχία την όλη υπόθεση, ακολουθώντας μία συνετή και προωθητική πολιτική αυτοσυγκράτησης. Έκανε και (λίγα) λάθη, αλλά δεν έχασε τον έλεγχο των καταστάσεων όταν είχε απώλειες βαθμών ή όταν έμεινε στην τρίτη θέση, έδειξε πίστη και αφοσίωση στις (επιλεγμένες από την ίδια) αρχές της. Όποιος ακολουθάει συνειδητά τακτική… θεάς Αθηνάς, μπορεί να γεύεται καρπούς πιο γρήγορα και από όσο (κατά δήλωση Δημήτρη Μελισσανίδη μετά το ματς με το Λεβαδειακό) αρχικά υπολόγιζε… Ο θρόνος του Δία δεν αποκτήθηκε ξεκούραστα με κληρονομικές παραδόσεις, αλλά με «Τιτανομαχία»…

Σε αυτή την κούρσα φέτος η ΑΕΚ δεν έτρεχε μόνη της. Ειδικά τους τελευταίους μήνες έτρεχε μαζί με τον ΠΑΟΚ, με τον έναν οργανισμό να λειτουργεί ως στενός κορσές για τον άλλον…. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης έβαλε δύο αυτογκόλ. Και αν το πρώτο δεν αποδείχτηκε καταστροφικό, το δεύτερο σηματοδότησε την οριστική ταφόπλακα. Οι παίκτες του Λουτσέσκου δεν έπαιξαν ποτέ με τον Ολυμπιακό. Όχι γιατί τους κυνηγάει το κατεστημένο της Αθήνας, αλλά γιατί εκτοξεύτηκε ένα ρολό ταμειακής μηχανής από χέρια δικά τους. Υπερβολές του Γκαρσία; Άτυχη στιγμή; Ο ορισμός του μεμονωμένου σε σχέση με το γενικό; Δεν έχει καμία σημασία, ειδικά λόγω Λεωφόρου και… Ίβιτς…

Ο ΠΑΟΚ έχασε τρεις βαθμούς και τον αγώνα με την ΑΕΚ, όχι γιατί φταίει η κυβέρνηση, όχι γιατί εξυφάνθηκε αίφνης μία παγκόσμια αντι-ρωσική «ιμπεριαλιστική» συμμαχία-συνωμοσία, αλλά γιατί μπήκε μέσα στο γήπεδο οπλοφορώντας ο Ιβάν Σαββίδης (επειδή δεν του άρεσε μία διαιτητική απόφαση). Από τη στιγμή που… Κομίνη δεν είδε κανένας στη σέντρα του γηπέδου μετά τη διακοπή, όλα τα άλλα είναι αφενός επικοινωνία και αφετέρου τακτική Kρόνου…

Η ΑΕΚ θα αγωνίζεται πλέον απαλλαγμένη από το άγχος (του άγους…) των 24 χρόνων. Θα μπορεί να βάλει τους νέους στόχους της δίχως αυτή τη βασανιστική πίεση. Ξέρει πως το μέλλον της προαλείφεται ακόμα καλύτερο, επομένως χρειάζεται απλά να συνεχίσει στην ίδια πετυχημένη συνταγή προσαρμοσμένη στο νέο status που η ίδια δημιούργησε.

Ο ΠΑΟΚ; Όσο πιο σύντομα αφήσει πίσω του τις δικαιολογίες, όσο πιο πολύ πιστέψει στον εαυτό του και στις δεδομένες δυνατότητες που έχει, τόσο πιο κοντά στο (δικό του) ευκταίο θα έρθει. Το πώς χειρίστηκαν τις υποθέσεις των δύο αγώνων με τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ δείχνει πως τους νίκησε η πρεμούρα, το άγχος, η απειρία και ένας άγουρος παρορμητισμός. Είναι όλα αυτά βασικά ελαφρυντικά, αλλά και καμπανάκια συνάμα για τα επόμενα αν δεν αναληφθούν οι ευθύνες με παρρησία… Δεν ήρθε κάποια καταστροφή του κόσμου για τον ΠΑΟΚ, ίσα-ίσα μπορεί να αποτελέσει το όλο πράγμα μία νέα αρχή.

Η Lady Hope, πάλι, αφουγκράζεται την ανησυχία πολλών για τον τελικό Κυπέλλου. Είναι, ίσως, ο μοναδικός αγώνας που κουβαλάει τόσο πολύ στις πλάτες του το μέλλον… Και κανένας δεν πρέπει εκείνο το μαγιάτικο βραδάκι να βρεθεί στη θέση του… Τάνταλου.