«Κάπως θα τη βγάλουμε…»

«Οταν η μοίρα μπήξει τα νύχια της δεν ωφελούν τα ξόρκια…» μουρμούριζε βλέποντας τηλεόραση και σκεφτόταν πως ο καιρός που μας οδηγεί από την άγνοια στη γνώση και από τη γνώση ώς τη γεροντική άνοια γυρίζει σαν τροχός της τύχης κι εμείς είμαστε δέσμιοι των περιστροφών του. Αυτά λέει η εμπειρία της ζωής.

Εκείνη όμως, που ’χε ζήσει δύο φορές παραπάνω από άλλους ανθρώπους, είναι δύσκολο να αφεθεί σ’ αυτή την παραδοχή. Κοιτάζει το χαρτί της σύνταξης. Λίγα τα χρήματα και πού να τα πρωτακουμπήσει. Είναι οι λογαριασμοί, είναι το σούπερ μάρκετ, είναι και τα εγγόνια. Πού; Αναρωτιέται και αναστενάζει.

Καμιά φορά σκέφτεται να βρει κάποιους τρόπους για να βγάλει λίγα χρήματα παραπάνω. «Να λες το φλιτζάνι!» της είπε μισοαστεία-μισοσοβαρά η κόρη της. Ε όχι και να κοροϊδεύει ανθρώπους!

Αν και η δική της μάνα πάντα ισχυριζόταν πως είχε το κληρονομικό χάρισμα των γυναικών της οικογένειας, εκείνη στα σχέδια του κατακαθιού έβλεπε μόνο αμέτρητους καφέδες με τις φιλενάδες της. Τι θα μπορούσα να κάνω λοιπόν; Να κρατάω παιδάκια; Α πα πα πολύ μεγάλη! Να κεντάω; Ποιος αγοράζει κεντήματα πια; Ολα τα έπιπλα γυμνά στα σπίτια.

Ο άντρας της, ο άνθρωπος που είχε φέρει τον κόσμο στα πόδια της, έλεγε πάντα πως ήταν πολύ καλή στο να ακούει τους ανθρώπους και να δίνει συμβουλές. Αλλά να το κάνει επάγγελμα; Τον βλέπει στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού της κουζίνας να χαμογελάει και να της λέει κουνώντας το κεφάλι του: «Αυτό που κάποτε αποδοκιμάζαμε, σήμερα το αποδεχόμαστε. Κι αυτό που κάποτε μας ήταν απεχθές, θα αναγκαστούμε σήμερα να το ενστερνιστούμε».

Και τι θα μπορούσε να κάνει δηλαδή; Να βάλει αγγελία στην εφημερίδα; Και ποιοι θα ήταν τριγύρω της; Μήπως ένας μάντης που ρίχνει τα Ταρώ ή μια αστρολόγος που υπόσχεται να διαμεσολαβήσει στ’ άστρα για να μας στείλει το άλλο μας μισό; Ή μήπως θα έπρεπε να βάλει μια ταμπέλα έξω από την πόρτα «Εντός Πωλούνται Πάσης Φύσεως Συμβουλές»;

Την πιάσανε τα γέλια. Κοίταξε πάλι το χαρτί της σύνταξης. Το δίπλωσε προσεκτικά και το έβαλε μέσα στο βιβλίο που διάβαζε. Ιεράρχησε μέσα στο μυαλό της τη δίκαιη μοιρασιά του ποσού. Τη μοιρασιά της καρδιάς της δηλαδή. Πρώτα τα εγγόνια, για τα άλλα βλέπουμε. Κάπως θα τη βγάλουμε. Ζωή είναι να μη ζεις για τον εαυτό σου. Μάλιστα, αυτή λοιπόν είναι μια καλή συμβουλή.