Η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας απέναντι στους γείτονές της δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες, απλώς κατά καιρούς παίρνει προκλητικές διαστάσεις.
Κάθε φορά που ανεβαίνουν οι τόνοι, συμπεριλαμβάνει όλες τις αξιώσεις που προβλήθηκαν στις προηγούμενες φάσεις. Δεν έχουμε να κάνουμε με ευκαιριακές εξάρσεις, αλλά με μεθοδευμένη πολιτική που, ανάλογα με τις συνθήκες, άλλοτε εκδηλώνεται δυναμικά και άλλοτε συγκρατημένα.
Στη σημερινή διεθνή ισορροπία ισχύος, η Τουρκία είναι μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη. Δεν είναι εύκολος αντίπαλος, αλλά υπολογίσιμος παίκτης που, αν του δίνεται η ευκαιρία, δεν διστάζει να διεκδικεί όλα όσα δηλώνει πως θέλει να πετύχει.
Ενδεχομένως και περισσότερα από όσα γνωστοποιεί με τις εμπρηστικές δηλώσεις των κατά καιρούς ηγετών της σε δημόσιες τοποθετήσεις τους ή των πιο προσεκτικών θέσεων που προβάλλουν στις διμερείς ή διεθνείς επαφές τους.
Η Τουρκία του Ερντογάν δεν είναι η χώρα της πολιτικής αστάθειας και των κρίσεων που τη χαρακτήριζαν την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα. Ιδιαίτερα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, είναι ένα αυταρχικό, συγκεντρωτικό κράτος, όπου οι δημοκρατικές διαδικασίες έχουν τυπικό μόνο χαρακτήρα και έχουν εκμηδενιστεί οι δυνατότητες, μέσω αυτών των διαδικασιών, να επιδράσουν στην κυβερνητική πολιτική άλλες, πιο συνετές, δημοκρατικές φωνές.
Ο Τούρκος πρόεδρος έχει στόχους και σχέδιο. Θέλει να αναδειχτεί και να αναγνωριστεί η Τουρκία ως μια από τις ισχυρές δυνάμεις του πλανήτη, ως κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη της ευρύτερης περιοχής.
Θέλει να συμμετάσχει και να έχει καθοριστικό λόγο στην ανασύνθεση του σκηνικού στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή, διορθώνοντας, υποτίθεται, τις αδικίες που υπέστη η χώρα του με τη «μοιρασιά» που έκαναν οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις τον περασμένο αιώνα. Αυτή η πολιτική είναι επικίνδυνη για όλους.
Απέναντι σε αυτή την πολιτική, η Ελλάδα -που δεν διεκδικεί τίποτε, αλλά και δεν εκχωρεί τίποτε- μπορεί να υπερασπίσει τα εθνικά συμφέροντά της με εσωτερική ενότητα και δημοκρατική σταθερότητα, με πλήρη ετοιμότητα απέναντι σε κάθε ενδεχόμενο, με απόλυτη προσήλωση στο διεθνές δίκαιο, με συνεχή ενημέρωση των διεθνών οργανισμών και των συμμάχων μας και κυρίως χωρίς ανέξοδους παλικαρισμούς, άστοχες δηλώσεις και εντυπωσιασμούς.
Τα έργα δεν χρειάζονται λόγια.
