Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ. από την πρώτη στιγμή της συγκρότησής της προκάλεσε πολλές συζητήσεις -καλοπροαίρετες και κακοπροαίρετες. Ορισμένους τους ξένισε ειλικρινά και σε κάποιους άλλους έδωσε την ευκαιρία να κάνουν φτηνή αντιπολίτευση. Πώς είναι δυνατόν, λένε, ένα αριστερό κόμμα να συνεργάζεται -όχι ευκαιριακά και για συγκεκριμένα ζητήματα- με ένα κόμμα δεξιό (ακροδεξιό, το ονομάζουν ορισμένοι) που στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα έχει εθνικιστικές θέσεις; Καλό το ερώτημα, αλλά καλύτερο είναι να βλέπουμε τα γεγονότα μέσα στις συγκεκριμένες κάθε φορά συνθήκες.
Αν η πολιτική σκοπιμότητα δεν είχε υποκαταστήσει την αντικειμενική ανάλυση, όλοι αυτοί θα είχαν κατανοήσει τουλάχιστον το κυριότερο: Η οικονομική κρίση και η εποχή των μνημονίων προκάλεσαν κοσμογονικές αλλαγές και στο πολιτικό πεδίο. Τίποτα δεν έμεινε ίδιο με αυτό που ίσχυε στην περίοδο πριν από την κρίση.
Αυτό δεν αφορά μόνο ότι κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ, σκόρπισαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ενώ άλλα συρρικνώθηκαν, άλλα διασπάστηκαν και καινούργια εμφανίστηκαν. Αφορά κυρίως ότι η μνημονιακή πολιτική ισοπέδωσε αρκετές κομματικές πολιτικές διαφορές και τη δυνατότητα εφαρμογής διαφορετικής πολιτικής από αυτή που υπαγόρευαν οι δανειστές.
Στο πλαίσιο αυτό η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ. δεν είναι λιγότερο παράξενη από την κυβερνητική συνεργασία Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ που προηγήθηκε. Το τελευταίο διάστημα προβάλλονται έντονα και μεθοδευμένα οι διαφορές μεταξύ των δύο κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού, και μάλιστα με τρόπο που υποδηλώνει ότι η ρήξη επίκειται.
Στην πολιτική τίποτε δεν μπορεί να αποκλειστεί, αλλά ο ρεαλισμός είναι προτιμότερος από το να φαντάζεται κανείς την επιθυμία του ως πραγματικότητα. Οι διαφορές των δύο κομμάτων είναι εμφανείς και παραμένουν. Δεν είναι όμως ισχυρότερες από την κοινή κυβερνητική τύχη τους, καθώς ενδεχόμενη πτώση της κυβέρνησης στην παρούσα φάση δεν θα ωφελούσε κανέναν -πολύ περισσότερο θα έβλαπτε τον λιγότερο ισχυρό- και φυσικά θα ήταν σε βάρος της χώρας, η οποία θα έμπαινε σε περίοδο πολιτικής αστάθειας με απρόβλεπτες συνέπειες.
Αυτό το ξέρουν καλά και ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος. Καλό είναι να το λάβουν υπόψη τους και εκείνοι που νομίζουν πως όλα υποτάσσονται στις μικροπολιτικές ή άλλες στοχεύσεις τους.
