Δισκοκριτική: Queens Of The Stone Age, Haim, Pulp, Notowns

Ο Josh Homme και οι QOTSA παίζουν μουσική για τους νεκρούς σε ένα εμβληματικό μέρος

QUEENS OF THE STONE AGE

ALIVE IN THE CATACOMBS

Matador Records

★ ★ ★ ★ ☆ 

Οχι, δεν είναι κυκλοφορία με νέο υλικό· οριακά το αποκαλείς live δίσκο. Είναι κάτι διαφορετικό, επιβλητικό και πρωτοποριακό.

Πώς είναι άραγε το συναίσθημα να παίζεις μουσική για περίπου έξι εκατομμύρια νεκρούς; Ο Josh Homme είχε την ανάγκη να βιώσει κάτι τέτοιο στις επιβλητικές κατακόμβες του Παρισιού και κατάφερε να κάνει την επιθυμία του πραγματικότητα. Το γεγονός, μάλιστα, πως η συγκεκριμένη ηχογράφηση έγινε την περίοδο που ο ηγέτης των Queens Of The Stone Age έδινε τη δική του μάχη για να ξεπεράσει σοβαρά προβλήματα υγείας κάνει το αποτέλεσμα ακόμα πιο έντονο.

Σίγουρα το οπτικό υλικό είναι το βασικό συστατικό της συγκεκριμένης κυκλοφορίας, όμως η μπάντα «κατόπιν λαϊκής απαίτησης» έδωσε στη δημοσιότητα σε μορφή EP και την ηχογράφηση. Εξι τραγούδια που δεν αποτελούν best of από την καριέρα μιας από τις καλύτερες rock μπάντες του 21ου αιώνα, όμως η επιλογή τους δένει απόλυτα με την επιβλητικότητα του χώρου. Joshua Homme, Troy Van Leeuwen, Michael Shuman, Dean Fertita, Jon Theodore χωρίς ρεύμα, με αυτοσχέδια κρουστά και με τη συνοδεία ενός τρίο εγχόρδων που πραγματικά δίνει μια διαφορετική διάσταση, μέσα στη σιωπή και στους θρύλους.

Οι Queens Of The Stone Age, «ξεγυμνωμένοι» από τη συνηθισμένη ηλεκτρική τους φρενίτιδα, σέβονται όπως αρμόζει έναν επιβλητικό χώρο, αγκαλιάζουν το σκοτάδι και αφήνουν το συναίσθημα να ξεχειλίσει.

«Αν είναι να στοιχειωθείς, το να είσαι περιστοιχισμένος από εκατομμύρια νεκρούς είναι το σωστό μέρος. Δεν έχω νιώσει τόσο ευπρόσδεκτος πουθενά στη ζωή μου», δηλώνει ο Josh Homme και τα λόγια του περιγράφουν πλήρως την ατμόσφαιρα αυτού του δίσκου.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ

HAIM

I QUIT

Polydor Records

★ ★ ☆ ☆ ☆ 

Οι Haim, να ξέρετε, είναι από τα μεγάλα ονόματα του ροκ στην Αμερική. Αγνωστοι στην Ελλάδα, άγνωστες δηλαδή, αφού πρόκειται για γυναικείο συγκρότημα από το Λος Αντζελες που αποτελείται από τρεις αδελφές, την Este, την Danielle και τη μικρότερη Alana. Παίζουν μια περισσότερο mainstream εκδοχή της ροκ. Και αυτό το άλμπουμ τους, με την μπλουζ κιθάρα σε κάποιες στιγμές, (πρέπει να) είναι το καλύτερό τους. Ή, ίσως, με μερικά από τα καλύτερα τραγούδια τους, όπως το εναρκτήριο Gone, το Everybody’s Trying To Figure Me Out και, φυσικά, το Take Me Back. Εξακολουθώ πάντως να πιστεύω ότι ο θόρυβος γύρω από το όνομά τους είναι μεγαλύτερος από εκείνον που τους αξίζει.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

PULP

MORE

Rough Trade Records

★ ★ ☆ ☆ ☆

Και μόνο το γεγονός ότι οι Pulp έβγαλαν καινούργιο άλμπουμ ύστερα από σχεδόν είκοσι τέσσερα χρόνια, αρκεί για να τους προσέξουμε. Ο Jarvis Cocker και η παρέα του επέστρεψαν με τον γνωστό και αναγνωρίσιμο ήχο τους. Δεν περιμένεις και πολλά βέβαια από ένα συγκρότημα μετά από τόσα χρόνια καριέρας, δεν περιμένεις την καινοτομία, οπότε είσαι ευχαριστημένος με το αξιοπρεπές αποτέλεσμα που ακούς. Τους είδαμε και πέρυσι στο Release Athens και ξέραμε τι να περιμένουμε. Την παραγωγή του άλμπουμ υπογράφει ο James Ford (Arctic Monkeys, Fontaines D.C.). Βαρέθηκα, λίγο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

NOTOWNS

VICIOUS LITTLE WORLD

Inner Ear

★ ★ ★ ☆ ☆ 

Δεύτερη δουλειά για την πολύ καλή ελληνική μπάντα, η οποία μας παρουσιάζει ένα πιο ώριμο, πιο μελωδικό και αρκετά πιο στοχευμένο album. Μπορεί το post punk να έχει ακόμη τον πρώτο λόγο, όμως οι Notowns δεν διστάζουν να ακολουθήσουν και άλλους δρόμους, πότε πιο ωμοί πότε πιο μελωδικοί και avant garde, αλλά πάντα αρκετά παιχνιδιάρηδες στον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσουν τις συνθέσεις τους. Από τα έντεκα τραγούδια του δίσκου ξεχωρίζουμε λίγο παραπάνω το «Exiles» και το «Another Hero».

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ