«Θελήσαμε να μιλήσουμε για την υπεραξία των σχέσεων κι όχι της οικονομίας»

Τζαμάικα, γαλάζια θάλασσα, ξεγνοιασιά, ασφάλεια. Οχι το πραγματικό μέρος, το φανταστικό: μια Τζαμάικα υπάρχει για τον καθένα μας, ο τόπος όπου νιώθουμε ότι είμαστε ο εαυτός μας κι όλα θα πάνε καλά. Αυτή την ανάμνηση μοιράζονται δυο αδέλφια, στην πρώτη κινηματογραφική ταινία του Ανδρέα Μορφονιού, με τον τίτλο «Τζαμάικα», βασισμένη σε μια ιδέα του Φάνη Μουρατίδη και σε σενάριο του Γιώργου Φειδά («Singles»).

Ο Τίμος, τηλεοπτικός παρουσιαστής - celebrity που ζει την καλή ζωή, και ο Ακης, ταξιτζής με απαιτητική και παραδόπιστη σύζυγο, δυο αδέλφια αποξενωμένα στην ενήλικη ζωή τους, ξανασυναντιούνται στην κηδεία της μητέρας τους.

Οι συνθήκες το φέρνουν έτσι ώστε τα δυο αδέλφια να συνδεθούν ξανά και ν’ αποτελέσει ο ένας για τον άλλον αφορμή να δουν τη ζωή τους και τον εαυτό τους με άλλα, πιο αληθινά, πιο τρυφερά μάτια.

Μιλώντας με τους δύο πρωταγωνιστές της «Τζαμάικας», τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τον Φάνη Μουρατίδη, η κουβέντα γυρίζει εύκολα στο είδος της ταινίας, τόσο διαδεδομένο διεθνώς αλλά όχι στην Ελλάδα: τη δραμεντί, την ελαφριά, χαριτωμένη, συναισθηματική ταινία που προκαλεί και χαμόγελο και συγκίνηση μαζί.

«Η πρόταση της ταινίας είναι προς τον συνάνθρωπο, απόλυτα», λέει ο Φάνης Μουρατίδης. «Θέλουμε να δώσουμε δύναμη, αισιοδοξία, κουράγιο στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα, να τους δώσουμε τη δυνατότητα να ψυχαγωγηθούν με την ουσιαστική έννοια, να ξεχαστούν, κι όταν φύγουν από την ταινία, να ξαναδούν μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα τη δική τους διαδρομή. Θελήσαμε να μιλήσουμε λίγο για την υπεραξία των σχέσεων κι όχι της οικονομίας και να επενδύσουμε σ’ αυτό περισσότερο».

Καθώς το μεγαλύτερο βάρος της ταινίας πέφτει στη σχέση των δύο αδελφιών, αυτή ήταν μια ευκαιρία, η πρώτη, για τους δυο έμπειρους ηθοποιούς να συνεργαστούν.

«Με τον Σπύρο δουλέψαμε πρώτη φορά μαζί», εξηγεί ο Μουρατίδης, «αλλά από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι έχει πολύ μεγάλη προσήλωση, είναι δουλευταράς χωρίς να το πουλάει, έχει έναν τρόπο να κάνει τα πράγματα να φαίνονται εύκολα, ενώ είναι σκυλί του πολέμου και δουλεύει πολύ στην εμβάθυνση, όχι στη φιοριτούρα, στον εντυπωσιασμό. Ο,τι αποκλίνει από την ουσία, το πετάει. Για μένα ήταν μεγάλη τιμή. Πήγαινα χαλαρός, κάναμε την πρόβα, μετά έφευγε ο Σπύρος χαλαρός κι εγώ αγχωμένος. Γιατί ο Σπύρος πάντα ερχόταν ως ανατρεπτικό στοιχείο κι εγώ έπρεπε να βρω τον τρόπο να προσαρμοστώ. Κι αυτό έφτιαξε, σιγά σιγά, τον κώδικά μας και τη χημεία μας».

«Καμιά φορά τα πράγματα είναι πιο απλά απ’ ό,τι νομίζουμε», λέει ο Παπαδόπουλος. «Πολύ μεγάλη υπόθεση για μένα, στην τέχνη γενικότερα, τουλάχιστον στην υποκριτική, είναι ο χαρακτήρας, πόσο ξέρεις να αφήνεις πέρα τα περιττά πράγματα. Δεν πήγαμε ποτέ να δούμε στο μόνιτορ πώς βγήκα, τι έγινε, κοιτούσαμε μόνο την “Τζαμάικα” κι αυτό μας ένωνε. Αυτό δεν είναι μόνο θέμα ταλέντου, είναι χαρακτήρα ή και εξυπνάδας».

Η «Τζαμάικα» είναι μια ταινία που παρατηρεί κι ερμηνεύει δυο άντρες ήρωες:

«Ο κόσμος των αντρών», λέει ο Παπαδόπουλος, «τον οποίο εγώ λατρεύω γιατί έχω μεγαλώσει με τους φίλους μου –οι γονείς μου ήταν υπέροχοι, αλλά δεν είχαν να μου προσφέρουν περισσότερα πράγματα, ως αγράμματοι άνθρωποι, μόνο αγάπη, το μυαλό μου το μεγάλωσα με τους φίλους μου– είναι, πιστεύω, αξιολάτρευτος, έχει πολλά ωραία πράγματα, όπως το πώς οι άντρες ξέρουν να είναι φίλοι, πράγμα όχι εύκολο».

Ακόμα κι αν στην «Τζαμάικα», χάρη στους κεντρικούς ήρωες και στη σχέση τους, οι γυναίκες (η σύζυγος, η πεθερά, η συνεργάτις, το αντικείμενο του πόθου) μένουν αρκετά πιο σχηματικές;

«Το σενάριο είναι ένας ζωντανός οργανισμός», διευκρινίζει ο Μουρατίδης, «ο οποίος ξεκινά από κάπου και θα καταλήξει κάπου. Μέσα στην περιπέτεια αυτή, του σεναρίου, φαινόταν ότι όσο πιο εστιασμένοι είμαστε στους δύο άντρες, τόσο πιο ισχυρή είναι η ιστορία μας. Επικεντρωθήκαμε στη σχέση αυτών των δύο αδελφών και στο πώς, μέσα από αυτή τη σχέση, ο ένας διδάσκει τον άλλον».

«Εγώ μπορώ να κάνω μια άλλη ανάγνωση» προσθέτει ο Παπαδόπουλος. «Επειδή οι άντρες έχουμε το προνόμιο να αρνούμαστε πεισματικά να μεγαλώσουμε και να παραμένουμε επιπόλαιοι, παιδιά, πιο πολύ από τις γυναίκες, νομίζω ότι στην ταινία φαίνεται ο άντρας έρμαιο στα χέρια μιας γυναίκας, μιας συντρόφου, της μάνας, της γυναίκας στη ζωή του».

Εάν η «Τζαμάικα» είναι το ιδανικό, προσωπικό μέρος αγάπης κι ασφάλειας, η Τζαμάικα του Φάνη Μουρατίδη είναι «λίγο πιο ουτοπική».

Οπως εξηγεί, «βρίσκεται μέσα στην περιοχή όπου οι άλλοι κάνουν την υπέρβαση. Εκεί είναι η δική μου Τζαμάικα. Αυτήν, όποτε την ανακαλύπτω, για μια στιγμή έχω ακουμπήσει. Βλέπω τον Γιάννη Αντετοκούνμπο να κάνει αυτό που κάνει και για μένα είναι σαν να ακούμπησα μέσα σε μια Τζαμάικα».

Για τον Σπύρο Παπαδόπουλο, «η Τζαμάικα, θ’ ακουστεί λίγο πεζό, αλλά είναι το θέατρο. Κάθε φορά που ξεκινάμε πρόβες, που είναι κάτι χαρτιά με κάτι μουντζουρίτσες επάνω κι αυτό το πράγμα παίρνει ζωή και, μάλιστα, όταν γίνεται κι ωραία κι αφορά και τον κόσμο και περνάμε κι εμείς καλά, αυτό το τίποτα που γίνεται κάτι που, εκείνη την ώρα που συντελείται, είναι σπουδαίο, αυτό κάθε φορά είναι Τζαμάικα για μένα».

Οσο για το σινεμά, και οι δυο ηθοποιοί μοιάζουν από τη μια πρόθυμοι κι από την άλλη επιφυλακτικοί.

«Εμένα, μ’ έναν παράξενο τρόπο, το σινεμά είναι η αγάπη μου», λέει ο Φάνης Μουρατίδης. «Είναι ένας χώρος που μ’ αρέσει πολύ γιατί ελευθερώνει το συναίσθημά μου. Ενώ στη ζωή μου δεν μπορώ να το ελευθερώσω εύκολα. Θα ήθελα πάρα πολύ να έχω τη δυνατότητα να παίζω περισσότερο, δεν σου τυχαίνουν πολλές καλές ιστορίες, ούτε πολλές καλές προθέσεις, έχει φτιαχτεί ένα δίπολο, η πολλή ποιότητα και το πολύ εμπόριο. Κάτι ενδιάμεσο δεν υπάρχει κι είναι ακριβώς αυτή η περιοχή όπου εμείς θέλουμε να κινηθούμε. Δηλαδή, λες, αφού δεν το βρίσκω, μήπως να το φτιάξω».

«Κρίμα που έχω κάνει τόσο λίγες ταινίες», μοιράζεται κι ο Σπύρος Παπαδόπουλος, «αλλά είμαι απόλυτος σε κάποια πράγματα, έχω κάτι καμπανάκια περίεργα μέσα μου που μου χτυπάνε, δεν μπορώ να δουλέψω μ’ έναν σκηνοθέτη που θα πει, “τώρα εγώ θα τους δείξω τι είναι το ελληνικό σινεμά”. Μόλις θα το πει αυτό, έχω φύγει. Γι’ αυτό έχω κάνει λίγο σινεμά. Μετά από αυτή την ταινία, λόγω της εμπειρίας τού πώς δέσαμε με τον Φάνη και με τον Ανδρέα και με τους συνεργάτες όλους, είπα “παιδιά, μακάρι να βρούμε την επόμενη να αρχίσουμε αύριο γυρίσματα”. Χάρηκα το σινεμά. Είμαι έτοιμος να ξαναρχίσω καριέρα σήμερα, αν γίνονται τέτοιες συνευρέσεις».

 Info:

Η «Τζαμάικα» του Ανδρέα Μορφονιού βγαίνει στις αίθουσες αύριο Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου, από τη Feelgood.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας