Στην Κολοκοτρώνη 8 το συνεταιριστικό πείραμα καρέ καρέ

Πότε πέρασαν, ρε συ, δύο χρόνια; Ακόμα θυμάμαι σαν χτες τα πρώτα δοκιμαστικά. «Σε δυο βδομάδες θα ’χετε κλείσει», μας λέγαν οι κακοθελητές από τα άλλα μαγαζιά. Πού ακούστηκε, ρε, εφημερίδα χωρίς αφεντικό να τα χώνει, χωρίς διορισμένους διευθυντάδες, αυλικούς, σπόνσορες και παρατρεχάμενους; Πού ακούστηκε μαγαζί στημένο με τα λεφτά των εργαζομένων του – ένα χιλιάρικο ο καθένας, συν δύο μισθούς χάρισμα; Ανήκουστο! Πρωτοφανές! Σιγά μην τα καταφέρετε...

Το «εγχείρημα» - έτσι το λέγαμε όλοι στην αρχή. Συνεταιρισμός, αυτοδιαχείριση, κοινοκτημοσύνη, συλλογικότητα, συναποφασίζουμε και δεκάδες ακόμη άγνωστες ώς τότε έννοιες και λέξεις. Το «εμείς», που πρέπει να αφήσει πίσω του το «εγώ». Οι παλιές νοοτροπίες, το δράμα της παλιάς «Ελευθεροτυπίας», που μαγκώνει τις καρδιές. Και στη μέση της μεγάλης αίθουσας το βρέφος, που γεννήθηκε και πρέπει να μάθει να μιλά, να μπουσουλάει, να δρασκελίζει. Οι απειλές στο περίπτερο, οι ανάγκες για μελάνια, χαρτιά, πιεστήρια. Η αγωνία αν θα σταθούμε απέναντι στα εκδοτικά θηρία, πού θα κάτσει η κυκλοφορία, αν θα πληρωθούμε. Οι καβγάδες, οι έριδες, ο διάλογος, η συμφιλίωση. Να αντέξουμε λίγο ακόμα, ένα φύλλο ακόμα, ένα μήνα ακόμα, κι όλα θα ‘ρθουν.

Και μετά, το θαύμα. Το μικρό, δικό μας θαύμα. Eine Kleine Wunder η εφημερίδα σας, που μου ‘πε κι ο συνάδελφος από τη Γερμανία που με πήρε θαμπωμένος για συνέντευξη. Τα πρώτα «δυνατά», δικά μας θέματα. Κι ο κόσμος που μας αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή. Σας διαβάζουμε, σας αγαπάμε, αν είχαμε λεφτά, θα σας αγοράζαμε κάθε μέρα, είστε η φωνή μας...

Νοέμβρης του 2014. Είμαστε εδώ, όρθιοι, δυνατοί. Τα δύσκολα πέρασαν. Είμαστε μια νησίδα συλλογικότητας, ένα σκαρί μέσα στον άγριο ωκεανό της κρίσης. Και προχωράμε μπροστά.

Μέλος της
ΕΝΕΔ