Σήμερα υπάρχει Plan B;

Η υπογραφή της συμφωνίας με τους δανειστές και κυρίως η υπόθεση Βαρουφάκη -με τα όσα ο ίδιος έχει παραδεχτεί, περί επεξεργασίας Plan B, εφόσον οι διαπραγματεύσεις με τους εταίρους οδηγούνταν σε ρήξη- έφεραν στο προσκήνιο μια συζήτηση για τα αυτονόητα.

Επρεπε ή δεν έπρεπε η κυβέρνηση να έχει έτοιμο ένα τέτοιο σχέδιο; Μόνο μία μπορεί να είναι η απάντηση: ασφαλώς και έπρεπε. Αλλά τότε γιατί όλος αυτός ο θόρυβος από τα κόμματα που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας στο παρελθόν και από παράγοντες και μερίδα των ΜΜΕ που υποστήριξαν και υποστηρίζουν με αξιοθαύμαστο πάθος τις μνημονιακές πολιτικές;

Ο θόρυβος αυτός από μόνος του καλύπτει μια αρχική παραδοχή. Προφανώς οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν είχαν ποτέ συζητήσει και ουδέποτε είχαν αποφασίσει ότι ένα τέτοιο σχέδιο ήταν αναγκαίο.

Αραγε γιατί; Είχαν τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στις… αγαθές προθέσεις των δανειστών ή είχαν παραδοθεί εντελώς στις διαθέσεις τους;

Το παραπάνω ερώτημα, με πολιτικούς όρους, μεταφράζεται κάπως έτσι: την Ελλάδα, τα προηγούμενα χρόνια, την κυβερνούσαν αφελείς ή εκπρόσωποι συμφερόντων ταυτισμένων με εκείνα των εταίρων;

Μακριά από εμάς οι απλοϊκοί διαχωρισμοί που συχνά-πυκνά ακούγονται τα τελευταία χρόνια περί πατριωτών και δωσίλογων, αλλά έχει τεράστια σημασία το πώς διαχειρίστηκαν τα συμφέροντα του λαού και της χώρας εκείνοι που την κυβέρνησαν.

Συνεπώς, οι πρώτοι που οφείλουν να δώσουν εξηγήσεις είναι οι οπαδοί της θεωρίας των μονόδρομων και όσοι την εφάρμοσαν.

Η σημερινή κυβέρνηση δεν ελέγχεται -είναι αδιανόητο να ελέγχεται- για το εναλλακτικό της σχέδιο με όσες παραμέτρους κι αν είχε αυτό. Ως προς αυτό έπραξε ορθά. Ελέγχεται, όμως, για το αν αυτό το σχέδιο ήταν εφαρμόσιμο.

Κι εφόσον ήταν, οφείλει να εξηγήσει από ποιο σημείο και πέρα θα το έθετε σε εφαρμογή. Μόνο στην περίπτωση που οι εταίροι θα επέλεγαν το Grexit;

Τέλος, η κυβέρνηση οφείλει να διευκρινίσει αν διατηρεί ακόμη ενεργό αυτό το σχέδιο, καθώς ούτε το Grexit έχει αποκλειστεί ούτε η διαπραγμάτευση έχει τελειώσει.