Καθώς σήκωναν τα δεμάτια, ξεπηδούσαν από κάτω τους ντουζίνες σταχτόχρωμων, στιλπνών και θρεμμένων αρουραίων, που τρύπωναν πανικόβλητοι στα μπατζάκια, γαργαλώντας ενίοτε ώς και τους όρχεις τους. Μπλιαχ! Αναγκάστηκαν να περάσουν τα ρεβέρ των παντελονιών μες στις κάλτσες, για να απαλλαγούν από τούτες τις ανατριχιαστικές επαφές. Οχι σπάνια, εύσωμοι ποντικοί καρφώνονταν κατά λάθος στις διχάλες των γεωργικών εργαλείων. Τους αφαιρούσαν με μοχλό τις σόλες των παπουτσιών κι έπειτα τους κλοτσούσαν προς στο έδαφος. Ισαμε το μεσημέρι είχε σχηματιστεί στη γωνιά μακάβριος σωρός με τις σορούς των απρόσεκτων τρωκτικών.
Βλαστημούσαν την άδικη μοίρα τους, αηδιασμένοι οι κρατούμενοι, με πρώτο και καλύτερο τον αθυρόστομο Καραμπίνη. Στροφάριζε το μυαλό του ταυτοχρόνως. Ασκούνταν σε πολύπλοκες μαθηματικές πράξεις από τις οποίες αποκόμισε σημαντικότατο κρατούμενο. Ελαμπε το βλέμμα του αναλύοντας, το βράδυ, στον Θοδωρή, συγκάτοικο στο κελί, το παράτολμο σχέδιο. «Οι ινδουιστές θεωρούν τους αρουραίους ιερούς, αφού συντροφεύουν σε όλες τις αναπαραστάσεις του τον Γκανές, τον γλυκύτατο θεό με κεφαλή ελέφαντα, όστις συμβολίζει τη σοφία και προστατεύει τα γράμματα και τις τέχνες. Ο γιος του Σίβα και της Παρβάτι ιππεύει τον αρουραίο, που στέκει πάντα απίκο στα πόδια του, γεγονός που φανερώνει την ευστροφία και την καπατσοσύνη του».
Διαρκούντος του μαθήματος θρησκειολογίας, ο Θόδωρος πάσχιζε να καταλάβει πού το πήγαινε ο αθεόφοβος δάσκαλος. «Κάτι παρόμοιο θα επιχειρήσουμε κι εμείς», ξεδιάλυνε τον γρίφο ο Νώντας. «Θα καλιγώσουμε τα αρούρια και έφιπποι στη ράχη τους θα κάνουμε γιούρια προς την ελευθερία. Μπήκες;», του τη βγήκε απ’ τ’ αριστερά. «Θα λουφάξουμε δυο-τρεις μέρες στον αχυρώνα. Δεν θα φανταστούν ότι κρυβόμαστε κάτω απ’ τη μύτη τους. Οταν σταματήσουν πια να μας ψάχνουν, θα εξαφανιστούμε μες στο σκοτάδι και αριβεντέρτσι Ρόμα. Καλό;». Το κόλπο δεν ήταν καθόλου άσχημο. Με λίγη καλή τύχη, θα μπορούσε να πιάσει. Ο Τεό, όμως, του το ξέκοψε εξαρχής: «Εχω γυναίκα και μωρό παιδί εκεί έξω. Αρνούμαι έστω και να υποθέσω τι θα πάθουν από τη χούντα, ο μη γένοιτο, σε τέτοια περίπτωση. Αδύνατον να σ’ ακολουθήσω, λυπάμαι. Θα σε βοηθήσω, εντούτοις, το κατά δύναμιν».
Το ’πε κι έγινε. Σούφρωσε απ’ τα μαγειρεία, όπου εργαζόταν ως μετρ στο ξεφλούδισμα γεωμήλων, δυο καραβάνες κινγκ σάιζ. Ξέχειλη τη μια με λαχανόρυζο απ’ το περίσσευμα. Τιγκάρισαν την άλλη με μπισκότα Παπαδοπούλου -δεν έλειπαν, βλέπεις, οι ωφέλιμοι Παπαδόπουλοι. Τ’ αγόραζαν απ’ τον μπακάλη της φυλακής, για να μασουλάνε τις δύσκολες, μακριές νύχτες. Ο Θοδωρής εξασφάλισε, επίσης, δυο πλαστικά παγούρια και ξεροκόμματα απ’ τα αποφάγια, που προορίζονταν για τα ζωντανά του ιδρύματος. Οι προμήθειες επαρκούσαν με το παραπάνω.
Βρέθηκε και σακάκι. Ανήκε σε φύλακα και είχε απαλλοτριωθεί σε ανύποπτο χρόνο από ποινικούς απολύτου εμπιστοσύνης, για να χρησιμοποιηθεί σε περιστάσεις σαν την τωρινή. Ηταν ξεφτισμένο, της κακιάς ώρας. Διέφερε κάπως από το άθλιο μελιτζανί και δεν θα ’κανε μπαμ από χιλιόμετρα πως είναι δραπέτης αυτός που το φοράει. Ομάδα τεσσάρων ατόμων έμπασε με χίλιες προφυλάξεις τα φαγώσιμα σε προσυμφωνημένες θέσεις στην αποθήκη. Οταν οι τρόφιμοι έπαιζαν ποδόσφαιρο, το απογευματάκι, η ίδια τετράδα προκάλεσε τρικούβερτο καβγά για αμφισβητούμενη φάση, προσελκύοντας την προσοχή των φυλάκων, που έσπευσαν να χωρίσουν τους εμπλεκόμενους. Τέλειος αντιπερισπασμός, ο οποίος παρείχε την ευκαιρία στον Νώντα να εισέλθει αθέατος στην κρύπτη του. (Συνεχίζεται)
