Πάντα ξεχωριστός

george_gouea.jpg

Τζορτζ Γουέα EPA/AHMED JALLANZO

H Λιβερία ως χώρα δημιουργήθηκε από τον εποικισμό που οργάνωσε η ΑCS (American Colonization Society) τον 19ο αιώνα, πιστεύοντας ότι οι μαύροι των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν περισσότερες πιθανότητες για πραγματική ελευθερία και ατομικά δικαιώματα στην Αφρική παρά στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Θεωρούσαν ότι η απομάκρυνσή τους από το περιβάλλον σκλαβιάς ήταν και η λύση για την αποφυγή των συχνών εξεγέρσεων.

Οι πολέμιοι της ιδέας αυτής, όμως, πίστευαν πως ο εποικισμός ήταν ρατσιστική στρατηγική προκειμένου να «καθαρίσει» η Αμερική.

Στο διά ταύτα, πάντως, πάνω από 15.000 Αφροαμερικανοί που είχαν αποκτήσει την ελευθερία τους ή γεννήθηκαν ελεύθεροι έφυγαν από την Αμερική και εγκαταστάθηκαν σε αυτή την περιοχή της Δυτικής Αφρικής μεταξύ του 1822 και του αμερικανικού εμφυλίου.

Σε αυτή τη διαδικασία χρωστάει η Λιβερία και το όνομά της (αγγλικά: Liberia), που προέρχεται από τη λατινική λέξη liber (ελεύθερος).

Οσο για την πρωτεύουσα της χώρας, αρχικά ονομάστηκε Χριστόπολις, όμως κατόπιν μετονομάστηκε σε Μονρόβια, χρωστώντας το νέο όνομά της στον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζέιμς Μονρό, που υποστήριξε ένθερμα τον εποικισμό.

Στη σύγχρονη εποχή, τα 4,5 εκατ. κατοίκων της είναι οι απόγονοι των αρχικών εποίκων καθώς και μέλη 16 εθνοτικών ομάδων της Δυτικής Αφρικής.

Η Λιβερία εξελίχθηκε στην πρώτη αφρικανική Δημοκρατία που ανακήρυξε την ανεξαρτησία της, στα μέσα του 19ου αιώνα, και είναι η παλαιότερη μοντέρνα Δημοκρατία της Αφρικής.

Από την περασμένη εβδομάδα φέρει άλλη μια πρωτιά: έγινε η πρώτη αφρικανική χώρα που εξέλεξε για πρόεδρο έναν πρώην ποδοσφαιριστή.

Ο λόγος για τον Ζορζ Γουεά, τον οποίο –ειρήσθω εν παρόδω– καλό θα είναι να τον συνηθίσουμε ως «Τζορτζ Γουέα», καθώς η Λιβερία μιλάει αγγλικά.

Το προεδρικό μέγαρο βρίσκεται μόλις μισή ώρα από το μέρος όπου μεγάλωσε ο νέος «πρώτος πολίτης» της χώρας, την Κλάρα Τάουν, μια περιοχή χτισμένη πάνω σε ένα έλος και χτυπημένη από τη φτώχεια, τον υπερπληθυσμό και τις αρρώστιες.

Τον είχαν στείλει εκεί οι γονείς του, να μείνει μαζί με τον παππού και τη γιαγιά του, προκειμένου να γλιτώσει από την περιοχή των Κρου (της εθνοτικής ομάδας στην οποία ανήκει), που είναι μία από τις πιο υποανάπτυκτες της χώρας.

Αυτή η ταπεινή καταγωγή του Γουέα ήταν ένα από τα «όπλα» του στην πρόσφατη προεκλογική εκστρατεία, στη διάρκεια της οποίας ο αντίπαλός του και απερχόμενος αντιπρόεδρος της Λιβερίας, Τζόζεφ Μποακάι, προσπάθησε να τον περιγράψει ως «ζάπλουτο πρώην ποδοσφαιριστή που δεν γνωρίζει την πραγματική κατάσταση της χώρας».

Αυτός και τη γνωρίζει και κατάφερε να την ντριμπλάρει σε νεαρή ηλικία. Χάρη στο ποδόσφαιρο.

Προικισμένος επιθετικός, ξεχώρισε στη λίγκα της γενέτειράς του και κατόπιν στο Καμερούν. Εκεί τον εντόπισε σε ηλικία 21 χρόνων ο Αρσέν Βενγκέρ το 1988 και τον έφερε στην Ευρώπη.

Ηταν η ευκαιρία που αναζητούσε ο Γουέα. Εντυπωσίασε στις τάξεις της Μονακό (1988-92) και της Παρί Σεν Ζερμέν (1992-95). Μάλιστα, όπως είχε δηλώσει ο Αλσατός τεχνικός, τότε προπονητής των Μονεγάσκων, «ο Γουεά με εξέπληξε. Δεν έχω δει ποτέ έναν παίκτη να κάνει τέτοιο “μπαμ” και να γίνεται πρωταγωνιστής με το “καλημέρα”!»

Από την αρχή αυτής της επταετίας προέκυψε και η «γαλλοποίηση» του ονόματός του, που οφείλεται στους τηλεσχολιαστές και τους Γάλλους οπαδούς, όχι στον ίδιο. Το «Τζορτζ» έγινε «Ζορζ» και ο τόνος στο Γουέα... κατέβηκε στη λήγουσα!

Η πορεία του ήταν ανοδική, πήρε το 1995 μεταγραφή στη Μίλαν όπου αγωνίστηκε για πέντε χρόνια, πριν κλείσει την καριέρα του το 2003 με περάσματα από την Τσέλσι, τη Μάντσεστερ Σίτι, τη Μαρσέιγ και την Αλ Τζαζίρα.

Το 1995, έγινε ο πρώτος (και μόνος μέχρι σήμερα) Αφρικανός ποδοσφαιριστής που κατέκτησε τη Χρυσή Μπάλα και τον τίτλο του Παίκτη της Χρονιάς από τη FIFA.

Πέραν του ταλέντου του, όμως, ο Γουέα πάντα ξεχώριζε και για την προσωπικότητά του. Ποτέ δεν ξέχασε τη χώρα του, η οποία στα τέλη του 20ού αιώνα μαστιζόταν από ζοφερό εμφύλιο πόλεμο, που στοίχισε συνολικά πάνω από 250.000 ζωές.

Εφτασε να πληρώνει από την τσέπη του για να ταξιδεύει στους αγώνες της η εθνική ομάδα της Λιβερίας, που είχε αφεθεί στην τύχη της από τη χρεοκοπημένη ομοσπονδία της χώρας.

Οργάνωνε μουσικές εκστρατείες και εράνους μεταξύ αστέρων του αφρικανικού ποδοσφαίρου για να βοηθήσουν τα θύματα των εμφυλίων πολέμων στην Αφρική, κάτι που αργότερα επανέλαβε στο ξέσπασμα του ιού Εμπολα στη χώρα του.

Ανέπτυξε πολύ έντονο φιλανθρωπικό έργο από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, ενώ έγινε και πρεσβευτής καλής θέλησης της Unicef, περιοδεύοντας σε στρατόπεδα προσπαθώντας να πείσει παιδιά-στρατιώτες να παρατήσουν τα όπλα και να πάνε σχολείο.

Οταν κρέμασε τα παπούτσια του, το 2002, ήταν ήδη φανερό ότι θα στρεφόταν στην πολιτική. Το είχε καταλάβει και ο πρώην πρόεδρος της Λιβερίας Τσαρλς Τέιλορ (που πλέον εκτίει ποινή φυλάκισης 50 ετών στην Αγγλία για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας), όταν είδε τον Γουέα να μη βγάζει τα γυαλιά ηλίου ενώπιόν του – κίνηση που φανέρωνε απόλυτη έλλειψη σεβασμού.

Η πρώτη του απόπειρα για τον προεδρικό θώκο έγινε το 2005, σε ηλικία 39 ετών. Ο λαός της Λιβερίας τον λάτρευε, όμως οι πολιτικοί του αντίπαλοι είχαν βρει το αδύνατο σημείο του. Ο Γουέα είχε παρατήσει το σχολείο στην τελευταία τάξη προκειμένου να αφοσιωθεί στο ποδόσφαιρο.

«Προσόντα εναντίον λαϊκισμού», έγραφαν οι εφημερίδες που υποστήριζαν την αντίπαλό του, Ελεν Τζόνσον Σίρλιφ, πρώην υπουργό σπουδαγμένη στο Χάρβαρντ.

Ο ίδιος απαντούσε πως «παρ’ όλα τα διπλώματα και την πείρα τους, οι κυβερνώντες δεν έχουν κάνει τίποτε για τη χώρα μας εδώ και εκατοντάδες χρόνια...»

Εχασε, όμως δεν το έβαλε κάτω. Επέστρεψε στα θρανία, πήρε το απολυτήριο και κατόπιν σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στη Φλόριντα.

Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 2011 και τίποτε πλέον δεν στεκόταν στον δρόμο του. Εκλέχτηκε γερουσιαστής στη χώρα του το 2014 και, δύο χρόνια αργότερα, το 2016, ανακοίνωσε πως θα κατέβαινε για δεύτερη φορά υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές.

Η προεκλογική του εκστρατεία εστίασε σε υποσχέσεις για οικονομική ενίσχυση των φτωχών, μέσα από παραλληλισμούς με τη δική του ιστορία: πώς ένα παιδί από τον βούρκο της Κλάρα Τάουν κατάφερε να ξεχωρίσει.

Απάντησε και στα επιχειρήματα των αντιπάλων του για πολιτική απειρία: «Οταν ξεκίνησα την καριέρα μου ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, άκουγα τα ίδια αρνητικά σχόλια. Πολλοί προέβλεπαν ότι δεν θα τα κατάφερνα, ότι θα αποτύγχανα. Ομως δεν τους άκουσα. Συνέχισα να παλεύω για τα όνειρά μου, να ξεπερνώ εμπόδια και αρνητικές προβλέψεις».

Και όσοι τον μείωναν κάποτε, τώρα θα μάθουν να τον αποκαλούν «κύριο Πρόεδρο».

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας