Πάγιες και διαρκείς ανάγκες καλύπτουν τα θύματα των τροχαίων…

25-troxaio.jpg

Τροχαίο δυστύχημα EUROKINISSI

Στις 2 Σεπτεμβρίου συμπληρώθηκαν σαράντα ημέρες από τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι. Τη φοβερή εκείνη ημέρα, στις 23 Ιουλίου 2018 (και τις ημέρες που ακολούθησαν) έχασαν τη ζωή τους 99 άνθρωποι, ενώ ακόμη 23 εξακολουθούν να νοσηλεύονται, οι τρεις σε ΜΕΘ διασωληνωμένοι.

Εχουν ειπωθεί πολλά για το γιατί και το πώς αυτής της τραγωδίας. Μακάρι τα μέτρα που πάρθηκαν, εκ των υστέρων, να αποδειχθούν επαρκή ώστε να αποτρέψουν την επανάληψη παρόμοιου συμβάντος και να απαλύνουν τον πόνο όσων υποφέρουν. Για αρκετούς βέβαια αυτό που υπέστησαν είναι μη αναστρέψιμο και δεν υπάρχει ούτε λόγος ούτε μέτρο παρήγορο.

Τώρα που η υπόθεση έχει φύγει από τους προβολείς των ΜΜΕ και ο θάνατος εξάντλησε τον χρόνο του στις ολοήμερες συνδέσεις και στα δελτία ειδήσεων, είναι καιρός να πούμε δυο λόγια, όχι τόσο για τα ΜΜΕ, αλλά κυρίως για το πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) και τη στάση του απέναντι στο ζήτημα του θανάτου.

Είναι γνωστή σε όλους η αλυσίδα εξελίξεων που πυροδότησε η πυρκαγιά στο Μάτι. Παρακάμπτοντας τη φτηνή δημαγωγική χρήση που αρκετές φορές υπήρξε κυρίαρχη και κοιτώντας την ουσία, θα βλέπαμε μια συστηματική επί ημέρες ενασχόληση τόσο του κρατικού μηχανισμού όσο και του πολιτικού συστήματος σε μια προσπάθεια ερμηνείας τού τι και γιατί δεν πήγε καλά, ποιος/ποιοι φέρουν την όποια ευθύνη, τι πρέπει να διορθωθεί, τι μέτρα ανακούφισης πρέπει να ληφθούν.

100 (σχεδόν) νεκροί δεν θα μπορούσαν να αφήσουν κανέναν αδιάφορο… Είναι όμως πράγματι έτσι;

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία που ανακοίνωσαν η Τροχαία και η Ελληνική Στατιστική Αρχή, το πρώτο εξάμηνο του 2018, αυτό που προηγήθηκε της πυρκαγιάς στο Μάτι, 100 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μόνο στην Περιφέρεια Αττικής από τροχαίες συγκρούσεις. Αλλοι 80 τραυματίστηκαν σοβαρά στην ίδια περιφέρεια, στο ίδιο διάστημα, γεγονός που σημαίνει πως κάποιοι ακόμα θα υπέκυψαν αργότερα και κάποιοι θα ζήσουν με μια σοβαρή αναπηρία.

100 νεκροί δεν θα μπορούσαν να αφήσουν κανέναν αδιάφορο….

Και όμως, γι’ αυτούς τους νεκρούς και τους τραυματίες, που είχαμε στον ίδιο χρόνο και στον ίδιο τόπο, δεν ακούστηκε ΤΙΠΟΤΑ. Να φταίει άραγε το ότι χάθηκαν σε έξι μήνες και όχι σε μία μέρα; Το ότι χάθηκαν σε ολόκληρη την Περιφέρεια Αττικής και όχι σε ένα μέρος της μόνο;

Αν μιλούσαμε για τα ΜΜΕ, πιθανόν τα παραπάνω να αποτελούσαν στοιχεία ερμηνείας της στάσης τους. Αλλά δεν μιλάμε γι’ αυτά. Μιλάμε για τους κυβερνητικούς «υπεύθυνους» και το πόσο υπεύθυνοι νιώθουν για μια τέτοια αλυσίδα θανάτων και το τι κάνουν για να τη σπάσουν. Μιλάμε για την αντιπολίτευση που σε αυτή την περίπτωση δεν είχε τίποτα να πει και τίποτα να ζητήσει.

Γι’ αυτούς τους 100 νεκρούς και τους 80 βαριά τραυματίες:

Κανείς δεν ανέλαβε καμία ευθύνη.
Κανείς δεν ζήτησε συγγνώμη.
Κανείς δεν απαίτησε από τον άλλο να ζητήσει συγγνώμη.
Κανείς δεν παραιτήθηκε.
Κανείς δεν ζήτησε από κανέναν να παραιτηθεί.
Δεν έγινε καμία σύσκεψη.
Δεν πάρθηκε κανένα έκτακτο ή μόνιμο μέτρο.

Τελικά, 100 νεκροί δεν είναι πάντα ένα πρόβλημα. Ιδιαίτερα αν αυτοί είναι θύματα τροχαίων.

Δεν ανησυχούν ούτε την κυβέρνηση ούτε την αντιπολίτευση ούτε τη Δικαιοσύνη ούτε τους δήμους ούτε την περιφέρεια. Γιατί τα τροχαία στην Ελλάδα αποτελούν φυσικό φαινόμενο!

Είναι αποκλειστικά θέμα τύχης, εξ ου και η εμμονή στη χρήση του όρου «ατύχημα» όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και όλοι οι οργανισμοί και οι χώρες που προσπαθούν να τα περιορίσουν, το πρώτο πράγμα που επισημαίνουν είναι ότι τα τροχαία είναι προβλέψιμα και μπορούν να προληφθούν, δεν είναι «ατυχήματα» και πρέπει να πάψουμε να χρησιμοποιούμε αυτόν τον όρο.

Διότι όταν η τροχαία σύγκρουση θεωρείται «ατύχημα», τότε ποιον να κατηγορήσεις; Δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον υπεύθυνο οδηγό πως είχε την ευθύνη, απλά τον θεωρείς «αμελή» (αμελής οδηγός όμως πρακτικά σημαίνει μεθυσμένος, παραβάτης ορίων ταχύτητας, παραβάτης του κόκκινου, χρήστης κινητού αλλά ακόμα και εγκατάλειψης του θύματος – σύμφωνα με το λεξικό της νέας ελληνικής ή τον ΚΟΚ).

Κατά μείζονα λόγο δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον υπουργό, τον περιφερειάρχη, τον δήμαρχο για ένα ή για 100 «ατυχήματα» ή για 50.000 νεκρούς τα τελευταία 40 χρόνια.

Μπορούσαν να κάνουν κάτι για να αποτρέψουν αυτά τα «ατυχήματα»; Προφανώς όχι, αφού όλα είναι θέμα τύχης: τυχαίο είναι ότι έχουμε από τα υψηλότερα όρια ταχύτητας στην Ευρώπη, από τα υψηλότερα όρια επιτρεπτής συγκέντρωσης αλκοόλ στο αίμα των οδηγών και ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα επιτήρησης στους δρόμους.

Παρακολουθώντας τα έκτακτα μέτρα που πάρθηκαν (και μακάρι να υλοποιηθούν) μετά την τραγωδία στο Μάτι, καταλάβαμε ότι 100 νεκροί μιας τραγωδίας δεν ισούνται με 100 νεκρούς άλλης τραγωδίας. Οτι τελικά οι νεκροί από τα τροχαία εγκλήματα μάλλον καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες στην ελληνική κοινωνία και ως εκ τούτου η «μονιμοποίησή» τους είναι μονόδρομος.

Κανένα έκτακτο μέτρο δεν χρειάζεται επομένως ούτε γι’ αυτούς που χάθηκαν ούτε γι’ αυτούς που θα ακολουθήσουν.

ΥΓ.: Για να μην είμαι άδικος, το προηγούμενο διάστημα πάρθηκαν δύο σημαντικά μέτρα από τον ΥΜΕ κ. Σπίρτζη:
α) η εξαίρεση της παραβίασης του ορίου ταχύτητος από τις επικίνδυνες παραβάσεις και η κατά 50% μείωση του προστίμου γι’ αυτήν, και
β) η άρση της απαγόρευσης της κυκλοφορίας «γουρούνων» στο οδικό δίκτυο (απαγόρευση που είχε επιβάλει ο ίδιος τρεις μήνες πριν).

*Πρόεδρος SOS Τροχαία Εγκλήματα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας