Ουράνειες ωδές

ouranis.jpg

Κώστας Ουράνης ΠΗΓΗ: ΑΡΧΕΙΟ Ε.Λ.Ι.Α

ΑΝΑΧΩΡΕΙ για τις ουράνιες πραιρίες σαν σήμερα στα 1953, ο Κλέαρχος Νιάρχος ή Νεάρχου, γεννημένος στην Πόλη από Αρκάδες γονείς. Απόφοιτος του Λυκείου Χατζηχρήστου και της Ροβερτείου Σχολής, σπουδάζει πολιτικές επιστήμες στη Γαλλία, την Ελβετία και το Βέλγιο. Εργάζεται σε εφημερίδες ως χρονογράφος, ανταποκριτής, έκτακτος απεσταλμένος και διευθυντής σε λογοτεχνικά περιοδικά. Γράφει ποιήματα, πεζά, κριτικές, δοκίμια και υπέροχα ταξιδιωτικά κείμενα. Ακολουθεί χαρακτηριστικό δείγμα της ποίησης του Κώστα Ουράνη, διότι περί του Ουράνη πρόκειται:

ΝΟΣΤΑΛΓΙΕΣ Μοιάζω στους γέρους ναυτικούς με τις ρυτιδωμένες/ και τις σφιγγώδεις τις μορφές, που είδα στην Ολλανδία/ παράμερα στων λιμανιών τους φάρους καθισμένους/ να βλέπουνε, αμίλητοι, να φεύγουνε τα πλοία./ Τα μάτια τους, που είχανε δει κυκλώνες και ναυάγια/ λαχταριστά, νοσταλγικά τα παρακολουθούσαν/ καθώς σηκώναν τις βαριές που τρίζαν άγκυρές τους/ και μπρος στους φάρους ήρεμα, πελώρια περνούσαν./ Σε λίγο στην απέραντη τη θάλασσα αλαργεύαν/ και χάνονταν αφήνοντας στην πορφυρή τη δύση/ έναν καπνό που αυλάκωνε τον ουρανό πριν σβήσει:/ κι όμως οι γέροι ναυτικοί ακίνητοι στους φάρους/ με τη μεγάλη πίπα τους σβησμένη πια στο στόμα/ προς τα καράβια που ‘φυγαν εκοίταζαν ακόμα...

ΠΕΡΑΣΤΙΚΕΣ Γυναίκες που σας είδα σ’ ένα τραίνο/ τη στιγμή που κινούσε γι’ άλλα μέρη·/ γυναίκες που σας είδα σ’ άλλου χέρι/ με γέλιο να περνάτε ευτυχισμένο·/ γυναίκες στα μπαλκόνια να κοιτάτε/ στο κενό μ’ ένα βλέμμα ξεχασμένο/ ή από ένα πλοίο σαλπαρισμένο/ μ’ ένα μαντήλι αργά να χαιρετάτε:/ να ξέρατε με πόση νοσταλγία/ στα δειλινά τα βροχερά και κρύα/ σας ξαναφέρνω στην ανάμνησή μου,/ γυναίκες που περάσατε μιαν ώρα/ απ’ τη ζωή μου μέσα –και που τώρα/ κρατάτε μου στα ξένα την ψυχή μου!

ΠΑΨΕΤΕ ΠΙΑ να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου/ τους γόους της υστερικής σειρήνας σταματήστε/ κι αφήστε το πηδάλιο στις τρικυμίας τα χέρια:/ το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε!// Τι; Πάλι να γυρίσουμε στην βαρετήν Ιθάκη/ στις μίζερες τις έγνοιες μας και τις φτηνές χαρές μας/ και στην πιστή τη σύντροφο, που σαν ιστόν αράχνης ύφαινε την αγάπη της γύρω από τη ζωή μας;// [...] Η τόλμη αφού μας έλλειψε (και θα μας λείπει πάντα!)/ να βγούμε, μόνοι, απ’ τη στενή και τη στρωτή μας κοίτη/ κι ελεύτεροι, σαν άνθρωποι στη χαραυγή του κόσμου/ τους άγνωστους να πάρουμε και τους μεγάλους δρόμους// μ’ ανάλαφρη περπατησιά σαν του πουλιού στο χώμα/ και την ψυχή μας ριγηλή σα φυλλωσιά στην αύρα,/ τουλάχιστο ας μη χάσουμε την ευκαιρία τώρα/ το παίγνιο να γίνουμε των άγριων των κυμάτων// κι όπου το φέρει! Ως πλόκαμοι μπορούν να μας τραβήξουν/ τα κύματα της θάλασσας, τα σκοτεινά τα βάθη/ μα και μπορούν στη φόρα τους να μας σηκώσουν τόσο/ ψηλά – που με το μέτωπο ν’ αγγίξουμε τ’ αστέρια!..

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας